Ήταν μια φτωχή οικογένεια που ζούσε στο πυκνό δάσος με τα προβατάκια τους. Καθημερινά ο πατέρας κυνηγούσε για να φέρει τροφή στην οικογένεια του. Μια μέρα φθινοπωρινή είπε " σήμερα θα πάω για το κυνήγι του μανιταριού".   Μέσα στα πυκνά δέντρα εκεί που δεν αφήνει το φύλλωμά τους να περάσει ο ήλιος και το χώμα είναι πολύ υγρό ανακάλυψε μια μεγάλη οικογένεια μανιταριών. Κόκκινα, κίτρινα, καφέ στολισμένα με πανέμορφες πινελιές, που θα ζήλευε ο κάθε ζωγράφος. Τα μάζεψε με προσοχή και επιμέλεια. Όλοι στο σπίτι περίμεναν με αγωνία την άφιξή του, αγωνία που μετατράπηκε σε χαρά, όταν εμφανίστηκε στον ορίζοντα. Κουβέντιασαν για την περιπέτεια αυτή απολαμβάνοντας το όμορφο δείπνο τους.

    Μια ηλιόλουστη μέρα ,εγώ και η  παρέα μου πήγαμε στο βουνό. Επειδή κανείς μας   δεν ήξερε ποια είδη μανιταριών μπορούμε να φάμε πήραμε μαζί μας ένα φίλο μας, που ήξερε να μαζεύει καλογεράκια και βασιλικούς.        Φτάσαμε σε ένα ξέφωτο, μπροστά μας είδαμε ένα λιβάδι από μικρά και μεγάλα μανιτάρια! Ήταν σαν να ζω σ’ ένα παραμυθένιο κόσμο…το μυαλό μου έτρεχε σε διάφορα κινούμενα σχέδια, σπιτάκια από μανιτάρια, δεντράκια από μανιτάρια…   
     Κάποια στιγμή, με φωνάζουν οι φίλοι μου και βρίσκομαι πάλι στην πραγματικότητα.

    «Παιδιά, ξεκινήστε να μαζεύετε όσο πιο πολλά μπορείτε μέσα στα ξύλινα καλαθάκια σας!»

    Συζητώντας και γελώντας πήραμε τον δρόμο του γυρισμού…..

                                                                       

Μια μέρα καθώς έπαιζα με τον σκύλο μου διαπίστωσα ότι υπάρχουν μανιτάρια στην αυλή μου,αμέσως χάρηκα γιατί μου αρέσουν πολύ τα μανιτάρια.Μετά από λίγο μπήκα μέσα στο σπίτι και άρχισα να φωνάζω

-Μανιτάρια στην αυλή μας!!! Μανιτάρια στην αυλή μας!!!

-Που τα είδες;

-Να εκεί μπαμπά!!

Αφού τα κόψαμε και τα πήραμε στο σπίτι μας τα βάλαμε σε ένα μπόλ και ψάξαμε το βιβλίο για τα μανιτάρια.Αφού το βρήκαμε αρχίσαμε να ψάχνουμε για το είδος που βρήκαμε

-Μα γιατί δεν υπάρχει αυτό το είδος στο βιβλίο;

-Μάλλον αυτό το είδος είναι δηλητηριώδες 

-Είχα όρεξη για μανιτάρια.Μπαμπά μπαμπά δες λοιπόν και άλλες σελίδες από το βιβλίο μα γιατί;

-Δεν ξέρω,αλλά είμαι σίγουρος ότι τα μανιτάρια τρώγονται

-Πως είσαι τόσο σίγουρος;

