1. Σκοπός της Χορήγησης

Ο κύριος στόχος είναι η αποκατάσταση και διατήρηση του ισοζυγίου υγρών και ηλεκτρολυτών του οργανισμού. Χορηγούνται:

Νερό και Ηλεκτρολύτες (π.χ. σε αφυδάτωση).

Θερμίδες (με διαλύματα γλυκόζης).

Θρεπτικές ουσίες (π.χ. ολική παρεντερική διατροφή).

Φάρμακα (διαλυμένα στους ορούς) και προϊόντα αίματος.

2. Βασικά Είδη Ορών

Τα πιο συχνά χρησιμοποιούμενα διαλύματα είναι:

Φυσιολογικός Ορός (NaCl 0,9%): Ισότονο διάλυμα, χορηγείται για αναπλήρωση νερού και νατρίου.

Διάλυμα Γλυκόζης (Dextrose/W 5%): Ισότονο, για αναπλήρωση νερού και παροχή θερμίδων. Υπάρχουν και υπερτονικά διαλύματα (D/W 10%, 20%, 50%) για περισσότερες θερμίδες.

Ringer's Lactate: Περιέχει νάτριο, κάλιο, ασβέστιο και γαλακτικό νάτριο. Χορηγείται σε έλλειψη ηλεκτρολυτών και μεταβολική οξέωση.

3. Νοσηλευτική Ευθύνη & Ασφάλεια

Ο νοσηλευτής/τρια έχει την κύρια ευθύνη για την ασφαλή και αποτελεσματική χορήγηση, η οποία περιλαμβάνει:

Έλεγχος: Της ιατρικής οδηγίας (σωστός ασθενής, σωστός ορός/φάρμακο, σωστή δόση, σωστή οδός, σωστή ώρα - οι 5 ΣΩΣΤΕΣ ΑΡΧΕΣ), της ημερομηνίας λήξης και της κατάστασης της συσκευασίας του ορού.

Άσηπτη Τεχνική: Η προετοιμασία και η χορήγηση πρέπει να γίνονται υπό αυστηρά άσηπτες συνθήκες (υγιεινή χεριών, χρήση γαντιών, αποστειρωμένα υλικά) για την αποφυγή λοιμώξεων.

Επιλογή Φλέβας & Υλικών: Επιλογή της κατάλληλης φλέβας (συνήθως στον αγκώνα και αντιβράχιο) και του μικρότερου δυνατού μεγέθους φλεβοκαθετήρα.

Ρύθμιση Ροής: Υπολογισμός και ρύθμιση του ρυθμού ροής (ml/ώρα ή σταγόνες/λεπτό) σύμφωνα με την εντολή του ιατρού και τις ανάγκες του ασθενούς.

4. Παρακολούθηση και Πρόληψη Επιπλοκών

Η συνεχής παρακολούθηση είναι κρίσιμη:

Έλεγχος σημείου φλεβοκέντησης: Για σημεία τοπικών επιπλοκών όπως ερυθρότητα, οίδημα, πόνος (που υποδηλώνουν φλεβίτιδα, θρομβοφλεβίτιδα ή διήθηση).

Έλεγχος ζωτικών σημείων: Για σημεία γενικών επιπλοκών (π.χ. υπερφόρτωση κυκλοφορίας/πνευμονικό οίδημα, εμβολή αέρα, αλλεργική αντίδραση, σηψαιμία).

Διατήρηση Βατότητας: Διασφάλιση ότι ο καθετήρας λειτουργεί σωστά.

Αλλαγές: Αλλαγή του συστήματος ορού σε κάθε αλλαγή φιάλης (ή σύμφωνα με το πρωτόκολλο) και αλλαγή του σημείου φλεβοκέντησης (φλεβοκαθετήρα) το αργότερο την 3η ημέρα (για περιφερικές φλέβες), σύμφωνα με τις οδηγίες πρόληψης λοιμώξεων.

Η ενδοφλέβια χορήγηση ορών είναι μία από τις πιο συχνές και σοβαρές παρεμβάσεις, απαιτώντας γνώση, ακρίβεια και νοσηλευτική επαγρύπνηση.

