Ο Τζακ και η Φασολιά(σελ.90)

 Ο ήρωας μας αναφέρει το συγκεκριμένο βιβλίο γιατί το κρατάει ένας χαρακτήρας του βιβλίου. 

Περίληψη 

Ο μικρός Τζακ και η μητέρα του είναι τόσο φτωχοί που δεν έχουν χρήματα ούτε για φαγητό. Αλλά όταν ο Τζακ ανταλλάσσει την πολύτιμη αγελάδα τους για μερικά μαγικά φασόλια, όλα αλλάζουν.

 

Ο Καντάς παρομοιάζει την Οδύσσεια με τις ιστορίες που ακούει από τους πρόσφυγες. Τόσο σκληρές ήταν οι εμπειρίες των καημένων προσφύγων.

 

Περίληψη

Η Οδύσσεια που αποτελείται από 12.110 στίχους, πραγματεύεται γενικά τον μεταπολεμικό νόστο αναδεικνύοντας τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι παλινοστούντες και ειδικότερα τον περιπετειώδη επαναπατρισμό του ήρωα του Τρωικού Πολέμου και βασιλιά της Ιθάκης Οδυσσέα καθώς και το φόνο των μνηστήρων, οι οποίοι έχοντας εγκατασταθεί στο παλάτι του διεκδικούσαν μέσω της γυναίκας του Πηνελόπης τη βασιλεία.

Στα παραμύθια υπάρχουν άνθρωποι και λύκοι, θηρία και νεκροί γονείς, κορίτσια και δάση. Η Οφέλια τα ξέρει όλα αυτά, όπως κάθε κορίτσι που έχει ακούσει ένα σωρό ιστορίες. Και καταλαβαίνει αμέσως τι είναι ο χαμογελαστός Καπιτάν, με την άψογη στολή του, τις μπότες και τα γάντια του: λύκος. Τίποτε όμως δεν μπορεί να την προετοιμάσει για τη φοβερή πραγματικότητα του μυστηριώδους σπιτιού του Καπιτάν, στη μέση ενός πυκνού δάσους που κρύβει πολλά: μισολησμονημένες ιστορίες για χαμένα μωρά, λιποτάκτες πολεμιστές της αντίστασης που κρύβονται από τον στρατό, έναν λαβύρινθο, θηρία και νεράιδες. Κανένας δεν μπορεί να κρατήσει την Οφέλια ασφαλή καθώς ο λαβύρινθος την καλεί στη δική της ιστορία όπου το τερατώδες και το ανθρώπινο είναι στενά δεμένα μεταξύ τους, όπου οι μύθοι ζουν με αίμα…

Ο ήρωας μας αναφέρει το βιβλίο γιατί η βιβλιοθηκονόμος το μπέρδεψε με κάποιο άλλο.

Περίληψη

Πρόκειται για την ιστορία του Ζαν Μπατίστ Γκρενουίγ, που γεννήθηκε με ένα ιδιαίτερο χάρισμα: Έχει καταπληκτική όσφρηση. Μπορεί να οσφρανθεί αντικείμενα όπως η πέτρα, τα χρήματα, το γυαλί, δηλαδή άψυχα πράγματα που για τους κοινούς ανθρώπους δεν αναδίδουν κάποια συγκεκριμένη οσμή. Μπορεί να μυρίσει πιο χαρακτηριστικά αρώματα, όπως των λουλουδιών και των φυτών, μπορεί να αντιληφθεί ολόκληρο τον κόσμο μέσα από τις οσμές του. Το χάρισμά του αυτό του επιτρέπει να δουλέψει στη βιοτεχνία της αρωματοποιΐας για διάφορα αφεντικά, τα οποία πλήττονται από διάφορες συμφορές, μόλις ο Ζαν φύγει από τη δούλεψή τους.

Ο Τίτος μας αναφέρει αυτό το βιβλίο γιατί η βιβλιοθηκονόμος του έδωσε το λάθος βιβλίο.

