Uczennice naszej szkoły zwierzyły się ze swoich obaw przed wykonywaniem zawodów uznawanych za „męskie”. Dziewczynki boją się, że będą ciągle oceniane, porównywane, czasem ośmieszane i aby tego uniknąć będą wolały wykonywać inną pracę niż wymarzona; w przeciwnym razie będą musiały posiadać większą wiedzę i umiejętność niż większość mężczyzn a i tak nie były pewne, czy uchroni je to przed szykanami.

Pani Agata starała się wzmocnić poczucie wartości naszych uczennic a na koniec wywiadu powiedziała, że zachęca wszystkich do tego, aby robić to, co się naprawdę chce i lubi a nie to, z czego ktoś inny  będzie dumny.

Z wywiadu wynika, że Laura trenuje bardzo regularnie — prawie codziennie poza zimą, średnio około 3 godziny dziennie. Najczęściej ćwiczy na lokalnych miejscówkach: schodach, hopkach i murkach, gdzie powtarza konkretne elementy, pracuje nad kontrolą roweru i stylem. Nie liczy kilometrów, bo dla niej ważniejszy jest progres i dopracowanie techniki. Największą satysfakcję daje jej jazda na większych trasach oraz moment, kiedy trick w końcu wychodzi po wielu próbach.

Laura podkreśla, że nie ma trenera — najczęściej trenuje sama albo ze znajomymi, a zimą robi przerwę i pozwala sobie na odpoczynek. Przyznaje, że zdarzają się trudniejsze dni i chwile zwątpienia, szczególnie po upadkach, ale szybko wraca do jazdy. Dla niej rower to przede wszystkim sposób na reset głowy i oderwanie się od codziennych spraw.

W wywiadzie opowiada też o sprzęcie — sama dba o swój rower i marzy o jeszcze lepszym. Na co dzień łączy treningi ze szkołą, a wolny czas najczęściej spędza właśnie na rowerze z ekipą.

Laura ma konkretne plany na przyszłość: chce dalej rozwijać swoje umiejętności i spróbować sił w zawodach. Na koniec przekazuje jasny komunikat innym dziewczynom — żeby nie przejmowały się stereotypami, tylko zaczynały jak najszybciej i robiły swoje 🚲💥

Wywiad przeprowadziły

Waleria,Adelina,Dasha,Oleksandra i Wiktoria

Uczniowie wcześniej przygotowali zestaw pytań dotyczących m.in. pracy w szkole, pasji, wspomnień związanych z zawodem oraz rad dla młodszych pokoleń. Następnie, pracując w małych zespołach, przeprowadzili rozmowy z wybranymi pracownicami szkoły. Wywiady odbywały się w życzliwej i serdecznej atmosferze, a rozmówczynie chętnie dzieliły się swoimi historiami, doświadczeniami oraz refleksjami.

Zebrane materiały zostały opracowane przez uczniów i zaprezentowane w formie krótkich opisów oraz cytatów z wypowiedzi. Projekt pozwolił uczniom rozwijać umiejętności komunikacyjne, uczył szacunku wobec pracy innych osób oraz zwrócił uwagę na ważną rolę kobiet w życiu szkoły.

Realizacja zadania spotkała się z dużym zainteresowaniem zarówno ze strony uczniów, jak i pracownic szkoły, a wspólna inicjatywa była miłym elementem obchodów Dnia Kobiet w naszej społeczności.

Zawód klimatolożki zrobił na nas duże wrażenie, ponieważ jej praca ma ogromne znaczenie dla całej planety. Zajmuje się badaniem zmian klimatu, analizuje dane i pomaga lepiej zrozumieć, jak działalność człowieka wpływa na środowisko. Dzięki jej pracy można przewidywać skutki zmian klimatycznych i szukać sposobów, aby im zapobiegać lub je ograniczać. Z tym zawodem wiążą się takie wartości jak odpowiedzialność za środowisko, troska o przyszłość ludzi i ochrona przyrody.Mamy nadziej , że nasza praca się spodoba❤️🌍🌱

Nasz wywiad z okazji Dnia Kobiet przeprowadzimy z panią uczącą informatyki, która również śpiewa i stworzyła w Szkole Podstawowej nr 5 w Iławie chór, do którego mogą uczęszczać uczniowie wszystkich klas.

Postanowiłyśmy przeprowadzić wywiad właśnie z tą panią, ponieważ jej praca zwykle jest przydzielana mężczyznom, którzy bardziej interesują się technologią.

