Out there, we've walked quite friendly up to Death, —
Sat down and eaten with him, cool and bland, —
Pardoned his spilling mess-tins in our hand.
We've sniffed the green thick odour of his breath, —
Our eyes wept, but our courage didn't writhe.
He's spat at us with bullets and he's coughed
Shrapnel. We chorussed when he sang aloft,
We whistled while he shaved us with his scythe.

Oh, Death was never enemy of ours!
We laughed at him, we leagued with him, old chum.
No soldier's paid to kick against His powers.
We laughed, — knowing that better men would come,
And greater wars: when each proud fighter brags
He wars on Death, for lives; not men, for flags.

Dit is een gedicht van een soldaat die ondanks de gruwel van de oorlog toch een mooi werk geschreven heeft. Wilfred Owen was een Britse soldaat en dichter tijdens de Eerste Wereldoorlog en zijn werk beschrijft de gruwelen van de oorlog met veel emotie. Ik heb dit gekozen, omdat ik het een mooi en ontroerend gedicht vind.

Dit is een droevig muziekstuk dat ik vind passen bij het einde van het boek. Pauls beste vriend, Kat sterft plots. Ze waren al vrienden voor de oorlog en dit gruwelijk fenomeen had hun nog dichter bij elkaar gebracht. Dit toont hoe willekeurig de oorlog is. Ik heb dit gekozen, omdat het een heel krachtig liedje is en het geeft je een gevoel van verdriet en gemis.

Dit is een fragment waarin Paul beseft dat de vijandige soldaten net zo goed gewone mensen zijn. Hij praat tegen een gestorven soldaat van de andere kant. Hij smeekt voor vergiffenis en spreekt tegen hem als een ‘vriend’. Dit is een heel triest, maar vooral krachtig fragment, omdat het de zinloosheid van oorlog benadrukt.