Marzena Rząsowska by https://padlet.com/marzena_rzasowska/izh92ba2yvot Uczymy się przez całe życie en-us 2016-10-13 09:47:08 UTC 2016-10-13 10:25:30 UTC hello@padlet.com https://padlet-assets.s3.amazonaws.com/icons/Dartstarget.png Sebastian Rząsowski z mamą     Bajka o motorku, pajączku i Sebastianie   W drewnianym małym garażu mieszkał sobie czerwony motorek, który należał do małego chłopca imieniem Sebastian. Motorek był ulubioną zabawką chłopca, dlatego też Sebastian bardzo dbał o motorka- codziennie go czyścił i zaprowadzał po skończonej zabawie do garażu. Motorek także lubił swojego właściciela- odwdzięczał się mu, zabierając go na przejażdżki, umilając czas wesołym warkotem silnika. Obaj byli bardzo szczęśliwi. Pewnego wieczoru, kiedy motorek po skończonej zabawie został sam w garażu, usłyszał dobiegający z kąta cichy płacz. - Kto tu jest?- spytał zaniepokojony i przybliżył się do ciemnego kącika, gdzie stała stara miotła. Nikt mu nie odpowiedział, ale nadal słyszał płacz. Motorek - Dlaczego płaczesz?- postanowił spytać zmartwiony motorek. Znowu cisza. - Jestem brzydkim, włochatym pająkiem, którego nikt nie kocha… - odezwał się w końcu głos zza miotły. I po chwili oczom zaskoczonego motorka ukazał się czarny, smutny pająk. – Witaj motorku, bardzo długo obserwuję Cię z mojego kąta i bardzo Ci zazdroszczę, że jesteś taki kochany przez swojego właściciela. Mnie nikt nie lubi, a mama Sebastiana jak mnie zobaczyła to narobiła krzyku i rzuciła we mnie butem. Smutno mi, bo ciągle jestem sam, nikomu nie jestem potrzebny, a do tego nigdy nie będę miał przyjaciela- żalił się smutny pająk. Motorek otworzył szeroko oczy ze zdumienia i zrobiło mu się bardzo żal pająka. – Nie martw się. Ja wcale nie uważam, że jesteś brzydki i nie będziesz już sam!- krzyknął motorek. Od tej chwili motorek każdego dnia rozświetlał ciemny kąt, gdzie mieszkał pająk i wieczorami opowiadał mu co robił na wycieczkach z Sebastianem. Pająk nie był już taki smutny, przestał płakać i nawet coraz częściej zaczął się uśmiechać. Pajączek Pewnego ranka pajączek wstał bardzo wcześnie. - Motorku…. motorku- zaczął budzić swojego przyjaciela. - Co się stało?- odezwał się zaspany motorek. - Motorku, śniło mi się, że byłem z tobą i Sebastianem na wspólnej wycieczce w lesie. I tak naprawdę bardzo, ale to bardzo chciałbym kiedyś z wami pojechać. Czy to możliwe? Motorek bez chwili zastanowienia zgodził się. - Wiesz pajączku, że to nawet dobry pomysł. Sebastian na pewno nie będzie  miał nic przeciwko. Nagle drzwi do garażu otworzyły się i wbiegł do niego mały, uśmiechnięty chłopiec. – Cześć mój przyjacielu!- krzyknął Sebastian i wskoczył na motorek. - Gdzie dziś jedziemy? - Witaj Sebusiu!- radośnie odpowiedział motorek. –Dziś jest piękny dzień, więc może pojedziemy na wycieczkę do lasu? - Świetny pomysł! – odpowiedział chłopiec. Sebastian - Sebastianku, mam do Ciebie jedną prośbę. A moglibyśmy zabrać ze sobą mojego nowego kolegę? Mieszka tu razem ze mną w garażu. Jest bardzo samotny… Wyjdź do nas pajączku…- powiedział motorek. I zza miotły wychylił się przestraszony pajączek. Ale chłopiec jedynie uśmiechnął się do pajączka. – Już Cię widziałem- odparł. - Moja mama bardzo się ciebie wystraszyła. Ale ja jestem dużym chłopcem, nie boję się ciebie i wiesz co, myślę, że to fajny pomysł. Będzie nam weselej, jak pojedziesz z nami na wycieczkę. Motorek, Sebastian i mały pajączek świetnie bawili się na wspólnej wyprawie. A przy tym ileż to było śmiechu i radości. Sebastian postanowił pobawić się na polanie w berka ze swoim nowym kolegą pajączkiem. – Goń mnie!- krzyknął. – Zobaczymy kto szybciej biega. Czy ja na dwóch nogach, czy ty na swoich ośmiu, ha, ha- śmiał się chłopiec. I nagle Sebastian potknął się o korzeń drzewa i upadł. – O nie! Moje nowe spodnie…mam dziurę na kolanie. Mama będzie bardzo zła…- zaczął rozpaczać Sebastian. Pajączek, który mimo, że miał osiem nóg był daleko w tyle za Sebastianem, dobiegł do niego. – Nie płacz kolego, myślę, że mam pomysł… Motorek, który obserwował zdarzenie z boku był bardzo ciekawy co wymyślił pajączek. Także nie chciał, by mama Sebastiana gniewała się na chłopca. Pajączek od razu zabrał się do roboty nucąc od nosem piosenkę: La, la, la….Osiem nóżek ja pająk mam, Pajęczynę sobie tkam, Sporo przy tym jest roboty, Lecz pomogę na kłopoty…la, la, la Nóżki pajączka tak szybko przebierały, że ani motorek ani Sebastian nie mogli nadążyć za nimi. Po kilku minutach pajączek pokazał swoje dzieło.   Pajęczynowa łatka - Jaka piękna łatka!- krzyknął chłopiec. – Nawet moja babcia nie zrobiłaby czegoś takiego wspaniałego na swoim szydełku! Pajączek z wielką uwagą nakleił na rozdarte spodnie Sebastiana swoją łatkę. Po dziurze na kolanie nie było śladu- jednie pięknie lśniła pajęczynowa łatka… - Dobra robota!- radośnie powiedział motorek. – Jestem z ciebie dumny, kolego. – powiedział do pajączka. Przyjaciele wrócili zmęczeni do domu. Sebastian odstawił motorek do garażu, pożegnał się z pajączkiem i poszedł do domu na kolację. Jak się potem okazało, mama Sebastiana nie była zła za dziurę w spodniach. Bardzo podobała się jej łatka z pajęczyny, chociaż nie bardzo mogła uwierzyć w to, kto ją zrobił. Pajączek zyskał przyjaciół i uwierzył w to, że jest komuś potrzebny. Motorek był szczęśliwy, że pomógł pajączkowi zyskać przyjaciół, a Sebastian powtarzał wszystkim kolegom w przedszkolu, że nie należy oceniać nikogo tylko po wyglądzie. Trzech przyjaciół od tej chwili było nierozłącznych. Często z małego drewnianego garażu dało się usłyszeć śmiechy i chichoty chłopca, motorka i pajączka.       Koniec marzena_rzasowska https://padlet.com/marzena_rzasowska/izh92ba2yvot/wish/130373016 2016-10-13 09:49:50 UTC https://padlet.com/marzena_rzasowska/izh92ba2yvot/wish/130373016