2.พิษเข้าสู่ร่างกายด้วยการหายใจ และจะเป็นการนำสารเคมีเข้าไปในปอด

3.พิษเข้าสู่ร่างกายโดยการกลืน
ผลกระทบด้านสุขภาพ:

1.ผลกระทบที่เป็นพิษเฉียบพลัน ผู้ป่วยจะมีอาการในทันทีหลังจากสัมผัสสารเคมี เช่น คลื่นไส้ อาเจียน ปวดศีรษะ ปวดกล้ามเนื้อ ท้องร่วง หายใจติดขัด ตาพร่า เป็นต้น

2.ผลกระทบที่เป็นพิษเรื้อรัง เกิดจากพิษสะสมที่ก่อให้เกิดโรคหรือปัญหาอื่นๆ เช่น มะเร็ง เบาหวาน อัมพฤกษ์ อัมพาต โรคผิวหนังต่างๆ การเป็นหมัน การพิการของทารกแรกเกิด หรือการเสื่อมสมรรถภาพทางเพศ เป็นต้น
การป้องกัน:

1.ก่อนที่จะใช้สารเคมีกำจัดศัตรูพืช ควรอ่านฉลากให้เข้าใจเกี่ยวกับวิธีใช้ การป้องกันอันตรายและวิธีแก้พิษ

2.ผสมสารเคมีกำจัดศัตรูพืชให้ถูกต้องตามอัตราส่วนที่ระบุในฉลากและเตรียมน้ำสะอาดไว้เพียงพอสำหรับการชำระล้างในกรณีเกิดเหตุฉุกเฉิน

3.ขณะผสมสารเคมี ไม่ควรใช้มือเปล่ากวน ควรใช้ไม้หรือวัสดุอื่นแทนและควรสวมถุงมือทุกครั้งในขณะตวงหรือรินสาร

4.สารเคมีกำจัดศัตรูพืชทุกชนิดควรบรรจุในภาชนะที่บรรจุมาแต่เดิม ถ้าจะถ่ายใส่ภาชนะใหม่ ต้องปิดป้ายบอกให้ชัดเจนว่าเป็นสารเคมีอะไร ป้องกันการหยิบผิดและต้องแน่ใจว่าปิดฝาสนิทไม่มีการรั่วซึมออกนอกภาชนะภายนอก

5.สารเคมีกำจัดศัตรูพืชที่ผสมให้พอดีหมดในครั้งเดียว หากใช้ไม่หมดควรจัดเก็บให้มิดชิดห่างไกลจากเด็ก สัตว์เลี้ยงและไม่ปนเปื้อนแหล่งน้ำหรืออาหาร

6.ตรวจเช็คอุปกรณ์การฉีดพ่นให้อยู่ในสภาพที่ดีไม่ชำรุดก่อนจะนำไปใช้

7.สวมเสื้อผ้ามิดชิด เช่น กางเกงขายาว เสื้อแขนยาว สวมอุปกรณ์ป้องกันอันตรายส่วนบุคคล เช่น หน้ากากที่มีไส้กรองอากาศ ถุงมือ หมวก กระบังครอบหน้าหรือแว่นตา เป็นต้น

ห้ามกินอาหาร น้ำ หรือสูบบุหรี่ในขณะทำการผสมสารเคมี

8.ในกรณีที่เกษตรกรมีการสัมผัสสารเคมีทางผิวหนังให้ทำการชำระล้างด้วยน้ำสะอาดนาน ๆ อย่างน้อย 15 นาที รีบอาบน้ำฟอกสบู่ เปลี่ยนเสื้อผ้า

9.ไม่ควรฉีดพ่นในขณะที่ลมแรง หรือฝนตก และควรยืนอยู่เหนือลมเสมอ

เสียง ( Sound or Noise) คือพลังงานที่เกิดจากการสั่นสะเทือนของโมเลกุลของตัวกลาง ที่เสียงเคลื่อนที่ผ่าน  เป็นเหตุให้เกิดการอัดและขยายตัวของอากาศสลับกันไป  มีผลทำให้ความดันบรรยากาศเปลี่ยนเป็นสูงต่ำสลับกันเป็นคลื่น  เช่นเดียวกับการอัดขยายของอากาศ คลื่นที่เกิดขึ้นนี้เรียกว่า คลื่นเสียง
การทำงานหรือการประกอบอาชีพอาจมีผลทำให้เกิดการสูญเสียการได้ยินได้ โดยมักมีความผิดปกติของหูทั้ง 2 ข้าง มากกว่าข้างเดียว ประเภทของการสูญเสียอาจเป็นการสูญเสียของการนำเสียง (Conductive ) หรือประสาทการได้ยิน ( sensorineural) หรือแบบผสม  (mixed ) เลยก็ได้  สำหรับการสูญเสียการได้ยินแบบการนำเสียง ( Conductive) หมายถึงความผิดปกติที่เกิดขึ้นที่หูชั้นนอก  หรือหูชั้นกลาง  ซึ่งเป็นการส่งผ่านของเสียงก่อนที่จะไปถึงหูชั้นใน

