“Ik moet gaan,” zegt Olaf onverwacht. Hij komt overeind, loopt naar de wc en watert zonder de deur dicht te doen. Ik wil opstaan zodat ik hem uit kan laten zodra hij klaar is, maar bedenk dat dat wel eens te gretig kan overkomen. Dus blijf ik nonchalant op de bank zitten en schenk het laatste beetje wijn in mijn glas. 

“Sabine?” Jeanines stem komt van heel ver weg. Het kost me een paar seconden om de overgang te maken teug naar het heden.
“Hmm?” zeg ik.
“Ik dacht dat je sliep.”
“Nee, ik lag te luisteren.” zeg ik schuldbewust.

“Omdat ik vroeger aan zee woonde. Ik kon te voet naar het strand. “O ja, jij woonde natuurlijk in Den Helder. Te gek.”  “Julianadorp,” zeg ik. “Ik woonde in Julianadorp.”  “Julianadorp,” herhaalt Jeanine.

‘Ik ben nu drieëntwintig en heb nog nooit een relatie gehad, op mijn romance met Bart na. Tijdens mijn studie zag ik genoeg leuke jongens rondlopen, en ze zagen mij ook, maar op de een of andere manier wilde het maar niet lukken om een avondje over te laten gaan in een relatie.’

‘Dus heb je mij Isabel zien vermoorden? Nou, zeg eens?’
‘Nee. Jij was het niet,’ zeg ik nauwelijks verstaanbaar.
‘Er was nog iemand, nietwaar?’ Olafs stem maakt een sissend geluid, als een slang die ieder moment kan toeschieten.
‘Ja,’ zeg ik met een snik.
Hij richt zich iets op en kijkt me lange tijd aan.
‘Dus je weet wie het wel gedaan heeft?’
‘Ja.’
Hij glimlacht en maakt zich van me los. […] ‘Het blijft een wonder, de werking van het geheugen,’ zegt Olaf. ‘Ik dacht wel dat ik je een handje kon helpen.

Hij richt zich iets op en kijkt me lange tijd aan.
‘Dus je weet wie het wel gedaan heeft?’
‘Ja.’
Hij glimlacht en maakt zich van me los. […] ‘Het blijft een wonder, de werking van het geheugen,’ zegt Olaf. ‘Ik dacht wel dat ik je een handje kon helpen. 

‘en opeens veranderen ze voor mijn ogen in Isabel en Mirjam’.