-Όταν ήμουν μικρός έτρωγα τέτοια μανιτάρια.Πάω να βοηθήσω τη μαμά να μαγειρέψει

-Καλά πήγαινε.Εγώ με την Φανή θα καθίσουμε εδώ γιατί δεν είδαμε όλα τα πράγματα

-Καλά

Μετά από λίγο

-Γεωργία!!! Φανή!!! Ελάτε έτοιμο το φαγητό 

-Ερχόμαστε

Αφού φάγαμε άρχισε ξαφνικά να πονάει η κοιλιά μου αλλά στην αρχή δεν έδωσα σημασία.Μετά από λίγο πονούσα τόσο πολύ που δεν άντεχα.Αυτό συνεχιζόταν για 2 μέρες και οι γονείς μου,έτσι με πήγαν στο νοσοκομείο.Αφού ήμουν για αρκετή ώρα μέσα μου είπαν ότι έχω μια μικρή ευαισθησία στο στομάχι μου και ότι θα μείνω για αρκετές μέρες.Την άλλη μέρα άρχισαν να μου κάνουν πολλές εξετάσεις και μου είχαν βάλει ορό.Στο νοσοκομείο ένιωθα ασφάλεια αλλά βαριόμουν πολύ.Όταν έκανε όλες τις εξετάσεις ο γιατρός μου είπε

-Έχει μια μικρή αλλεργία στα μανιτάρια και επειδή έφαγες μεγάλη ποσότητα σου πονάει η κοιλιά.Πρέπει να μείνεις για λίγο ακόμα εδώ και θα σου δίνουμε να τρώς ελαφριά φαγητά γιατί ακόμα δεν έχει χωνέψει τα μανιτάρια

-Για πόσες μέρες θα μείνω εδώ;

-Για όσες μέρες χρειαστεί

Αφού έγινε καλά το στομάχι μου γύρισα σπίτι και αμέσως πήρα τηλέφωνο την κολλητή μου για τα μαθήματα του σχολείου. Μου είχε λείψει να βγαίνω έξω. Βαριόμουν πολύ στο νοσοκομείο, γιατί καθόμουν στο κρεβάτι. Μανιτάρια τρώω από λίγο,δεν θέλω να ξανά πάω στο νοσοκομείο για κανένα λόγο.

Μόλις γεμίσαμε όλες τις σακούλες γυρίσαμε σπίτι. Προχωρούσαμε και ξαφνικά χάσαμε τον δρόμο. Χωριστήκαμε για να ψάξουμε. Τελικά βρήκαμε τον δόμο εγώ κι ο μπαμπάς μου. Μόλις φτάσαμε σπίτι και πήραμε τις σακούλες για να της πάμε μέσα σκίστηκε η μία σακούλα και έφυγαν τα μανιτάρια κάτω.

Τελικά τα τηγανίσαμε και τα φάγαμε.

Ο μπαμπάς μου έβγαλε την σακούλα από την τσάντα του και άρχισε να μαζεύει και εγώ βλέποντάς τον ξεκίνησα να μαζεύω. Κάθε πολίτης μάζευε 2 με 3 σακούλες. Εμείς, αφού μαζέψαμε αρκετά, πήραμε το δρόμο του γυρισμού. Όταν φτάσαμε στο σπίτι : ΕΙΧΑΜΕ ΝΑ ΦΑΜΕ ΠΟΛΛΑ ΜΑΝΙΤΑΡΙΑ !!!!!!                                                                                     

Είναι μια όμορφη μέρα με ήλιο και ζέστη, γυρνάω από το σχολείο χαρούμενος γιατί δεν είχα τίποτα άλλο εκτός από μια άσκηση και πήγα να ψάξω για την μπαλίτσα μου κάτω από το κρεβάτι.  Τι να δω; Πολλά μικρά μανιτάρια που είχαν περάσει από το τσιμέντο και έσπασαν τα πλακάκια. Φώναξα τη μαμά μου και έμεινε άφωνη τη ρώτησα τι να κάνουμε και μου είπε ν καλέσουμε τον "Μανιταροσκουπιδοφάγο". Μόλις ήρθε μας είπε να βγούμε έξω μέχρι να τελειώσει αλλά εγώ κρυφοκοίταζα από την κλειδαρότρυπα. Φόρεσε τη μάσκα του και έβγαλε ένα εργαλείο σαν μια super σκούπα, τα ρούφηξε όλα, τον ευχαριστήσαμε και μόλις έφυγε φτιάξαμε τα πλακάκια και όλα μετά έγιναν όπως πριν. 