ในลักษณะของการทำงานโดยทั่วไป การสูญเสียการได้ยินสามารถที่จะเกิดได้หลายสาเหตุ เช่นจากการเกิดการบาดเจ็บที่ศีรษะ การเกิดแผลไฟไหม้บริเวณหู  การสัมผัสกับสารเคมีที่มีพิษต่อหู แต่ส่วนใหญ่สาเหตุของการสูญเสียการได้ยินจากการทำงานที่พบบ่อยที่สุดคือ  การสูญเสียการได้ยินแบบ sensory hearing loss โดยเกิดจากการได้รับสัมผัสกับเสียงดังที่เกิดจากสภาพแวดล้อมการทำงานเป็นระยะเวลานานติดต่อกัน ( Noise – induced hearing loss, NIHL )

ลักษณะงานและอาชีพที่เสี่ยง
งานที่สัมผัสกับเสียงดัง ได้แก่ งานอุตสาหกรรมโลหะ งานตัดไม้ เลื่อยไม้   อุตสาหกรรมสิ่งทอ อุตสาหกรรมยางและพลาสติก อาชีพขับรถรับจ้าง เป็นต้น

อันตรายต่อระบบอวัยวะที่สำคัญของร่างกาย
ผู้ที่มีภาวะหูเสื่อมจากเสียงดัง  จะรู้สึกว่าการได้ยินของตนเองลดลง  หรือมีปัญหาในการได้ยิน อาการที่พบบ่อยทีสุดคือ ฟังคนอื่นพูดไม่ชัด หรือไม่เข้าใจเมื่อมีคนมาพูดโดยเฉพาะอย่างยิ่งจะได้ยินลำบากมากขึ้นถ้าในบริเวณนั้นมีเสียงดังด้วย เพราะเสียงดังที่ดังรบกวนมักจะเป็นเสียงความถี่ต่ำ ทำให้มาบดบังหรือรบกวนการได้ยินคลื่นเสียงความถี่ต่ำจากคำพูด   ซึ่งผู้ป่วยมักจะได้ยินกว่าเสียงความถี่สูง  (ที่มีการสูญเสียการได้ยินไปแล้ว)  และด้วยสาเหตุที่ผู้ป่วยมีความผิดปกติที่การได้รับเสียงความถี่สูง  ดังนั้นผู้ป่วยมักจะได้ยินคำพูดผิดปกติไป  เมื่อเป็นคำที่มีเสียงสูง  หรือผู้พูดมีโทนเสียงสูง เช่น  ผู้หญิง หรือเด็ก เป็นต้น

นอกจากจะมีปัญหาเรื่องการได้ยินแล้ว  ผู้ที่มีภาวะสูญเสียการได้ยินมักมีอาการได้ยินเสียงดังในหูเช่น เสียงหึ่ง ๆ หรือเสียงกระดิ่ง   ความผิดปกติดังกล่าวอาจจะเป็นพักๆ หรือเป็นตลอดเวลา  และอาการจะ เป็นมากขี้น  เวลาสัมผัสกับเสียงดังมาก ๆ  นอกจากนี้อาการได้ยินเสียงดังผิดปกติในหูจะนี้จะรู้ทำให้รู้สึก รำคาญ ดังนั้นผู้ป่วยมักจะบ่นเรื่องการนอนไม่ค่อยหลับหรือไม่มีสมาธิในการทำงานในห้องที่เงียบ

เมื่อทำการทดสอบด้วยส้อมเสียง จะพบว่าการได้ยินแบบการนำเสียงทางอากาศดีกว่าการนำเสียงโดย กระดูก  ซึ่งเป็นลักษณะเฉพาะของประสาทหูเสื่อมจากเสียงดัง  มักพบความผิดปกติจากการตรวจการได้ยินที่ช่วงความถี่สูง  โดยความผิดปกติของระดับการได้ยินการจะลดลงมากที่สุดที่ช่วงความถี่ 4000 Hz.  ในกรณีที่ผู้ป่วยยังคงสัมผัสกับเสียงดังต่อไป  การสูญเสียการได้ยินจะเป็นมากขึ้นและขยายมาเป็นการสูญเสียการได้ยินท่าช่วงความถี่ต่ำที่เป็นช่วงของคำพูดหรือสื่อภาษาต่าง ๆ (500- 2000 Hz)  ทำให้ผู้ป่วยมีปัญหาในการติดต่อสื่อสาร