Ο παρακλινικός έλεγχος του πεπτικού συστήματος είναι απαραίτητος για τη διάγνωση και παρακολούθηση πλήθους παθήσεων. Ο ρόλος του νοσηλευτή είναι πολυδιάστατος, καθώς αποτελεί τον συνδετικό κρίκο ανάμεσα στον ασθενή και τον γιατρό, διασφαλίζοντας την ασφάλεια και την επιτυχία της εξέτασης.

1. Ενδοσκοπικός Έλεγχος (Γαστροσκόπηση, Κολονοσκόπηση, ERCP)

Πρόκειται για την άμεση οπτική απεικόνιση του εσωτερικού των οργάνων.

• Ο ρόλος του νοσηλευτή:

  • Προετοιμασία: Ενημερώνει τον ασθενή για τη διαδικασία, επιβεβαιώνει τη νηστεία (8-10 ώρες), αφαιρεί οδοντοστοιχίες και τοποθετεί φλεβική γραμμή. Στην κολονοσκόπηση, επιβλέπει την καθαριότητα του εντέρου (δίαιτα χωρίς υπόλειμμα, υπακτικά/υποκλυσμούς).

  • Κατά την εξέταση: Τοποθετεί τον ασθενή στη σωστή θέση (συνήθως πλάγια), βοηθά στην τοπική αναισθησία και τη χορήγηση μέθης, ενώ παραμένει δίπλα στον ασθενή για ψυχολογική υποστήριξη. Φροντίζει για τη σωστή διαχείριση των βιοψιών.

  • Μετά την εξέταση: Παρακολουθεί τα ζωτικά σημεία και τα αντανακλαστικά κατάποσης, ελέγχει για πιθανές επιπλοκές (αιμορραγία, πόνο) και καθοδηγεί τη σταδιακή επαναφορά της σίτισης.

  
  

2. Εργαστηριακές Εξετάσεις (Γαστρικό υγρό, Κόπρανα, Αίμα)

Περιλαμβάνουν την ανάλυση εκκρίσεων και δειγμάτων για μικροβιολογικό ή βιοχημικό έλεγχο.

• Ο ρόλος του νοσηλευτή:

  • Λήψη δειγμάτων: Εισάγει τον ρινογαστρικό σωλήνα (Levin) για τη συλλογή γαστρικού υγρού.

  • Εκπαίδευση: Καθοδηγεί τον ασθενή για τη σωστή συλλογή κοπράνων (αποφυγή επιμολύνσεων, συγκεκριμένη διατροφή πριν τον έλεγχο για αίμα/Mayer).

  • Διαχείριση: Φροντίζει για την ορθή αναγραφή των στοιχείων στα δοχεία και την άμεση αποστολή τους στο εργαστήριο.

3. Ακτινολογικός Έλεγχος & Υπερηχογράφημα

Περιλαμβάνει την απλή ακτινογραφία, τον βαριούχο υποκλυσμό, το βαριούχο γεύμα, την αξονική τομογραφία (CT) και τους υπερήχους.

• Ο ρόλος του νοσηλευτή:

  • Διασφαλίζει ότι ο ασθενής είναι νηστικός και έχει λάβει την απαραίτητη προετοιμασία (π.χ. καθαρισμό εντέρου για βαριούχο υποκλυσμό ή λήψη γαστρογραφίνης για αξονική).

  • Διενεργεί test ευαισθησίας πριν τη χορήγηση σκιαγραφικών ουσιών (χολαγγειογραφία) για την αποφυγή αλλεργικών αντιδράσεων.

4. Έλεγχος Ήπατος, Χοληφόρων & Παγκρέατος

Βιοχημικές εξετάσεις (τρανσαμινάσες, αμυλάση κ.α.) και απεικονιστικές μέθοδοι (ERCP, χολοκυστογραφία).

• Ο ρόλος του νοσηλευτή:

  • Πραγματοποιεί την πρωινή αιμοληψία σε νηστικό ασθενή.