W projekcie uczestniczą: Iga i Zuzia z klasy VIB oraz Zuzia i Diana z klasy VD

Z okazji tegorocznego Dnia Kobiet, w murach Szkoły Podstawowej im. Henryka Sienkiewicza w Choroszczy odbyło się spotkanie, które na długo zapadnie w pamięć uczestników. Wydarzenie pod hasłem „Dzień Kobiet. Świat Kobiet” stało się okazją do głębszej refleksji nad rolą kobiet we współczesnym świecie oraz wyzwaniami, jakie stawia przed nimi codzienność.

Ważnym punktem obchodów było spotkanie z Izabelą Dąbrowską, Dyrektor Miejsko-Gminnego Centrum Kultury i Sportu w Choroszczy, która przybliżyła specyfikę pracy na czele lokalnej instytucji kultury. Pani Dyrektor opowiedziała o wyzwaniach, z jakimi wiąże się kreowanie życia artystycznego w gminie, podkreślając, że rola liderki wymaga godzenia pasji do kultury z twardym zarządzaniem i logistyką.

Pani Dyrektor opowiedziała o tym, jak wygląda jej codzienna praca „od kuchni”. Podkreśliła, że bycie kobietą na dyrektorskim stanowisku to nie tylko zarządzanie dużą placówką zajmującą się kulturą, ale przede wszystkim sztuka empatii, budowania relacji i codziennego godzenia wielu ról. Uczestnicy mogli dowiedzieć się, jak wielkiej determinacji wymaga ta praca, a także jak ważna w tym procesie jest kobieca solidarność i wzajemne wsparcie.Kluczowym tematem jest również budowanie silnej tożsamości lokalnej poprzez wspieranie oddolnych inicjatyw obywatelskich oraz efektywne pozyskiwanie funduszy zewnętrznych na ambitne projekty kulturalne.

Podczas rozmowy skupiono się również na misji integrowania mieszkańców oraz potrzebie ciągłego dostosowywania oferty kulturalnej do zmieniających się oczekiwań różnych grup wiekowych. 

Spotkanie pokazało, że za sukcesem wydarzeń w Choroszczy stoi nie tylko planowanie, ale przede wszystkim determinacja w pokonywaniu codziennych trudności oraz kobieca intuicja w budowaniu wspólnoty.

Spotkanie online z Motocyklistką Panią Dorotą.

Pasja bez wieku.

Motocykl jako sposób na wolność.

Motocykl nie jest tylko dla mężczyzn – przekonuje pani Dorota, pielęgniarka z Lęborka, która od ponad dwudziestu lat przemierza drogi Europy na dwóch kołach. Swoją historią podzieliła się z nami, opowiadając o pasji, stereotypach i wolności, jaką daje jazda motocyklem.

Historia motocyklowej przygody pani Doroty zaczęła się już w dzieciństwie. Wychowywała się na wsi niedaleko Gdańska, gdzie motocykl był codziennym środkiem transportu. Jej ojciec posiadał motocykl marki SHL, którym często woził rodzinę.

– Mama siedziała z tyłu, moja siostra pośrodku, a ja na baku. Tak jeździliśmy w czwórkę i zawsze bardzo mi się to podobało – wspomina.

Prawdziwe marzenie o własnej jeździe pojawiło się jednak później. W młodości często jeździła jako pasażerka ze znajomymi, ale dopiero po czterdziestce zdecydowała się zrobić prawo jazdy.

– Powiedziałam sobie: albo teraz, albo nigdy. Zdałam egzamin za pierwszym razem i od tej pory jeżdżę – mówi z uśmiechem.

Dziś pani Dorota ma 62 lata i od 22 lat aktywnie jeździ motocyklem. Razem z mężem podróżują w ten sposób po całej Europie, a większość urlopów spędzają właśnie na dwóch kołach.

Jak podkreśla, największą wartością jazdy motocyklem jest poczucie wolności.

– Kiedy jedziesz motocyklem, zapominasz o wszystkich problemach. Wszystko zostaje gdzieś z tyłu, a przed tobą jest tylko droga – opowiada.

Motocykle wciąż bywają kojarzone głównie z mężczyznami, jednak zdaniem pani Doroty jest to coraz mniej aktualny stereotyp.

– Kobiety jeżdżą tak samo jak mężczyźni. To już dawne czasy, kiedy uważano, że motocykl jest tylko dla facetów – podkreśla.

Sama wielokrotnie spotykała się z życzliwością środowiska motocyklowego. Jak mówi, motocykliści tworzą wspólnotę, w której wszyscy sobie pomagają – nawet jeśli wcześniej się nie znali.

– Jeśli motocyklista zobaczy drugiego motocyklistę na poboczu, zawsze się zatrzyma i pomoże – dodaje.