การวินิจฉัยโรคเพื่อการรายงาน
1. มีอาการและอาการแสดงของสูญเสียการได้ยิน
2. มีประวัติการทำงาน  แลระยะเวลาการทำงานที่สัมผัสกับเสียงดัง
3. ผลการตรวจการได้ยิน (Audiogram) มีลักษณะเป็นรูปอักษร วี คือมีจุดตก (notch) ที่บริเวณ
4000 Hz ( 3000 – 6000 Hz โดยพิจารณาเทียบกับ 2000 และ 8000 Hz ซึ่งมักเป็นกับหูทั้งสอง
ข้างพอ ๆกัน

การตรวจทางห้องปฏิบัติการ
การตรวจการได้ยินด้วยเครื่อง Audiometer ก่อนตรวจให้ผู้รับการตรวจพักหูโดยการหยุดการสัมผัสเสียงดังก่อนเป็นเวลา อย่างน้อยที่สุด 12 ชั่วโมงเพื่อลดภาวะหูตึงชั่วคราว

ระดับการได้ยินปกติ  หมายถึง  ระดับได้ยินเสียงเสียงของหู (Hearing threshold) เมื่อทำการวัดการได้ยินทางอากาศด้วยเสียงบริสุทธิ์ที่ความถี่ 500- 6000 Hz. มีค่าไม่เกิน 25 เดซิเบล

ระดับการได้ยินที่ต้องเฝ้าระวัง  หมายถึง  ระดับเริ่มการได้ยินเสียงของหู (Hearing threshold) เมื่อทำการตรวจวัดการได้ยินทางอากาศด้วยเสียงบริสุทธิ์ที่ความถี่ 500- 6000 Hz. แล้วมีการได้ยินระดับเสียงมากกว่า 25 เดซิเบล ในความถี่ใดความถี่หนึ่งที่ 500 – 6000 Hz.

ระดับการได้ยินที่ผิดปกติสำหรับ NIHL  หมายถึง  ระดับได้ยินของลูกจ้างที่มีค่าเฉลี่ยระดับการได้ยินที่ 500  1000  2000  และ 3000  Hz. มากกว่า 25 เดซิเบล  หรือมีค่าเฉลี่ยระดับการได้ยินที่ 4000 และ 6000 Hz. เท่ากับ 45 เดซิเบล  หรือมากกว่า

การตรวจการได้ยินเพื่อการเฝ้าระวัง
กิจกรรมที่สำคัญในการเฝ้าระวังด้านสุขภาพ คือการตรวจการได้ยินให้แก่ลูกจ้างด้วยเครื่อง
Audiometer การซักประวัติผู้ปฏิบัติงาน  ซึ่งรวมถึงประวัติการทำงานสัมผัสเสียงดัง  การใช้ยา โรคประจำตัว การเจ็บป่วยในอดีตและปัจจุบัน  ลูกจ้างทุกคนที่ปฏิบัติงานในสถานประกอบการที่มีระดับเสียงดัง ≥85 – 140 dB (A) ต้องได้รับการตรวจการได้ยิน เพื่อเป็นการเฝ้าระวังสุขภาพป้องกันการสูญเสียการได้ยิน

ช่วยระยะเวลาการตรวจการได้ยินมี 3 ลักษณะคือ 

- การตรวจการได้ยินก่อนเข้างานเพื่อใช้เป็นข้อมูลพื้นฐาน (Baseline audiogram) หมายถึงการตรวจการได้ยินแก่ลูกจ้างที่เข้าทำงานใหม่ หรือลูกจ้างที่บรรจุใหม่ของสถานประกอบการที่จะเข้าทำงานในแผนกที่มีระดับเสียงดัง ≥85 dB (A)   เพื่อเป็นข้อมูลพื้นฐาน

- การตรวจเฝ้าระวังการได้ยิน หรือการตรวจติดตาม หรือตรวจประจำปี ( Annual audiogram) หมายถึงการการตรวจการได้ยินให้กับลูกจ้างเพื่อเป็นการป้องกันและควบคุมไม่ให้เกิดการสูญเสียการได้ยินเนื่องจากเสียง โดยนำผลการตรวจการได้ยินที่วัดได้มาเปรียบเทียบกับผลการตรวจการได้ยินที่เป็นข้อมูลพื้นฐาน ( Baseline audiogram)ทุกครั้ง  ถ้าพบว่ามีการสูญเสียการได้ยินเท่ากับ 15  เดซิเบล หรือมากกว่าที่ความถี่ใดความถี่หนึ่งที่ 500 1000 2000 3000 4000 หรือ 6000 Hz. ในหูข้างใดข้างหนึ่ง  ผู้ทำการตรวจการได้ยินต้องอธิบายวิธีการตรวจการได้ยินอีกครั้ง  และดำเนินการตรวจการได้ยินใหม่ หากผลการได้ยินพบว่ามีการสูยเสียการได้ยินเท่ากับ 15 เดซิเบลหรือมากกว่าที่ความถี่ใดความถี่หนึ่งให้นัดตรวจซ้ำ ( Confirmation audiogram) ภายใน 30 วันนับจากวันที่ทำการตรวจ หากผลการตรวจพบว่าระดับการได้ยินดีกว่าข้อมูลพื้นฐานให้ใช้ค่าที่ตรวจได้ใหม่นี้เป็นค่า New baseline audiogram