-Πότε επιτέλους το κουτί μας θα αγοράσουν και σε φαί θα μας βάλουν, αναρωτήθηκε ένα από τα μανιτάρια.

Ξαφνικά, το κουτί τους άρχισε να κουνιέται ήταν λες και γινόταν σεισμός! Ήταν η μαμά μου που το αγόρασε και τελικά τα μανιτάρια μπήκαν στο ψυγείο.

-Τι φαγητό θα φτιάξεις σήμερα μαμά,ρώτησα.

-Σήμερα θα φτιάξω πίτσα με φρέσκα μανιτάρια, απάντησε. Το μεσημέρι τα μανιτάρια μπήκαν στην πίτσα και μετά στο φούρνο.

-Αχ  τι ωραία είναι να μας μαγειρεύουν. Εδώ μέσα στην ωραία σάλτσα ντομάτας κολυμπάμε τι ωραία που περνάμε!

Μετά από μισή ώρα περίπου η πίτσα ήταν έτοιμη. Η μαμά μου την έκοψε και ένα πεντανόστιμο κομμάτι μπήκε στο πιάτο μου. Θα έτρωγα επιτέλους πίτσα. Την λιγουρέυτηκα από την ώρα που μπήκε στον φούρνο και η μυρωδιά  μου είχε σπάσει τη μύτη. Τότε άνοιξα το στόμα μου και έφαγα την λαχταριστή πίτσα. Ήταν υπέροχη, δεν γινόταν να έτρωγα μόνο ένα κομμάτι. Το βράδυ η πίτσα είχε τελειώσει, ούτε ψίχουλο δεν είχε μείνει. Αυτή η πίτσα ήταν πολύ νόστιμη και από ό,τι φαίνεται και τα μανιτάρια πέρασαν καλά!!     

   Σε ένα χωριό ζούσε ένα κοριτσάκι που το έλεγαν Έλενα και της άρεσαν τα μανιτάρια και ας μην είχαν τόσα πολλά στο χωριό τους.

    Κάθε μέρα  η Έλενα πήγαινε  περίπατο μόνη της, γιατί της άρεσε να τα παρατηρεί όλα. Ήξερε και τη πιο μικρή πέτρα στο χωριό. Αλλά ένα απόγευμα βρήκε κάτι που δεν το είχε παρατηρήσει πιο πριν. Σε ένα εκκλησάκι λίγο πιο έξω από το χωριό υπήρχε ένα μέρος με μανιτάρια σπάνια.Η Έλενα τα είδε και εντυπωσιάστηκε. Τότε αποφάσισε ότι αυτός θα είναι ο κρυφός της κήπος. 

   H   Έλενα κάθε μέρα μετά το σχολείο πήγαινε στο μυστικό της κήπο και φρόντιζε τα μανιτάρια της.

Μια μέρα όμως καθώς πήγαινε προς τα εκεί ξαφνικά ξέσπασε μια δυνατή καταιγίδα.Η Έλενα έτρεξε προς το σπίτι της και στο δρόμο θυμήθηκε τα μανιτάρια.Τότε έβαλε τη κουκούλα της και έτρεξε στον κήπο της.Όταν όμως έφτασε ήταν πλέον αργά, για να τα σώσει.Η Έλενα γύρισε στο σπίτι της θλιμμένη και κλείστηκε στο δωμάτιο της για πολλές ώρες κι έκλαιγε. Πέρασε ο καιρός και ξέχασε τον μυστικό της κήπο, όμως ακόμα υπήρχε κάτι μέσα της. Ένα πρωινό βγήκε στο μπαλκόνι και καθώς απολάμβανε τον ήλιο, γύρισε το κεφάλι της προς το κηπάκι και είδε δίπλα από τη λεμονιά που είχε, ότι είχαν  φυτρώσει  μανιτάρια.Η Έλενα χάρηκε τόσο πολύ που έφτιαξε ένα θερμοκήπιο για να τα προσέχει χειμώνα καλοκαίρι.