การแบ่งทีม: ผู้เล่นแบ่งเป็นสองทีมเท่าๆ กัน

การกำหนดเส้นเริ่มและเส้นชัย: วางเส้นเริ่มต้นและเส้นชัยให้ชัดเจน

เริ่มการเล่น: เมื่อสัญญาณเริ่ม ผู้เล่นคนแรกวิ่งไปยังเส้นชัยแล้วกลับมาส่งไม้ให้ผู้เล่นคนถัดไปทำเช่นเดียวกัน ทีมที่วิ่งครบทุกคนก่อนจะเป็นผู้ชนะ

ประโยชน์ของการเล่นวิ่งเปี้ยว

สร้างความสามัคคี: การเล่นเป็นทีมช่วยให้ผู้เล่นเรียนรู้การทำงานร่วมกัน

พัฒนาทักษะทางกาย: ช่วยเสริมสร้างความแข็งแรงและความว่องไว

ส่งเสริมความสนุกสนาน: เป็นกิจกรรมที่สร้างความสุขและลดความเครียดให้กับผู้เล่น

การละเล่นวิ่งเปี้ยวไม่เพียงแต่เป็นการละเล่นที่สนุกสนาน แต่ยังมีคุณค่าทางวัฒนธรรมและสังคมที่สำคัญในการเชื่อมโยงผู้คนในชุมชนเข้าด้วยกัน

การละเล่นพื้นบ้านหมายถึงกิจกรรมหรือเกมที่ใช้ในการสันทนาการหรือสร้างความสนุกสนานให้กับผู้เล่น ซึ่งมักมีการสืบทอดต่อกันมาในท้องถิ่นต่างๆ และมีลักษณะเฉพาะที่แตกต่างกันไปตามแต่ละภูมิภาค

ประเภทของการละเล่นพื้นบ้าน

การละเล่นกลางแจ้ง: เช่น วิ่งเปี้ยว ชักกะเย่อ

การละเล่นในร่ม: เช่น หมากฮอส กระดานชนวน

การละเล่นเชิงศิลปะ: เช่น รำวง รำไทย

การละเล่นพื้นบ้าน: วิ่งเปี้

การละเล่นพื้นบ้านมักมีต้นกำเนิดจากกิจกรรมในชีวิตประจำวันของชุมชน เช่น การทำเกษตร การล่าสัตว์ หรือการจัดเทศกาลท้องถิ่น ซึ่งในบางครั้งจะมีการนำเอาการละเล่นเหล่านี้มาใช้ในการรวมกลุ่มสร้างความสามัคคีในชุมชน

การละเล่นในร่ม: เช่น หมากฮอส กระดานชนวน

การละเล่นเชิงศิลปะ: เช่น รำวง รำไทย

การละเล่นพื้นบ้าน: วิ่งเปี้ยว

เป็นกลอนประเภทกลอนหัวเดียวเหมือนกับเพลงฉ่อย เพลงเรือ คือเป็นกลอนสัมผัสท้ายไปเรื่อยๆ แล้วไปลงสัมผัสกันระหว่างสามวรรคหลัง ก่อนจะร้องต้องมีบทเกริ่นเหมือนกับเป็นการโหมโรงก่อนจะเล่น เนื้อร้องจะลงเป็นตอนๆ ความยาวแล้วแต่เรื่องที่จะร้อง ถ้าเล่นหลายๆคนจะมีลูกคู่ร้องรับในสองวรรคสุดท้ายทุกตอน

เพลงขอทาน หรือเพลงวณิพก เป็นเพลงพื้นบ้านที่มีมาตั้งแต่ครั้งโบราณ อาจเนื่องมาจาก การเล่านิทาน เพราะสมัยก่อนมีการรับจ้างเล่านิทาน วันใดไม่มีคนมาจ้างก็ต้องตระเวนไปเล่าในที่ต่างๆ เพื่อขอแลกกับเงิน หรือสิ่งของ ซึ่งเพลงขอทานมีทำนองเป็นเอกลักษณ์ โดยเฉพาะเวลามีงานวัด จะต้องมีการหาของไว้เข้าโรงครัว บรรดามรรคทายกหรือกรรมการวัดจะต้องออกไปเรี่ยรายข้าวสาร อาหารแห้งเป็นประจำ จึงต้องมีการร้องขอ ครั้นจะร้องธรรมดา ก็รู้สึกว่าไม่จูงใจคนทำบุญ จึงแต่งเนื้อเพลงโดยยึดเอานิทานชาดกเป็นหลัก ใส่ทำนอง มีลูกคู่ และเพิ่มเครื่องกำกับจังหวะตามถนัด เมื่อได้สิ่งของมาก็เอาเข้าวัด ต่อมามีผู้เลียนแบบและยึดเป็นอาชีพไปเลยก็มี การขอแบบมีเสียงเพลง หรือเสียงดนตรีแลกเปลี่ยน เรียกว่า"วณิพก " แต่ถ้าไม่มีเสียงเพลงหรือเสียงดนตรีแลกเปลี่ยน เรียกว่า "ยาจก" หรือ "กระยาจก" มีลักษณะเป็นกลอนหัวเดียว

เพลงขอทาน หรือเพลงวณิพก โดยไม่สามารถยืนยันได้แน่ชัดว่ามีการร้องเล่นเพลงชนิดนี้ ตั้งแต่เมื่อใด แต่ปรากฏในคัมภีร์สารัตถสมุจจัย ซึ่งแต่งมากกว่า 700 ปี และยังกล่าวอธิบายเหตุ แห่งมงคลสูตรว่า ในครั้งพุทธกาลนั้นเมืองในมัชฌิมประเทศ มักมีคนไปรับจ้างเล่านิทานให้กันฟัง ในที่ประชุมชน เช่นที่ศาลาพักคนเดินทาง จึงเห็นได้ว่าการเล่านิทานนั้นมีมานานแล้ว สมัยก่อนมีการจ้าง เล่านิทาน ถ้าไม่มีผู้ว่าจ้างก็ต้องออกตระเวนเล่านิทานไปในที่ต่างๆ เพื่อขอแลกเปลี่ยนเงิน และสิ่งของ มายังชีพ (ไพรวัน คงกระพันธ์, 2542 หน้า 164)