Choć większość ludzi wspierała jej pasję, zdarzały się pojedyncze sytuacje pokazujące, że stereotypy wciąż istnieją. Pani Dorota wspomina spotkanie z jednym motocyklistą, który nie chciał przywitać się z nią tak jak z innymi kierowcami.

– Chciał mi dać „żółwika”, jak dziewczynie. Powiedziałam, że tak się nie witam i po prostu odeszłam – wspomina.

Na co dzień pani Dorota pracuje jako pielęgniarka. Podczas spotkania zwróciła uwagę, że w tym zawodzie stereotyp działa w drugą stronę – mężczyzn wciąż jest bardzo niewielu.

– Kiedy chodziłam do szkoły medycznej, w klasie było tylko dwóch chłopaków uczących się na pielęgniarzy – mówi.

Mimo wieloletniego doświadczenia zawodowego przyznaje, że w swojej pracy bardzo rzadko spotykała mężczyzn wykonujących ten zawód.

Na zakończenie rozmowy motocyklistka podzieliła się radą dla młodych ludzi, którzy chcieliby spróbować jazdy na motocyklu.

– Jeździć można, ale trzeba uważać i mieć ograniczone zaufanie do innych na drodze. Motocykl daje ogromną radość, ale bezpieczeństwo jest najważniejsze – podkreśla.

Jak dodaje, pasja nie ma wieku. Sama wciąż czerpie ogromną przyjemność z jazdy.

– Zakładam kask, zamykam przyłbicę i nikt nie wie, ile mam lat. Po prostu jadę i jestem szczęśliwa – mówi.

Wywiad przeprowadziły:

Iga, Sofija, Zofia oraz Oliwia z klasy 1b.

II Liceum Ogólnokształcące im. Marii Konopnickiej w Zamościu.

Podczas lekcji uczniowie rozmawiali o różnych zawodach oraz zastanawiali się, czy istnieją profesje przypisywane wyłącznie kobietom lub mężczyznom. Wspólnie analizowaliśmy, skąd biorą się takie przekonania i czy rzeczywiście mają one uzasadnienie. Uczniowie podawali przykłady zawodów oraz dzielili się swoimi pomysłami na przyszłość.

Ważnym elementem zajęć była także rozmowa o różnicach w wynagrodzeniach kobiet i mężczyzn. Uczniowie zastanawiali się, dlaczego takie różnice mogą występować oraz czy są one sprawiedliwe. Dyskusja była dla wielu z nich okazją do pierwszej refleksji nad pojęciem równości w życiu zawodowym.

Kolejnym zagadnieniem poruszonym podczas lekcji był wpływ wykonywanych zawodów na środowisko naturalne. Uczniowie analizowali, które profesje mogą przyczyniać się do ochrony przyrody, a które mogą bardziej obciążać środowisko. Dzięki temu mogli spojrzeć na wybór zawodu również z perspektywy odpowiedzialności za planetę.

Zajęcia przebiegały w atmosferze otwartości i zaangażowania. Uczniowie chętnie uczestniczyli w rozmowie, dzielili się swoimi opiniami oraz zadawali pytania. Lekcja była dla nich okazją do rozwijania świadomości społecznej, krytycznego myślenia oraz refleksji nad tym, jak ważne są równość, szacunek i odpowiedzialność w życiu zawodowym i społecznym.

Z tym zawodem wiążą się ważne wartości, takie jak empatia, cierpliwość, zrozumienie, odpowiedzialność oraz szacunek dla drugiego człowieka. Psychiatra musi być osobą otwartą, wrażliwą na problemy innych i gotową nieść pomoc bez oceniania.

Jest to również zawód bardzo dobrze płatny, który wymaga wielu lat nauki i dużej odpowiedzialności. Niestety często zdarza się, że prywatne wizyty są drogie, dlatego dla niektórych osób, które nie mają wystarczających środków finansowych, dostęp do takiej pomocy bywa utrudniony.

Dlatego właśnie ten zawód wydał nam się szczególnie wyjątkowy i inspirujący, zwłaszcza w kontekście Dnia Kobiet, ponieważ pokazuje siłę pomagania innym i znaczenie dbania o dobro psychiczne ludzi.

"Zespół 2468"

Celem zadania  było poznanie kobiet i dziewczyn z najbliższego otoczenia, które realizują swoje pasje oraz pokazują, że kobiety mogą wiele.