- การตรวจการได้ยินก่อนลาออกหรือเปลี่ยนงาน ( Exit audiogram) หมายถึงการตรวจการได้ยินให้แก่ลูกจ้างที่ลาออกจากงาน หรือเปลี่ยนไปทำงานในแผนกอื่นที่สัมผัสเสียงดัง  น้อยกว่า85 dB (A)   บันทึกผลการได้ยินไว้ในสมุดบันทึกสุขภาพของลูกจ้าง เพื่อเก็บเป็นข้อมูลอ้างอิงทางด้านสุขภาพ

มาตรฐานทางด้านสภาพแวดล้อมการทำงาน
ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องความปลอดภัยในการทำงานเกี่ยวกับภาวะแวดล้อมหมวด 3 เรื่องเสียง  อาศัยอำนาจตามความในข้อ 2 ( 7) แห่งประกาศคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 103 ลงวันที่ 26 มีนาคม 2525 กำหนดไว้ดังนี้ ข้อ 13 ภายในสถานประกอบการที่ให้ลูกจ้างคนใดคนหนึ่งทำงานดังต่อไปนี้

ลักษณะงานและอาชีพที่เสี่ยง
อาชีพที่เสี่ยงต่อการป่วยเป็นโรคคือ ผู้ที่ทำงานในอุตสาหกรรมเหมืองแร่ งานที่เกี่ยวข้องกับการตัดหิน สกัดหิน  โรงงานโม่บดย่อยหิน  อุตสาหกรรมทำแก้ว เซรามิก  ครก อุตสาหกรรมทำอิฐ กระเบื้องทนไฟ  วัตถุทนความร้อน เครื่องสุขภัณฑ์

อันตรายต่อระบบอวัยวะที่สำคัญของร่างกาย
ผลึกที่เป็นสาเหตุของโรคซิลิโคสิสมี 3 ชนิดคือ ควอทซ์ (Quarts) คริสโตแบไลท์ ( Cristobalite ) และทริไดไมท์ (Tridimite) ขนาดของฝุ่นซิลิคอนไดออกไซด์ ก็เป็นปัจจัยสำคัญของการเกิดโรคซิลิโคสิส  โดยเฉพาะฝุ่นที่ม็ขนาดเส้นผ่าศูนย์กลาง 0.05 – 5 µ ซึ่งสามารถเข้าไป  อยู่ในถุงลมปอดได้  โดยจะถูกเม็ดเลือดขาวในปอดจับกินและมีผลทำให้เกิดปฏิกริยาต่อเนื้อปอด  ซึ่งต่อมาจะก่อให้เกิดพังผืดที่เนื้อปอด  เมื่อยังคงหายใจเอาฝุ่ที่มีซิลิกอนไดออกไซด์ เข้าไปในปอดอย่างต่อเนื่องมากขึ้นและการป้องกัน  การควบคุมไม่เหมาะสม ในที่สุดจะทำให้เนื้อปอดเสียเป็นวงกว้างจนทำให้ปอดไม่สามารถทำงานได้ตามปกติ ผู้ที่สัมผัสฝุ่นที่ซิลิกอนไดออกไซด์เป็นจำนวนสูงโดยไม่มีการป้องกัน

อาการแบบเรื้อรัง เป็นลักษณะของโรคที่กล่วถึงโดยทั่วไป เกิดจากการรับฝุ่นปริมาณไม่มากเป็นระยะเวลานาน  อาจมากกว่า 15 ปีขึ้นไป  บางรายพบอาการไม่ชัดเจนหรือพบอาการเหนื่อยง่าย เวลาออกแรง  ไอแห้งๆ แบบเรื้อรัง บางครั้งมีไอเป็นเลือดร่างกายทั่วไปไม่มีการเปลี่ยนแปลงมากจนเห็นได้ชัด  นอกจากในรายที่เป็นวัณโรคปอดแทรกซ้อนอยู่ด้วย ในรายเช่นนี้ จะทำให้มีอาการ เป็นไข้ อ่อนเพลีย เบื่ออาหาร หอบเหนื่อย น้ำหนักตัวลด ตรวจพบเชื้อวัณโรคในเสมหะ พยาธิสภาพของวัณโรคปอดที่เกิดร่วมกับซิลิโคสิส มักจะเป็นแบบเรื้อรัง สามารถให้การวินิจฉัยโรคได้ต่อเมื่อตรวจพบเชื้อวัณโรคสำหรับโรคมะเร็งปอด

