Orfeusz był młodym śpiewakiem, synem muzy Kaliope, królem Tracji, cudownie grał i był bardzo piękny. Potrafił grać na lirze, a jego muzyka nie tylko obłaskawiała najdziksze zwierzęta, ale również poruszała skały i drzewa, które słysząc ją, szły za nim. Jego żoną była nimfa drzewna Eurydyka. Każdy kto się na nią spojrzał musiał się w niej zakochać. Pewnego razu spostrzegł ją Aristajos. Nie wiedział, że ma męża więc zaczął ją gonić. W czasie ucieczki ukąsiła ją żmija i Eurydyka zmarła. Po której śmierci bardzo cierpiał. Z rozpaczy przestał grać i śpiewać, błąkał się po łąkach ciągle wołając imię ukochanej. Był zdesperowany do tego stopnia, że wybrał się do Hadesu. Charon słysząc jego grę na zaczarowanym flecie przewiózł go na drugi brzeg Styksu za darmo. Wzruszył wszystkich swoim śpiewem i grą, więc Hades oddał mu żonę. Wychodząc z krainy ciemności Orfeusz nie miał oglądać się za siebie. Jednak nie wytrzymał i spojrzał na Eurydykę, w tym momencie stracił ją na zawsze. Orfeusz sam wrócił na ziemię, gdzie błąkał się bez celu tak długo aż natrafił na pochód Dionizosa, w których szły menady - obłąkane kobiety zabiły go rozszarpując. Głowa wpadła do rzeki i dopłynęła aż do wyspy Lesbos, pochowano ją i zbudowano na niej wyrocznię. Muzy pozbierały resztę jego ciała i pochowały u podnóża Olimpu.

 

 Człowiek aktywny to człowiek pasywny to