Uczniowie klas IV, VI, VIII zaproponowali przeprowadzenie wywiadu z panią Beatą – nauczycielką biologii i geografii. Podczas spotkania nasza rozmówczyni opowiedziała nam o swoich pasjach, a ma ich wiele. Wspomniała o tym, że lubi jazdę konną, lubi wspinać się po górach, odkrywać podziemny świat jaskiń, relaksować się podczas ćwiczeń jogi. Zaciekawiło nas podejmowanie przez nią ekstremalnych wyzwań np. wspinanie się po drabinie sznurowej na wysokości, uczestnictwo w nocnej wyprawie leśnej. Pani Beata odpowiadając na pytania powiedziała, że lubi jeździć na rowerze i podróżować. Zwiedziła wiele ciekawych miejsc w Polsce i za granicą. Zaprezentowała zdjęcia z wypraw. Jesteśmy pełni podziwu, że nauczycielka godzi swoje pasje z życiem rodzinnym i zawodowym. Postawa pani Beaty jest przykładem na to, że nie tylko mężczyźni, ale również kobiety mogą  podejmować wiele zadań i aktywności.

Czy są dostrzegalne różnice finansowe?

Kogo dotyczą?

Czy kobiety i mężczyźni mogą pełnić każdą dowolną pracę?

rozmawialiśmy także o historycznej perspektywie zawodowej kobiet, a także przypuszczeniach przyszłości.

Jakie mogą być zawody przyszłości?

Wspólnie ustaliliśmy, że większość podziałów dotyczy stereotypów działających w społeczeństwie. Zauważyliśmy, że stereotypy różnią się w krajach i na przestrzeni czasu.

Największą zabawą było jednak wyszukiwanie zawodów przyszłości, w których kobiety mają wielkie pole do Popisu. Wspólnie stworzyliśmy plakat, który już niedługo zawiśnie na naszej ścianie zawodów :)

Natura jest kobietą⚡️

W ramach projektu: "Świat Kobiet", realizowanego z Centrum Edukacji Obywatelskiej, w świetlicy szkolnej odbyło się inspirujace spotkanie z niezwykłą kobietą o wielu pasjach – zielarką, rockową wokalistką oraz motocyklistką.

Podczas wydarzenia prowadząca opowiedziała o swojej drodze do poznawania roślin leczniczych, znaczeniu tradycyjnej wiedzy zielarskiej oraz o tym, jak natura może wspierać codzienne zdrowie i równowagę.

Uczestnicy mieli okazję poznać właściwości wybranych ziół, sposoby ich zbierania, suszenia oraz praktycznego wykorzystania w domowych naparach i mieszankach.

Wydarzenie zakończyło się rozmowami z uczestnikami, wymianą doświadczeń oraz możliwością zadawania pytań dotyczących ziół i naturalnych metod dbania o zdrowie.

Okazało się, że można łączyć różne pasje i żyć w zgodzie ze sobą – czerpiąc siłę z natury i muzyki, by odnaleźć w sobie odwagę w łamaniu kulturowych schematów i do podążania własną drogą.

SHE SAYS

Zadanie 3 - „Świat do góry nogami”

Podczas realizacji projektu mieliśmy okazję zastanowić się, jakie prace istnieją, czym się charakteryzują oraz jaki mają wpływ na ludzi i otaczający nas świat. Analizowaliśmy różne zawody pod względem zarobków, wpływu na środowisko oraz znaczenia społecznego. Dzięki temu mogliśmy lepiej zrozumieć, jak różnorodne są ścieżki zawodowe i jak wiele czynników wpływa na wybór przyszłej pracy. Największe wrażenie zrobił na nas zawód kreatorki wrażeń. Zaciekawił nas, ponieważ polega na tworzeniu wyjątkowych doświadczeń dla innych ludzi, organizowaniu wydarzeń, atrakcji i sytuacji, które wywołują pozytywne emocje i zostają w pamięci na długo. Uważamy, że jest to bardzo interesujący zawód, ponieważ pozwala łączyć pomysłowość z pracą z ludźmi. Kreatorka wrażeń musi umieć planować, organizować różne działania, a jednocześnie rozumieć potrzeby innych osób i dbać o to, aby przygotowane wydarzenia były dla nich ciekawe i wartościowe. Z tym zawodem związane są ważne wartości, takie jak kreatywność, empatia, odpowiedzialność, otwartość na ludzi oraz chęć sprawiania innym radości. Dzięki temu projektowi zrozumieliśmy również, że wybór zawodu nie polega tylko na zarabianiu pieniędzy, ale także na tym, jaki wpływ dana praca ma na innych ludzi, społeczeństwo i środowisko. Projekt pozwolił nam spojrzeć na przyszłość zawodową z szerszej perspektywy i zastanowić się, jakie wartości są dla nas najważniejsze w pracy.

jesteśmy grupą zaangażowanych Przyjaciół Ziemi. Z okazji Dnia Kobiet przeprowadziliśmy wywiad z naszą uczennicą Ritą, która jest mistrzynią Europy w karate. Jest bardzo utalentowana, a przy tym mega skromna. Spytaliśmy się, jak widzi ten sport przez pryzmat zdominowania go przez mężczyzn. Rita odpowiedziała, że najważniejsze to nie poddawać się i wytrwale dążyć do celu.