อาการแบบเร่ง มีอาการแบบเรื้อรังหลังจากได้รับฝุ่นในระยะเวลา 5- 15 ปี

ลักษณะงานและอาชีพทีเสี่ยง   
การทำพลาสติก การทำสารกำจัดเชื้อ คนงานซักรีด การสารกำจัดศัตรูพืช การทำสีย้อม การฟอก กระดาษขาว การทำสารทำละลายที่มีคลอรีนประอบกบกอบ การทำเรยอง

อันตรายต่อระบบอวัยวะที่สำคัญของร่างกาย
คลอรีนเข้าสู่ร่างกายทางการหายใจ  ไม่มีการดูดซึมผ่านผิวหนัง  มีคุณสมบัติละลายน้ำได้เพียง เล็กน้อย  แต่เมื่อสัมผัสกับบริเวณที่มีความชื้น จะทำปฏิกิริยากับความชื้นของร่างกายกลายเป็นกรดไฮโปคลอรัส (hypochlorous acid) และกรดไฮโดรคลอริก มีฤทธิ์กัดกร่อนซึ่งจะระคายเคือง อย่างรุนแรงต่อผิวหนัง  เยื่อเมือก ตา จมูก คอ

อาการแบบเฉียบพลัน คลอรีนที่มีความเข้มข้นสูง จะทำให้ทางเดินหายใจเกิดแผลไหม้ ร่างกายขาดซิเจน  กล้ามเนื้อ กล้ามเนื้อกล่องเสียง หดเกร็ง เยื่อเมือกบวม คลื่นไส้ อาเจียน ไอ เจ็บหน้าอก หายใจลำบาก

อาการแบบเรื้อรัง การสัมผัสคลอรีนเป็นเวลานานทำให้ปอดถูกทำลายได้

การวินิจฉัยโรคเพื่อการรายงาน
1. อาการและอาการแสดงที่เข้าได้กับพยาธิสภาพจากการรับสัมผัสสารคลอรีน 
2. ประวัติการทำงานและอาชีพที่สัมผัสแอมโมเนีย 
3. ผลการตรวจทางห้องปฏิบัติการที่เข้าได้กับพยาธิสภาพ

การตรวจทางห้องปฏิบัติการ
1. การตรวจภาพรังสีทรวงอก 
2. การตรวจสมรรถภาพปอด 
3. การวิเคราะห์ก๊าซในเลือด

มาตรฐานทางด้านสภาพแวดล้อมการทำงาน
ตามประกาศของกระทรวงมหาดไทย เรื่องความปลอดภัยในการทำงานเกี่ยวกับภาวะแวดล้อม (สารเคมี) ตามประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 103 ลงวันที่ 16 มีนาคม 2515  กำหนดให้ความเข้มข้นเฉลี่ย ตลอดระยะเวลาการทำงานปกติของคลอรีนในบรรยากาศการทำงานไม่เกิน 1 ส่วนในล้านส่วนโดยปริมาตร หรือ 3 มิลลิกรัม/ต่อ อากาศหนึ่งลูกบาศก์เมตร ไม่ว่าระยะเวลาใดของการทำงานปกติ

ตามประกาศของกระทรวงมหาดไทย เรื่องความปลอดภัยในการทำงานเกี่ยวกับภาวะแวดล้อม (สารเคมี) ตามประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 103 ลงวันที่ 16 มีนาคม 2515  กำหนดให้ความเข้มข้นเฉลี่ย ตลอดระยะเวลาการทำงานปกติของคลอรีนไดออกไซด์ในบรรยากาศการทำงานไม่เกิน 0.1 ส่วนในล้านส่วน หรือ 0.3 มิลลิกรัม/ต่อ อากาศหนึ่งลูกบาศก์เมตร ไม่ว่าระยะเวลาใดของการทำงานปกติ

อาชีพที่อาจเกิดโรคนี้ : พนักงานออฟฟิศ

สาเหตุ : พนักงานออฟฟิศส่วนใหญ่ต้องเจอกับความกดดันอยู่บ่อยครั้ง โรคนี้ยังเป็นสาเหตุสำคัญของโรคหลอดเลือดสมอง อัมพฤกษ์ อัมพาต ไตวายอีกด้วย อาการนี้มักจะไม่แสดงอาการ บางคนอาจจะพบพวกปวดหัว เวียนหัว มึนงง เนื่องจากภาวะความดันโลหิตสูงจะทำให้ผนังหลอดเลือดแดงหนาตัวขึ้นและรูเล็กลงทำให้เลือดไปเลี้ยงอวัยวะต่างๆได้น้อยลงส่งผลให้อวัยวะเหล่านั้นทำงานไม่เป็นปกติและหากถูกทำลายอย่างรุนแรงอาจส่งผลให้ผู้ป่วยเสียชีวิตได้ 