Περίληψη 

Το "Άρωμα του Ονείρου" είναι ένα έπος που αρχίζει στα δάση της αρχαίας Βοημίας και δεν τελειώνει παρά απόψε, στις εννιά η ώρα το βράδυ (ώρα Παρισιού). Είναι, ακόμη ένα περιπετειώδες μυθιστόρημα με ήρωα έναν επιστάτη που έχει χάσει ένα μπλε μπουκάλι, ένα μπουκάλι πολύ παλιό που έχει χαραγμένη πάνω του την εικόνα ενός θεού με κέρατα τράγου. Αν το υγρό μέσα σ' αυτό το μπουκάλι είναι πραγματικά η μυστική ουσία του σύμπαντος, όπως πιστεύουν μερικοί, θα πρέπει να βρεθεί γρήγορα, γιατί εξατμίζεται και έχουν απομείνει μόνο δύο σταγόνες. 

Ο ήρωας μας αναφέρει το βιβλίο γιατί του το προτείνει ο κ. Ευγένιος.

Περίληψη 

Ο 16χρονος Χόλντεν Κώλφηλντ το σκάει από το σχολείο του και δεν γυρίζει στην οικογένειά του αλλά αποφασίζει να φύγει στην Νέα Υόρκη. Σκέφτεται ότι η μόνη λύση για να ξεπεράσει το πρόβλημά του είναι να προσποιείται τον μουγκό ώστε να μην χρειάζεται να επικοινωνεί με τους ανθρώπους. Ο τίτλος «Ο Φύλακας στη Σίκαλη» προέρχεται από ένα τραγούδι που άκουσε κάποτε ο Χόλντεν. Όταν τον ρωτάει αδερφή του Φοίβη τι θα ήθελε να ήταν, εκείνος απαντάει ότι θα ήθελε να είναι φύλακας σε ένα μεγάλο χωράφι σίκαλης όπου θα παίζουν ανέμελα δεκάδες παιδιά, χωρίς να συνειδητοποιούν τον κίνδυνο που παραμονεύει αν ξεφύγουν στην άκρη του γκρεμού. Ο Χόλντεν θα ήθελε να είναι εκεί, παραδίπλα, να τους προστατεύει, να τους προλαβαίνει να μην πέσουν στον γκρεμό που συμβολίζει τον κόσμο των μεγάλων. Κατά βάθος ο Χόλντεν θέλει να διασώσει τα παιδιά από την ενηλικίωση, να παραμείνουν παιδιά, σαν κι αυτόν, σαν τις αδελφές του που λατρεύει. Κι ούτε ωριμάζει τελικά. Στο τέλος καταρρέει ψυχολογικά και νοσηλεύεται σε ίδρυμα. Από εκεί μέσα μας λέει την ιστορία του, σε πρώτο πρόσωπο, που διαβάζουμε.

Όταν διαταράσσεις την ισορροπία του σύμπαντος, πρέπει να παίζεις με τους κανόνες του.

Ο ουρανός είχε αρχίσει να παίρνει το ασημοκαπνισμενο χρωμα της συννεφιασμενης νύχτας.

Λες και ήταν κλιμακωτο σχήμα λόγου, απο εκείνα που αγαπούσε ο κύριος Φίλιππος.

• Εκτός από τους ιδιοκτήτες των ξενοδοχείων βέβαια και των γειτονικών φαγαδικων, που έκαναν χρυσές δουλειές.

• Απο την αλλη ο φόβος μην παραπατησω σε καμία λακκούβα και με μαζεύουν με το κουταλάκι.

<< και που ξέρεις εσύ ότι είναι πελάτισσα μας; >> απορησε και τα ποντικισια ματιά της άρχισαν να με σκαναρουν απο την κορυφή ως τα νύχια.

Ενα βαρύ πόδι που θύμιζε φιάλη πετρογκαζ, απο εκείνες που έβαζε παλιά ο μπαμπάς στο ουζερί.

• << Ααα.....ντεντεκτιβ, το ματι μου κόβει εμένα! >>


Σελ.76
Μια γειτονιά τερμα αλλεργική στη χλωροφύλλη.

Τζίφος! Στην πρώτη πολυκατοικία δεν υπήρχε ούτε μια Τουλα. Τουλάχιστον στα διαμερίσματα που απαντησαν.

<< Ναι....έγινε λάθος....ήρθα....το σακάκι.....>> πετούσα στον αέρα οσες λέξεις μπορούσα να στριμώξω ανάμεσα στις κοφτές μου ανάσες.

Δεν θα έπαιρνε τα μάτια της απο πάνω μου, αν δεν σιγουρευοταν οτι είχα χαψει το παραμύθι της.

Κι όμως μια γνωστή μυρωδιά άρχισε να κενταει τη μνημη μου σαν βελόνα τατουατζη.