P.S1. Próbowaliśmy zamieścić link do wywiadu, ale nie wiemy, czy się udało.

P.S2. Dziękujemy za domino. To była wartościowa lekcja.

Pracę rozpoczęliśmy od analizy powiązań między płcią a wynagrodzeniem. Uczniowie, pracując w grupach, zestawiali zawody pod kątem zarobków oraz ich realnego wpływu na środowisko i społeczność. Ta część ćwiczenia wywołała ożywioną dyskusję nad tym, dlaczego prace opiekuńcze i regeneracyjne – tak kluczowe dla przetrwania społeczeństwa – są często finansowo niedoceniane.

Najważniejszym punktem zajęć była miniakcja „Praca, która zmienia świat”. Korzystając z Mapy Karier, młodzież projektowała wizytówki zawodów, które będą kształtować naszą wspólną przyszłość. Wybory uczniów były świadome i odważne: od psycholożki wspierającej dobrostan psychiczny, przez serwisantkę sprzętu komputerowego walczącą z elektrośmieciami, aż po futurystyczne profesje, takie jak nostalgistka, specjalistka zaawansowanej odzieży czy niezwykle ważna w dobie kryzysu klimatycznego zadziczaczka. Ta ostatnia rola, polegająca na przywracaniu naturalnych ekosystemów w zurbanizowanych przestrzeniach, stała się symbolem nowego podejścia do pracy dla planety.

Skutki podjętych działań: Zajęcia przyniosły wielowymiarowe efekty. Przede wszystkim młodzież rozwinęła umiejętność krytycznego myślenia, dostrzegając, że system ekonomiczny musi ewoluować w stronę modelu bardziej opiekuńczego i sprawiedliwego. Uczniowie zrozumieli, że podział na „męskie” i „żeńskie” zawody jest sztucznym konstruktem, który często ogranicza potencjał jednostki i szkodzi gospodarce. Najważniejszym skutkiem była jednak zmiana perspektywy zawodowej – ósmoklasiści zobaczyli, że ich przyszła kariera może być nie tylko źródłem dochodu, ale realnym narzędziem naprawy świata, budowania równości płac i ochrony środowiska w ich lokalnej społeczności, jaką jest Wola Mielecka.

-Czy czuje Pani, że musi pracować ciężej, by zyskać taki sam szacunek jak mężczyźni?

-W ogóle tego nie odczuwam. Wychodzę z założenia, że w dzisiejszym świecie to kompetencje, profesjonalizm i realne wyniki budują autorytet, a nie płeć. Jeśli wykonuje się swoją pracę dobrze, szacunek przychodzi naturalnie, bez konieczności udowadniania czegokolwiek "ponad program".

-Czy robi Pani coś niestereotypowego?

-Tak, zajmuję się wszelkimi naprawami domowymi. Nie czekam na pomoc, gdy coś się psuje – biorę narzędzia do ręki i działam. To dla mnie naturalne, że dbam o swoją przestrzeń w sposób techniczny, co dla wielu osób wciąż bywa zaskakujące w kontekście kobiet.

-Czy zgadza się Pani ze stereotypami?

-Zdecydowanie się z nimi nie zgadzam. Uważam, że szufladkowanie ludzi ze względu na płeć jest ograniczające i przestarzałe. Każdy powinien mieć wolność wyboru zajęć i ścieżki życiowej w oparciu o własne talenty i chęci, a nie o to, "co wypada" danej płci.

-Kiedy Pani zaczęła interesować się sportem?

-W szkole podstawowej w klasach od 4 do 8.

-Dlaczego akurat sport?

-Ponieważ lubię aktywnie spędzać sport, była to moja ulubiona forma relaksu.

-Jaki jest Pani ulubiony sport?

-Nie mam ulubionego sportu lecz w szkole reprezentowałam zespól lekkoatletyczny.

-Co powiedziałaby Pani dziewczynie aby zainspirować ją do sportu?

-Że warto się ruszać, to wszystko daje nam taki bonus na przyszłość.

-Czy podczas sportu została Pani inaczej potraktowana ze względu na płeć?

-Nie nigdy nikt nic takiego mi nie powiedział.

-Czy myślała kiedyś Pani aby się poddać, jeśli tak to dlaczego?

-Kiedyś startowałam w biegach publicznych i miałam moment po co? Czy na co?

-Jak wyglądał Pani początek drogi zawodowej?