การป้องกัน : ลดน้ำหนักในผู้ป่วยที่มีน้ำหนักเกิน , หลีกเลี่ยงอาหารรสเค็ม , งดเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ควรจำกัดปริมาณให้น้อยกว่าวันละ 1 แก้ว , งดสูบบุหรี่ , ออกกำลังกายสม่ำเสมอ

รคจากแอมโมเนีย

สาเหตุการเกิดโรค เป็นภาวะผิดปกติในการตอบสนองของร่างกายต่อการสัมผัสความร้อนสูงกว่าปกติ และไม่สามารถควบคุมอุณหภูมิให้อยู่ในระดับปกติได้

ลักษณะงานและอาชีพที่เสี่ยง
การทำงานในอุตสาหกรรมที่มีความร้อนสูงเช่น การหลอมโลหะ 

อันตรายต่อระบบอวัยวะที่สำคัญของร่างกาย
ในภาวะที่ร่างกายมีอุณหภูมิสูงขึ้น จะทำให้ระบบการทำงานของศูนย์ควบคุมอุณหภูมิของร่างกายทำงานผิดปกติ ระบบการถ่ายเทความร้อนออกจากร่างกายไม่ได้ผล อุณหภูมิในร่างกายสูงขึ้น
อาการสัมผัสความร้อนสูงมีหลายระดับดังนี้ 
1. ตะคริวจากความร้อน ( Heat cramp)
2. อาการเหนื่อยล้าจากความร้อน ( Heat exhaustion ) ได้แก่เหงื่อออกมาก อ่อนเพลีย ชีพจรเต้น เร็วปวดศีรษะ วิงเวียน ผิวหนังเปียกชื้น อาจหมดสติ 
3. เป็นลมจากความร้อน ( Heat stroke)  มีอาการเปลี่ยนแปลงทางระบบประสาท ชักหมดสติ และ อาจเสียชีวิต  วัดอุณหภูมิทางทวารหนักได้มากกว่า 40.2 ºc

การวินิจฉัยเพื่อการรายงาน
1.ประวัติการสัมผัสกับความร้อนสูง 
2. อาการและอาการแสดงจำเพาะกับโรคจากความร้อน 
3. ผลการตรวจทางห้องปฏิบัติการ

การตรวจทางห้องปฏิบัติการ
โดยเก็บปัสสาวะตรวจหลังออกจากกะหรือหลังเลิกงาน 
- อาการ Heat cramp : ตรวจพบว่าค่า Creatinine phosphokinase ( CPK) ในเลือดสูงขึ้น  มีสาร Creatin  รั่วในปัสสาวะ 
- อาการ Heat exhaustion มีปัสสาวะออกน้อย 
- อาการ Heat stroke  มีกรดยูริคสูงในเลือด  มีระดับ CPK ในเลือดสูงขึ้น

1. ลักษณะโรค : เป็นโรคติดเชื้อแบคทีเรียแบบเฉียบพลันเกิดจากเชื้อ Bacillus anthracis พบได้ 3 ชนิด คือ เป็นแผลที่ปอด เป็นแผลที่ผิวหนัง หรือ เป็นแผลที่ทางเดินอาหาร ขึ้นกับช่องทางการติดเชื้อ โรคแอนแทรกซ์มีความเกี่ยวข้องกับโปรแกรมการใช้เป็นอาวุธชีวภาพ ผู้ป่วยโรคแอนแทรกซ์ทั่วโลกมากกว่าร้อยละ 95 เป็นชนิดแผลที่ผิวหนัง (Cutaneous anthrax)

2. ระบาดวิทยา : สถานการณ์ทั่วโลก : ในปี พ.ศ. 2551 มีรายงานโรคแอนแทรกซ์ทั้งในคนและในสัตว์ในประเทศจีนอินเดีย มองโกเลีย อัฟกานิสถาน คาซัคสถาน และคีร์กิซสถาน ในประเทศเวียดนามพบผู้ป่วยสงสัยทางภาคเหนือของประเทศ และในประเทศลาวพบการระบาดของโรคในโคและแพะที่แขวงจำปาสักสถานการณ์โรคในประเทศไทย : จากรายงานการเฝ้าระวังของสำนักระบาดวิทยา พบว่า ไม่มีผู้ป่วยโรคแอนแทรกซ์ในประเทศไทย ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2544 ไม่พบการติดเชื้อในสัตว์ในประเทศไทย แต่อย่างไรก็ตาม ควรเฝ้าระวังโรคในสัตว์ที่ค้าขายผ่านทางชายแดนเนื่องจากยังมีการระบาดของโรคแอนแทรกซ์ในเกษตรผู้เลี้ยงสัตว์ในประเทศลาวระหว่างปี พ.ศ. 2544 - 2553