<<Της γυάλισε της ρουφιάνας το σενιο,ε;>>

<< θέλει το πασπαρτού...>> αποφάσισε ο κυρ Ανέστης, και τότε ο Άβερελ ξετρύπωσε απο την τσέπη του ενα μακρόστενο κλειδί, που θύμιζε λεπτό κατσαβιδακι, με πολλές εγκοπές και το βύθισε εύκολα στην κλειδαριά σαν να ηταν κεράκι σε τούρτα.

• Η ματιά μου καρφώθηκε στο μπράτσο του καναπέ όπου είχα δει τελευταία φορα τον κόκκινο φιόγκο.

• Η προσμονή έδινε ώθηση στα βήματα μου.

• Μία αόρατη μπαγκέτα χτυπούσε λυσσαλέα το τύμπανο της καρδιάς μου.

Ένα βαρύ χερι τράνταξε όλο μου το κορμί και άφησε τη σκέψη μου ορφανή. 

• Ακολούθησα με αργό βήμα και κενό βλέμμα όπως τα ζόμπι.

• << Κοίτα εδώ μούτρα! >> αποφάσισε να σπάσει τη σιωπή ο κυρ Ανέστης, όταν πια είχαμε απομακρυνθεί αρκετά απο τον τόπο του εγκλήματος.

<< Δεν αισθάνομαι όμορφα....>> ψελλιαα και βύθισα το κεφάλι μου ανάμεσα στους ώμους μου.

<< Ο δρόμος του καθενός φτιάχνεται απο τις επιλογές του>>.

• Ο καθένας χαράζει τη δική του πορεία σε αυτη τη ζωη σύμφωνα με τις δικές του επιλογές, με τα δικά του ονειρα.


Σελ.96
Ενα σύννεφο απο κίτρινα σπόρια εμπόδιζε την ορατότητα μου.

• << Οχι...όχι....παρακαλώ....>> κάποιες σκόρπιες, φοβισμένες λέξεις έντυναν το σόου με τα ιπτάμενα καλαμπόκια.

Ο χείμαρρος που άρχισε να ανηφορίζει απο το στομάχι στον λαιμο μου επρεπε να καταλήξει στο πάτωμα,προτίμησα να τον πνίξω.

• Αντί να λερωσω το χάλι της κυρίας Τανουλας,που θύμιζε ασημένια ζέβρα.

Απο κατω,σε μικρές χάρτινες λέξεις, κρέμονταν οι λέξεις.

• Έκλεψα λιγο θάρρος και το καταχωνιασα βαθιά στη τσέπη μου.

Η ένταση της ημέρας είχε βλάψει ανεπανόρθωτα την όραση μου.

• Φώναξε μια κυρία με μπράτσα που χύνονταν στον αέρα σαν σάρκινα κρουασάν απο την απέναντι πολυκατοικία.

Ύστερα χάθηκε μέσα στο σκοτάδι σέρνοντας το κουτσό αμαξίδιο του.

• Δεν υπήρχε πιο λυπητερό soundtrack για να ντύσει την βραδιά.

• Είχε αρχίσει να νυχτώνει σοβαρά.

Όταν είδαν και απόειδαν με την αδιαφορία του Δήμου, άρχισαν να ντυνουν την ταράτσα με πολύχρωμες γλάστρες και φουντωτές τούγιες,ώστε να παρηγορείται η ματιά τους, που είχε εξαπατηθεί κατάφωρα.

• <<Η φιγούρα σας έφαγε!>

Ένα κύμα ντροπής βάλθηκε να με κυριεύει.

• <<Πως νομίζεις ότι σε βλέπουν οι Γερμανοί; Με καλό μάτι;>>


Σελ.109
Η Σκύλλα και η Χάρυβδη δεν ήταν τέρατα, αλλά ολόκληρα κράτη που κατάπιναν πρόσφυγες και τους ξερνούσαν σε άλλα πελάγη.

• Στο μυαλό μου ηΣκύλλα με τις τρεις σειρές κοφτερών δοντιών ήταν η Γερμανία και η Χάρυβδη, που ρουφούσε και ξερνούσε θάλασσες, ήταν η Τουρκία.

