Naricissus was een mooie jongen. Zijn vader was een rivier god, en zijn moeder was een nimf. narcissus was een beeldschone jongen.  Hij had gouden dikke krullen tot aan zijn schouders. Hij was bruin, zongebruind.

Hij was gespierd, hij had roze wangen en een fijne neus. Hij had ogen als sterren en mooie wenkbrauwen, en zijn lippen waren als kersen. Hij was altijd buiten, was altijd aan het rennen en was altijd met blote voeten.

Narcissus was bang voor mensen. Hij vertrouwde niemand. Hij was het liefst alleen ergens alleen in het bos: de natuur. Klimmen op rotsen rennen door varens. Met de bomen en dieren en insecten in het bos.

Dat was zijn gezelschap. De mensen waren niet te vertrouwen. Mensen hoefde Narcissus niet. Daarom dachten de nimfen dat hij arrogant was. Een van de nimfen was smoorverliefd op hem. Ze verlangde naar hem.  Ze probeerde bij hem te komen maar,

het lukte haar niet, ze kon hem niet eens goed aankijken. ze wachtte en wachtte en wachtte, maar het werkte niet. Ze werd dunner en dunner. Ze kon niks meer eten en ze kon niet meer slapen. Ze werd doorschijnend en op het laatste moment verdween

ze helemaal alleen haar stem bleef nog over. "Echo...Echo...". De nimfen vonden dit verschrikkelijk. zo een arrogante jongen. Een van hun zusjes was weg. Helemaal weg. Dit lieten ze niet toe. Dat moest gestraft worden vonden ze.

En ze gingen Aphrodite. De mooiste godinnen: de godin van de liefde. De nimfen vroegen een straf voor Narcissus. Aphrodite zorgde voor een straf voor Narcissus. Narcissus zou als straf verliefd worden op zn eigen spiegelbeeld.

Op een dag toen Narcissus in het bos rende en door de varens dwaaldde kreeg hij dorst. Narcissus liep naar een bron om water te drinken. Hij ging knielen in het gras en wilde water opscheppen.  Maar toen zag hij een mooie jongen.

Hij was smoor verliefd. Die gouden krullen en die ogen als sterren, die mooie wenkbrauwen, die roze wangen, die fijne neus, die lippen.  En die kin mooi gevormd. Hij kreeg het heet en kreeg rillingen. Eerst had ie het heet en toen weer koud.

Narcissus was verliefd. En zo bleef hij daar staren kijken en voelen. Narcissus bleef en bleef maar kijken tot het begon te schemeren. Narcissus dacht toen: ik zal deze mooie jongen hier een kus geven.

Hij boog voor over en wilde een kus geven maar toen verloor hij zijn evenwicht! Hij viel in het water en verdronk. De nimfen hoorden wat er was gebeurt en schrokken. De nimfen bedoelde dit niet. Dit ging hun te ver! Dat wilden ze niet maar nu is hij dood!

Zo een jonge mooie jongen is nu dood! Maar er was niks meer aan te doen Narcissus was dood. Toen voelde de nimfen zich verplicht tot een plechtige begrafenis. Ze gingen naar de bron en zochten de dode lichaam van Narcissus.

Ze zochten overal maar konden toch niks vinden. Het enige wat ze konden vinden was een prachtige gele bloem met een sierlijke lange steel: een zonnegele bloem met een hartje - de narcis.

Narcissus was een beeldschone jongen. Hij was een verlegen jongen. En was bang om bij mensen in de buurt te komen.