3. อาการของโรค :
1. โรคแอนแทรกซ์ผิวหนัง (Cutaneous anthrax)จะเริ่มด้วยอาการคันบริเวณที่สัมผัสเชื้อ ตามมาด้วยตุ่มแดง (popule) แล้วกลายเป็นตุ่มพองมีนํ้าใส(vesicle) ภายใน 2 - 6 วัน จะเริ่มยุบตรงกลางเป็นเนื้อตายสีดำคล้ายแผลบุหรี่จี้ (eschar) รอบๆ อาการบวมนํ้าปานกลางถึงรุนแรงและขยายออกไปรอบเนื้อตายสีดำคล้ายแผลบุหรี่จี้ (eschar) อย่างสมํ่าเสมอบางครั้งเป็นตุ่มพองมีนํ้าใส (vesicle) ขนาดเล็กแผลบวมนํ้า มักไม่ปวดแผล ถ้าปวดมักเนื่องจากการบวมนํ้าที่แผลหรือติดเชื้อแทรกซ้อน แผลมักพบบริเวณศีรษะ คอ ต้นแขน และมือ(พื้นที่สัมผัสโรคบนร่างกาย)
2. โรคแอนแทรกซ์ทางเดินหายใจ (Inhalational anthrax) เริ่มด้วยอาการคล้ายการติดเชื้อของระบบหายใจส่วนบนที่ไม่รุนแรง เช่น ไข้ ปวดเมื่อยไอเล็กน้อย หรือเจ็บหน้าอก ซึ่งไม่มีลักษณะจำเพาะต่อมาจะเกิดการหายใจขัดอย่างเฉียบพลัน รวมถึงการหายใจมีเสียงดัง (stridor), อาการหายใจลำบากอย่างรุนแรง เกิดภาวะออกซิเจนลดตํ่าลง(hypoxemia), เหงื่อออกมาก (diaphoresis)ช็อก และตัวเขียว ภาพรังสีพบส่วนกลางช่องอก(mediastinum) ขยายกว้างตามด้วยภายใน 3 - 4 วัน ทำให้เสียชีวิตอย่างรวดเร็ว ตรวจพบนํ้าท่วมเยื่อหุ้มปอด และบางครั้งพบ infi ltrate จากฟิล์มภาพรังสี
3. โรคแอนแทรกซ์ทางเดินอาหาร (Gastrointestinal anthrax) อาจเกิดในจุดใดจุดหนึ่งของลำไส้ และเกิดการอักเสบและบวมนํ้ามาก นำไปสู่การมีเลือดออก อุดตัน เป็นรู และมีนํ้าในช่องท้องมาก โรคแอนแทรกซ์ทางเดินอาหารไม่พบการเสียชีวิตที่แน่นอน แต่ด้วยการรักษา การเสียชีวิตสามารถเพิ่มสูงได้ ด้วยเกิดอาการเลือดเป็นพิษ ช็อก อาการโคม่าและเสียชีวิต
4. ระยะฟักตัวของโรค : 1 - 5 วัน แต่อาจนานได้ถึง 60 วัน

5. การวินิจฉัยโรค : ทำได้โดยการตรวจหาเชื้อในเลือด แผลหรือสิ่งขับถ่ายของผู้ป่วย (discharge) โดยการป้ายและย้อมสีด้วยวิธี direct polychrome methylene blue (M’Fadyean) stained smear หรือโดยการเพาะเชื้อบนอาหาร sheep blood agar บางครั้งอาจต้องฉีดหนูmice หรือหนู guinea pigs หรือกระต่าย การตรวจหาเชื้อที่รวดเร็วทำโดยการวินิจฉัยทางอิมมิวโนวิทยา ทั้งวิธีPCR, Direct Fluorescence Antibody test (DFA), Immunohistochemistry (IHC), Time-Resolve Fluorescence assay (TRF) และ ELISA อาจทำได้ในห้องปฏิบัติการอ้างอิงบางแห่ง

6. การรักษา : ยาเพนิซิลลิน (Penicillin) ให้ผลในการรักษาดีที่สุดสำหรับแอนแทรกซ์ผิวหนัง โดยให้นาน 5-7 วันส่วนเตตราซัยคลิน (Tetracycline), อีริโทรมัยซิน(Erythromycin) และคลอแรมเฟนิคอล (Chloramphenicol) ก็ให้ผลดีเช่นกัน ในเหตุการณ์แอนแทรกซ์ปี พ.ศ. 2544 กองทัพสหรัฐอเมริกา ได้ริเริ่มใช้ยาซิโปรฟล็อกซาซิน (Ciprofl oxacin) หรือด๊อกซีซัยคลิน (Doxycycline) ฉีดเข้าหลอดเลือดดำ เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพการรักษาผู้ป่วยแอนแทรกซ์ทางเดินหายใจแต่ยังไม่มีการศึกษาวิจัยถึงประสิทธิภาพการรักษาที่ชัดเจน

