Evvelâ gözlerinden öper, hâlinin hatırının iyi olmasını Rabb’imden temenni ederim. Sana bu mektubu yazarken hem sabırsızlıkla hem de duygularımı, yıllarca dönen hayat değirmenimi anlatacağım için istekle yazdım. Nasıl ki değirmende buğdaylar öğütülürken aralardaki taşlar, gereksiz maddeler başka tarafa atılır, dönen çark asıl gayesi için çabalarsa senin de asıl gayen yolunda çalışmanı tavsiye ederim.

Hayat gerçekten göz açıp kapayıncaya kadar, ama gözünü açtığında gördüğün güzellikleri göz kapağını kapattığında yok sayıyorsan kendini sorgula derim. İstidatlarım doğrultusunda kendime yol olarak senin de bildiğin mesleğimi seçtim. Çok zorlandığım, vazgeçmek istediğim zamanlarım oldu. Hatta babaannenin anlattığını zannediyorum uğradığım bir iftira sebebiyle aylarım, yıllarım zindanda geçti. Onlar sandılar ki zindanı yaşatıyorlar oysaki ben, zindanımı girmeden önce kendi içimde yaşamıştım. Hepimiz gibi ben de çok badireler atlattım ama katıldığım 2. Dünya Savaşından daha zor gelen, daha güç atlattığım kalbimin, zihnimin gördüklerimi inkâr edecek olmasıydı.

Seçtiğimiz yolu bırakalım diye beni ve yoldaşlarımı rızıkla korkutmayı hedeflediler, hisse sahibi olduğum şirketi batırdılar lâkin hamdolsun rızkı verenin onlar olmadığını bildiğim için vazgeçmedim. Kalbi, fikri, kabiliyeti olanlar var ancak iyiye, hakikate kullanmayanlarla çokça karşılaşacaksın, bunu bil ve tedbirlerini al. Gün gelecek haksızlığa, sefalete, zorluklara, esarete, sıkıntıya dayanmak zorunda olan kalbin, gayen sayesinde iyi ki diyecek, ümitsiz değil ümitvâr ol.

Sözlerimi tamamlarken söyleyeceğim son kelimelerim şunlar; kendine öyle bir gaye seç ki ölümle ölmesin, Rabb’im yardımcın olsun, inşallah.

Gözlerinden öperim, selametle.

Yusuf Özben