-W sumie w klasie maturalnej wybrałam, że chcę iść na akademię wychowania fizycznego.

Wywiad przeprowadziły: Hania, Maja, Julka i Zosia.

Przeprowadziliśmy wywiad z Panią Natalią:

-Czym się pani interesuje poza pracą?

-Rowery.

-Jak i kiedy zaczęła się pani pasja?

-4 lata temu przez grupę ,,Zakręcone Plewiska"

-Czy organizowała Pani jakieś rajdy a jak tak to czy było ciężko?

-Pomagałam kiedyś w rajdzie rodzinnym nie było ciężko ale było to ciekawe wyzwanie.

-Co powiedziałaby pani osobą które chcą się rozwijać w tej pasji?

-Trzeba być wytrwałym i można zobaczyć piękne miejsca i poznać fajnych ludzi.

Wywiad przeprowadzili:

Jerzy

Wiktor

Ignacy

Konrad

Myron

Piotr

Następnie pracowaliśmy w kilkuosobowych grupach nad zadaniem „Globalne domino”. Najpierw wycięliśmy przygotowane karty, a później dopasowywaliśmy zdjęcia do opisów osób, które angażują się w działania na rzecz ochrony środowiska oraz pomagania ludziom na świecie. Czytaliśmy informacje, wspólnie zastanawialiśmy się nad odpowiedziami i dyskutowaliśmy, aby znaleźć właściwe połączenia.

Po zakończeniu zadania sprawdziliśmy poprawne odpowiedzi i omówiliśmy działalność przedstawionych osób. Następnie wyszukaliśmy także przykłady osób i organizacji działających lokalnie. Poznaliśmy m.in. działalność Superfundacji Rybnik, Mateusza Ledwiga z Fundacja Równik Praw, Agaty Otrębskiej ze Śląskiego Ruchu Klimatycznego oraz Maję Głowacką z Pracowni Edukacji Żywej. Dzięki temu zobaczyliśmy, że działania na rzecz środowiska i społeczeństwa odbywają się nie tylko na świecie, ale także w naszej najbliższej okolicy.

Zajęcia były ciekawe i pokazały nam, że nawet małe działania pojedynczych osób mogą mieć duże znaczenie dla naszej planety i lokalnej społeczności.

Uczennice klasy VII Szkoły Podstawowej nr 4 im. Jana Matejki w Bolesławcu przeprowadziły wywiad ze swoją koleżanką- wyjątkową zawodniczką -Marceliną, która swoją pasją do piłki nożnej udowadnia, że sport nie ma płci. 

Jej przygoda z tym sportem zaczęła się bardzo naturalnie, od wspólnego kolekcjonowania kart piłkarskich z bratem, co z czasem przerodziło się w profesjonalne treningi. Od samego początku ogromnym wsparciem była dla niej rodzina, która motywowała ją do rozwoju w tej dyscyplinie. W rozmowie z nami nasza koleżanka podkreśliła, jak ważna w sporcie jest regeneracja. Każdy dzień przed treningiem poświęcała na odpoczynek, by na murawie dać z siebie wszystko. Przyznała, że jako kobieta w świecie zdominowanym przez mężczyzn musiała mierzyć się z trudną rywalizacją z chłopakami, jednak z czasem bycie jedyną dziewczyną w drużynie stało się dla niej czymś zupełnie normalnym. Najpiękniejszym momentem w jej dotychczasowej karierze był pierwszy gol strzelony dla kadry Polski Football Academy. Do dziś jest to wspomnienie, które Marcelina traktuje jako formę swojej dalszej motywacji w ambitnym,codziennym działaniu. Choć z porażkami radzi sobie różnie, raz lepiej, a raz gorzej, nigdy nie traci z oczu swojego celu. Jej największym sportowym marzeniem jest powrót do gry z jeszcze większym bagażem doświadczeń. Na koniec spotkania zachęciła wszystkich, by kobiety nie bały się wchodzić w środowiska uznawane za ,,męskie", bo przy odpowiednim nastawieniu do wszystkiego da się przyzwyczaić, a najważniejsza jest radość i satysfakcja z robienia tego, co się kocha!!!