  • Στην ERCP, παρακολουθεί στενά τον ασθενή μετά την επέμβαση (ζωτικά σημεία ανά 2 ώρες) για την έγκαιρη ανίχνευση σοβαρών επιπλοκών, όπως η παγκρεατίτιδα.

Σύνοψη του Νοσηλευτικού Ρόλου

Σε όλες τις παραπάνω εξετάσεις, ο νοσηλευτής εστιάζει σε τρεις άξονες:

1. Ασφάλεια: Σωστή προετοιμασία και πρόληψη επιπλοκών.

2. Τεχνική Υποστήριξη: Βοήθεια κατά τη διενέργεια των πράξεων και σωστή διαχείριση των δειγμάτων.

3. Ανθρωποκεντρική Φροντίδα: Μείωση του άγχους του ασθενούς μέσω της ενημέρωσης και της συνεχούς παρουσίας δίπλα του.

Η παρά φύση έδρα είναι η χειρουργική δημιουργία ενός τεχνητού στομίου στο κοιλιακό τοίχωμα για την αποβολή του εντερικού περιεχομένου. Ανάλογα με το σημείο εξωτερίκευσης, διακρίνεται σε ειλεοστομία (λεπτό έντερο) ή κολοστομία (παχύ έντερο).

1. Χαρακτηριστικά Ειλεοστομίας

• Ενδείξεις: Ελκώδης κολίτιδα, πολλαπλά καρκινώματα παχέος εντέρου.

• Φύση Κένωσης: Συνεχής, υδαρής και ιδιαίτερα δύσοσμη.

• Κίνδυνοι: Λόγω των εντερικών ενζύμων, το περιεχόμενο είναι ερεθιστικό και μπορεί να προκαλέσει σοβαρές δερματίτιδες γύρω από το στόμιο.

διάγνωση και την πορεία των νοσημάτων του αναπνευστικού είναι η σπιρομέτρηση, η

βρογχοσκόπηση, η μέτρηση των αερίων του αρτηριακού αίματος, εξετάσεις πτυέλων,

η δερμοαντίδραση Mantoux, ακτινολογικές εξετάσεις και παρακεντήσεις.– Τα συμπτώματα, όπως δύσπνοια, βήχας, κυάνωση, απόχρεμψη, αιμόπτυση, πόνος,

χρειάζονται ειδική νοσηλευτική αντιμετώπιση.– Στα νοσήματα του αναπνευστικού συστήματος οι βασικές νοσηλευτικές αρχές που

διέπουν τη φροντίδα επικεντρώνονται κυρίως:– Στην τοποθέτηση του αρρώστου στην ημικαθιστή θέση.– Στην καλή φροντίδα της στοματικής κοιλότητας.– Τον καλό αερισμό του θαλάμου.– Τη χορήγηση άφθονων υγρών για τη ρευστοποίηση και αποβολή των εκκρίσεων.– Τη χορήγηση οξυγόνου και φαρμάκων, σύμφωνα με την ιατρική οδηγία.– Την ευαισθητοποίηση για τη μη διασπορά των μικροβίων και, γενικά, την ψυχολογι

κή υποστήριξη του αρρώστου, ιδιαίτερα αν το νόσημα είναι χρόνιο και εκπαίδευση

αυτού, για να έχει ποιοτική ζωή.

Η προεγχειρητική φροντίδα των αρρώστων που θα υποστούν εγχείρηση στο θώρακα

αποβλέπει στην εξασφάλιση καλύτερων συνθηκών για την επέμβαση και η μετεγχει

ρητική φροντίδα αποβλέπει στην αποκατάσταση της φυσιολογικής λειτουργίας σε

σύντομο χρονικό διάστημα.

Υπάρχουν πολλοί τύποι κλειστού συστήματος παροχέτευσης θώρακα για τη μετεγ

χειρητική αντιμετώπιση, αλλά και του πνευμοθώρακα. Τελευταία, όμως, χρησιμοποι

ούνται μιας χρήσης συστήματα για την καλύτερη παροχέτευση, αλλά και πρόληψη

των λοιμώξεων.