• Μία θάλασσα που δεν έκανε διακρίσεις σε καλούς και κακούς, παιδιά και γέρους, χριστιανούς η μουσουλμάνους, και τιμωρούσε αδιακρίτως όσους παράνομα τολμούσαν να βρεθούν στα σπλάχνα της.

• Ένα κορίτσι με μωβ μαντίλα και σταρένιο πρόσωπο άπλωνε ρούχα σε μια αυτοσχέδια απλώστρα.

• Τα μάτια της είχαν το χρώμα του κυριακάτικου ουρανού.

 

Πήγα να φύγω, όμως ένα άλλο περίεργο θέαμα αιχμαλώτισε τη ματιά μου.

• Ήταν τέτοια η κούραση μου που το μυαλό μου έπαιζε παιχνίδια;

Μια γνώριμη φωνή αφόπλισε μονομιάς όλες μου τις σκέψεις.

Επιτάχυνα το βήμα μου παίρνοντας γρήγορα το βλέμμα μου από πάνω τους.

Τα δάχτυλα μου είχαν πάρει φωτιά μέσα στην τσέπη του παντελονιού μου καθως έσπαγαν ασταμάτητα φουσκάλες από το απαρηγόρητο αεροπλάστ. 

• Απο την άκρη της γλώσσας μου κρεμόταν το όνομα του.

Δεύτερη φορά μέσα στην ίδια νύχτα αισθανόμουν το αίμα μου να βράζει.

<< Φύγετε ρε αλήτες! Αστυνομία!>> ακούστηκαν ξαφνικά κατι λυτρωτικές φωνές απο το βάθος του δρόμου.

Ένα αίσθημα λύτρωσης και ανακούφισης άρχισε να ζεσταίνει τα άκρα μου, που είχαν για λίγο παγώσει.

Ωστόσο εκείνος ο λυγμός που νόμιζα ότι είχα φυλακίσει στο βάθος του λάρυγγα μου ξεχύθηκε ξαφνικά απο το στόμα και τη μύτη μου και μετατράπηκε σε ηχηρό κλαμα.

• Μέχρι που στράγγισαν τα δάκρυα μου

• Τα τεράστια ματιά του με κοιτούσαν γεμάτα απορία. 

• << Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο χαίρομαι που σε βλέπω!>> κόμπιασα προσπαθώντας να πνίξω το κλάμα μου.

Τελικά τα αγγλικά του δεν ήταν τόσο άσχημα όσο πίστευα.

Κάποια στιγμή ο φίλος του Σαμίρ έδειξε τα πόδια μου και ψιθύρισε κάτι στη γλώσσα τους,εμφανώς προβληματισμένος.

<< Μαμά, να ξέρεις, σαγαπώ!>> απάντησε εκείνος και το βλέμμα του χάθηκε για λίγα λεπτά στο κενό.

• Κάπου εκεί χάθηκε και η όρεξη μου για φαγητό. Αλλά και η όρεξη μου για κουβέντα.

• << Αν κάποιος μάζευε όλα τα δάκρυα των ανθρώπων που εγκατέλειψαν τα σπίτια τους για να ξεφύγουν απο τον πόλεμο....ορκίζομαι, θα μπορούσε να πνίξει την ίδια τη θάλασσα μέσα τους.....> ψιθύρισε και σκούπισε την υγρασία απο τα μάτια του.

Την ίδια στιγμή ένας οξύς πόνος στο χέρι μου εξουδετέρωσε κάθε μου σκέψη.

Ήταν πια αρκετά λερωμένο και είχε αρχίσει να χάνει την αίγλη που μου ασκούσε ώρες πριν. Τίποτα δεν θα είχε συμβεί αν δεν είχα πιάσει αυτο το ηλιθιο παλτό στα χέρια μου.

• Ήταν ένα σατανικό παλτό που με είχε βάλει σε μπελάδες!

• Είχαμε διασχίσει μόλις δυο τετράγωνα, όταν μας λαχτάρισε η σειρήνα ενός περιπολικού. 

<< Παίζει να τσιμπήσαμε μέλη της συμμορίας!>>

• Δεν έπαιρνε απο λόγια ο τύπος.

Όλοι οι αναρχικοί με τις κρεμάλες παραμάσχαλα είστε σήμερα!

• Και τι είναι το Λανιστερς; Κωδικός για τους αστυνομικούς; Τοποθεσία που θα χτυπήσετε;

• Προφανώς είχε φάει ληγμένα χιουμοροπιτακια.