Z kolei druga dziewczyna-Hania, z którą przeprowadziły wywiad, jest zagorzałą pasjonatką zwierząt egzotycznych, która od około dwóch lat zajmuje się terrarystyką. Nasza rozmówczyni podzieliła się historią o tym, jak zrodziło się w niej przekonanie, że warto poznać i zrozumieć każde stworzenie, bez względu na jego gatunek. Dowiedziałyśmy się, że już w czerwcu jej pasja osiągnie kolejny etap, ponieważ planuje adopcję pytona królewskiego! W wywiadzie Hania opowiedziała o tym, jak wygląda codzienna opieka nad wężem, która polega przede wszystkim na dbaniu o jego higienę, czyli myciu miski i nalewaniu świeżej wody, a także na zraszaniu terrarium i stałym kontrolowaniu oświetlenia. Zdaniem naszej bohaterki, aby odpowiedzialnie zajmować się takimi zwierzętami, niezbędne są trzy kluczowe filary: pasja, duża wiedza oraz odpowiednia ilość pieniędzy. Swoją wiedzę czerpie ona od doświadczonych lekarzy weterynarii oraz osób, które od lat zajmują się hodowlą gadów. Podczas rozmowy poruszono również kwestię lęku przed wężami. Nasza rozmówczyni uważa, że w większości przypadków ludzie boją się ich niesłusznie, ulegając niepotrzebnym stereotypom. Choć początkowe koszty związane z urządzeniem terrarium mogą być wysokie, to późniejsza opieka sprowadza się głównie do regularnego karmienia i wymiany żarówek. Na koniec wywiadu Hanna podkreśliła, że hodowlę egzotycznych zwierząt poleca każdemu, kto kieruje się w życiu prawdziwą pasją i miłością do zwierząt, zachęcając jednocześnie do przełamywania własnych barier i uprzedzeń.

Drugą częścią naszego przedsięwzięcia projektowego była realizacja  Szkolnego Projektu z okazji DNIA KOBIET,który polegał na wyborze siedmiu kobiet znanych ze swej działalności i dokonań XIX/XX wieku. Takich postaci jest naprawdę wiele, ale nasze koleżanki: Iga,Laura,Hania,Emilka i Martyna zdecydowały się ostatecznie na zaprezentowanie wystawy tematycznej dotyczącej życia i osiągnięć następujących pań: Amelii Earheart, Florence Nightingale, królowej Elżbiety II, Marii Skłodowskiej-Curie, Rosy Parks, Fridy Kahlo oraz Malali Yousafzai.Dzień Kobiet to okazja, by podziękować wszystkim kobietom - mamom, babciom, siostrom, koleżankom za to, co robią. W wielu krajach wręcza się kwiaty i upominki, ale to także czas, aby przypomnieć o równości i szacunku dla kobiet na całym świecie.

Dzień Kobiet, to coroczne święto obchodzone 8 marca od 1910 roku. Pierwszy Dzień Kobiet obchodzony był 28 lutego 1909 roku, ustanowiony przez Socjalistyczną Partię Ameryki po zamieszkach i strajkach w Nowym Jorku. Od 1975 roku ONZ obchodzi Międzynarodowy Dzień Kobiet jako dzień uznania „zasług wszystkich kobiet bez względu na podziały narodowościowe, etniczne, językowe, kulturowe, gospodarcze czy polityczne”, zachęcając do „refleksji nad postępem dokonanym w dziedzinie praw kobiet”. Dla ruchów feministycznych święto to jest najważniejszym dniem w roku i szczególną okazją do zabiegania o prawa kobiet i ich współuczestnictwo w życiu politycznym, społecznym oraz ekonomicznym na całym świecie.

-Co ciebie skłoniło do jeżdżenia na desce?

-Mój tata skłonił mnie do jeżdżenia na desce.

-Od ilu lat jeździsz na desce?

-zaczęłam sześć-siedem lat temu ale miałam małą przerwę.

-Czy jesteś jakoś inaczej traktowana przez inny styl ubioru?

-Nie jestem w ogóle inaczej traktowana.

-Na jakiej desce najbardziej lubisz jeździć?

-najbardziej lubię na 8-calowej.

-Z kim najbardziej lubisz jeździć?

-najbardziej sama ponieważ najbardziej się skupiam.

-Jaki jest twój ulubiony skater polski ?

-ulubiony skater polski jest Johney Pacyna.

Dziękujemy za wywiad:)

wywiad przeprowadzili:

Julia Kamil Martyna Piotrek Zosia Marysia

Bardzo podobał nam się udział w projekcie i cieszymy się że mogliśmy w nim uczestniczyć.

Oto jak wyszło.

Pani Bożena

Pani Bożena marzy o wakacjach na Malcie – miejscu pełnym słońca, pięknych krajobrazów i śródziemnomorskiej atmosfery. Gdyby nie została nauczycielką, prawdopodobnie wybrałaby pracę w policji albo w straży granicznej. Są to zawody wymagające odwagi, odpowiedzialności oraz gotowości do pomagania innym. W wolnym czasie lubi spędzać czas aktywnie. Chętnie chodzi po górach i jeździ na rowerze. Przebywanie na świeżym powietrzu i kontakt z naturą pomagają jej odpocząć po pracy.

