Tijs Hermans WOesten by Tijs Hermans

Reactie Hoofdstuk 1: Vleugels

thesptclass_13 — 2015-02-28 13:44:02 UTC

Hoofdstuk één is een mooie eerste kennismaking met het leven aan het eind van de negentiende eeuw. De kleine dorpjes, de ijskoude winters, de bouw van de huizen en ga zo maar door. Wel valt het me op dat Elizabeth van een zeer grote vrijheid geniet tijdens haar tienerjaren. Ze spreekt zomaar af met Hendrik, mag het huis uit wanneer ze wil,.. Ik zie die periode niet als een periode waarin iedereen thuis gevangen zat, maar de vrijheid was volgens mij toch niet zoals ze nu is.

Ik vond dat er in hoofdstuk één te weinig gebeurde om de lezer vast te houden in het verhaal. Het leven van Elizabeth is voor mij niet zo buitengewoon, waardoor ik nogal snel afhaakte. Wat me wel enorm boeide was de manier waarop de auteur, Kris Van Steenberge, de gebeurtenissen neerpent. Hij kan met één woord meer zeggen dan ik ooit met een alinea zou kunnen.

Reactie hoofdstuk 2: Splinters

thesptclass_13 — 2015-03-06 17:57:22 UTC

Ik vind het idee van Van Steenberge om bij elk hoofdstuk van perspectief te veranderen zeer origineel en mooi gevonden. Het interessante eraan is dat je bij het lezen zelf bij bepaalde gebeurtenissen een ander standpunt gaat aannemen dan in het vorige hoofdstuk. In Vleugels was mijn mening bijvoorbeeld over Guillaume dat hij geen menselijk persoon was. In dit hoofdstuk kom je veel te weten over de reden van zijn handelingen waardoor mijn mening over Guillaume toch grotendeels veranderd is, maar niet volledig.

Wat me gepakt heeft is de manier waarop Guillaume omgaat met zijn verminkte zoon. Op dat gebied is hij voor mij één en al monster. Hij praat er niet tegen, helpt niet bij zijn opvoeding en geeft hem zelfs geen naam! Ik kan begrijpen dat je geraakt bent als je een verminkt kind krijgt, maar hij is en blijft wel jouw kind en verdient evenveel affectie dan je andere kinderen!

Ook vind ik dit hoofdstuk spannender dan het vorige. Dat is ook wat mij het meeste aantrekt in boeken. Door de moord op Elizabeth en het beginnen van de oorlog is dit element goed aanwezig.

Reactie hoofdstuk 3: Geboden

thesptclass_13 — 2015-03-08 16:56:55 UTC

Het hoofdstuk over Nameloos is voor mij het hoofdstuk dat bij mij al veruit de meeste gevoelens heeft opgewekt. En dan heb ik het vooral over negatieve gevoelens zoals empathie of afschuw.

Empathie door de harde commentaren die Nameloos te verduren krijgt van de andere mensen en de manier waarop anderen hem behandelen als een monster, hoewel hijzelf helemaal niks kan doen aan de verminking van zijn gezicht. Het raakt me dan ook oprecht als Nameloos dan zelf zo'n opmerkingen over zijn uiterlijk geeft. En eigenlijk heb ik zelf veel respect gekregen voor de manier waarop deze verminkte jongen door het leven gaat.

Afschuw door de vieze dingen die Nameloos moest doen bij Pastoor Derijcke om hem zijn plezier te geven.

Het eind heeft mij ook heel nieuwsgierig gemaakt naar het verdere verloop van het boek. Het is de eerste keer dat ik echt zin heb om verder te lezen. Dit komt omdat er wordt vooruitgeblikt op wat nog komen moet.

Reactie hoofdstuk 4: Bevelen

thesptclass_13 — 2015-03-14 10:40:01 UTC

Door het einde van het vorige hoofdstuk zat ik toch wel met grote verwachtingen voor dit deel van het boek. Die verwachtingen werden grotendeels ingelost. Ik was met verstomming geslagen toen ik las wat er met Valentijn gebeurd was tijdens de oorlog ,de Adonis die van het ene moment op het andere zwaar gehandicapt wordt. Het moet een nachtmerrie geweest zijn voor hem. Langs de andere kant vind ik het niet erg omdat Nameloos en Valentijn nu eindelijk op dezelfde manier aangekeken worden.

Bij elke bladzijde die je leest kom je steeds meer te weten over de feiten achter de moord van Elizabeth en over het verleden van Valentijn en Nameloos. Op die manier is de drang om verder te lezen groot en dat is wat ik zeer belangrijk vind in een verhaal.

Op naar het volgende en laatste hoofdstuk!

Reactie hoofdstuk 5: Tweezaaam

thesptclass_13 — 2015-03-14 11:43:13 UTC

Alle puzzelstukjes vallen perfect in elkaar in Tweezaam. Ik had me geen beter slot kunnen voorstellen. De vier vorige hoofdstukken hebben het verhaal zo in een richting geduwd dat het met een knaller kan eindigen. Het is zeer origineel om telkens van vertelperspectief te veranderen.

Wanneer je het verhaal ziet door de ogen van Nameloos, krijg je een idee van wat er in zijn hoofd rondspookt. Hij kan niet praten, maar heeft toch een zeer sterke persoonlijkheid. Wanneer je het verhaal ziet vanuit het standpunt van Valentijn, krijg je net wel veel gesprekken en minder gedachten en gevoelens.

Als laatste reactie op het boek wil ik nog zeggen dat het verhaal in stijgende lijn verloopt. Het komt een beetje traag op gang maar als je het laatste hoofdstuk gelezen hebt, snap je dat dit echt wel nodig was om het verhaal op deze manier te laten eindigen.