7. การแพร่ติดต่อโรค : คนติดโรคจากการสัมผัสสัตว์ป่วยหรือสัมผัสกับผลิตภัณฑ์สัตว์ที่มาจากสัตว์ป่วย หรืออาจติดโรคโดยการหายใจเอาสปอร์ของเชื้อเข้าไป โดยสปอร์ติดอยู่ตามฝุ่นละออง ขนสัตว์ หนังสัตว์

8. มาตรการป้องกันโรค :

1. ให้ศึกษาแก่เกษตรกร โดยเน้นว่า ถ้าสัตว์โดยเฉพาะโค กระบือตายกะทันหัน ไม่ทราบสาเหตุ ให้สงสัยว่าเป็นโรคแอนแทรกซ์และห้ามผ่าซากโดยเด็ดขาดและให้รีบแจ้งสัตวแพทย์ทันที เพื่อเก็บตัวอย่างเลือดไปส่งตรวจชันสูตรโรค ควรทำลายซากสัตว์โดยการเผาตรงจุดที่สัตว์ตายไม่ควรเคลื่อนย้ายซาก

2. ป้องกันโรคโดยการฉีดวัคซีนให้แก่สัตว์ โดยเฉพาะโค กระบือ ทุกปี โดยดำเนินการในบริเวณที่เคยเกิดโรคระบาดหรือบริเวณติดต่อกับพื้นที่เสี่ยง หากมีการระบาดเกิดขึ้นต้องรีบรักษา

3. ดำเนินการในโรงงานขนสัตว์ หนังสัตว์ อาหารสัตว์ดังนี้
     3.1 ให้สุขศึกษาแก่คนงาน ให้ทราบการป้องกันการติดต่อของโรคนี้
     3.2 จัดระบบการถ่ายเทอากาศและควบคุมฝุ่นละอองภายในโรงงาน ให้เหมาะสม
     3.3 ให้บริการด้านคำปรึกษาและบริการทางการแพทย์อย่างต่อเนื่อง
     3.4 จัดเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนเวลาทำงาน อุปกรณ์ป้องกัน เช่น ถุงมือและรองเท้าบู๊ต มีบริเวณชำระล้างและทำความสะอาดร่างกายภายหลังการปฏิบัติงาน และจัดที่รับประทานอาหารแยกจากบริเวณทำงาน โรงงานที่ปนเปื้อนเชื้อต้องรมควันฆ่าสปอร์ด้วยฟอร์มาลดีไฮด์ (Formaldehyde)
     3.5 ล้างและทำลายสปอร์ที่อาจปนเปื้อนมากับวัตถุดิบก่อนเข้าสู่กระบวนการผลิต
     3.6 จัดระบบการจำกัดขยะและของเสีย โดยต้องมีการทำลายเชื้อก่อนนำไปทิ้ง

คิดเรื่องความตาย ไม่อยากมีชีวิตอยู่บ่อย
วิธีรักษาโรคซึมเศร้า
ปรึกษาแพทย์ผู้เชี่ยวชาญ ปรับแนวคิดและพฤติกรรมให้สมดุล หนึ่งในสาเหตุของโรคซึมเศร้ามาจาก ความคิดในเชิงลบเกินกว่าความเป็นจริง ดังนั้นจึงควรปรึกษาแพทย์เพื่อรับคำแนะนำการปรับวิธีคิดและพฤติกรรม เป็นอีกวิธีที่ช่วยรักษาโรคซึมเศร้าให้มีอาการดีขึ้น

ทำไมเครียดแล้วลงกระเพาะ?
1.ระบบประสาทอัตโนมัติไปกระตุ้นต่อมหมวกไต ให้หลั่งฮอร์โมนอะดรีนาลีน
2.ต่อมไทรอยด์หลั่งฮอร์โมนเร่งปฏิกิริยาการเผาผลาญอาหารออกมามาก ทำให้นอนไม่หลับและหิว
3.ความเครียดทำให้การทำงานของกระเพาะอาหารและลำไส้หยุดชะงักลง

-ทานอาหารให้ตรงเวลา

-ไม่ทานอาหารรสจัด

-เลี่ยงของมัน ของทอด

-ออกกำลังกายสม่ำเสมอ

-งดแอลกอฮอล์

-ไม่เครียด

วิธีการป้องกัน:ไม่นั่งท่าที่ไม่ปกติ