Pani Gosia

Największym marzeniem pani Gosi jest po prostu to, aby wszystkie jej marzenia mogły się kiedyś spełnić. Świadczy to o jej optymizmie i pozytywnym podejściu do życia. Gdyby nie pracowała jako nauczycielka, wybrałaby zawód lekarza, ponieważ chciałaby pomagać ludziom i dbać o ich zdrowie. Wolny czas spędza raczej spokojnie. Lubi spacerować, czytać książki, oglądać filmy oraz pływać. Dzięki tym zajęciom może się zrelaksować i oderwać od codziennych obowiązków.

Pani Krystyna

Pani Krystyna marzy o podróży do ciepłych krajów. Chciałaby tam spróbować świeżych owoców morza oraz zrywać prosto z drzewa dojrzałe owoce. Jej marzenie wiąże się więc z poznawaniem nowych miejsc, smaków i kultur. Jednocześnie podkreśla, że nie wyobraża sobie innej pracy niż zawód nauczyciela. Praca z młodzieżą daje jej dużo satysfakcji. W wolnych chwilach lubi jeździć na rowerze i obserwować przyrodę, co pozwala jej odpocząć i cieszyć się otaczającym światem.

Wszystkie trzy panie mają różne marzenia i zainteresowania, jednak łączy je aktywny styl życia oraz chęć poznawania świata. W wolnym czasie lubią odpoczywać, spędzać czas na świeżym powietrzu i rozwijać swoje pasje. Ich wypowiedzi pokazują również, że ważna jest dla nich pomoc

innym oraz praca z młodymi ludźmi.

Autorkami wywiadów są: Oliwia, Zosia i Karolina z klasy I

Największe wrażenie zrobił na nas zawód pilotki wycieczek. Jest to praca polegająca na opiece nad turystami podczas wyjazdów oraz realizacji programu wycieczki. Pilotka przekazuje uczestnikom informacje o odwiedzanych miejscach, opowiada o historii, kulturze i geografii regionów, a także pomaga w różnych sytuacjach organizacyjnych podczas podróży.

Ten zawód jest interesujący, ponieważ pozwala odwiedzać wiele ciekawych miejsc, poznawać nowych ludzi oraz poszerzać wiedzę o świecie. Jednocześnie wymaga dużej odpowiedzialności, dobrej organizacji pracy oraz umiejętności radzenia sobie w nieprzewidzianych sytuacjach.

Z zawodem pilotki wycieczek związane są takie wartości jak otwartość na ludzi, ciekawość świata, odpowiedzialność, komunikatywność, empatia oraz chęć dzielenia się wiedzą z innymi. Dzięki takim osobom turyści mogą lepiej poznawać różne miejsca, kultury i tradycje.

Na początku uczniowie zastanawiali się, czym jest zrównoważony rozwój i jakie są jego trzy główne filary: środowisko, społeczeństwo i gospodarka. Następnie, pracując w kilkuosobowych zespołach, analizowali historie globalnych aktywistów i aktywistek. Zadaniem uczniów było dopasowanie opisów ich działań do odpowiednich zdjęć, a następnie wskazanie, które elementy zrównoważonego rozwoju są wspierane przez ich inicjatywy.

W trakcie zajęć młodzież dostrzegła, że działania na rzecz środowiska, społeczności i gospodarki są ze sobą ściśle powiązane, a realne zmiany często zaczynają się od zaangażowania pojedynczych osób. Szczególną uwagę poświęcono roli kobiet w podejmowaniu działań na rzecz rozwiązywania globalnych wyzwań.

Zwieńczeniem aktywności była „Sieć Działań”, czyli wspólna instalacja stworzona z kostek domina przedstawiających zarówno globalnych aktywistów, jak i osoby działające w naszej szkolnej społeczności. Uczniowie docenili osoby, które na co dzień wspierają innych, angażują się w życie szkoły i dbają o środowisko.

Zajęcia stały się okazją do refleksji nad tym, że każdy – niezależnie od wieku, płci czy doświadczenia – może mieć wpływ na otaczający świat, a współpraca i wzajemne wsparcie są kluczem do budowania bardziej sprawiedliwej i zrównoważonej przyszłości.

W ramach zadania 1 „Szkolne inspiracje” mieliśmy znaleźć dziewczynę lub kobietę, która realizuje swoją pasję w sposób niestereotypowy, a następnie przeprowadzić z nią wywiad. Chcieliśmy poznać historię osoby, która ma odwagę podążać za swoimi marzeniami i pokazuje, że warto realizować swoje zainteresowania.

Wywiad przeprowadziliśmy z pilotką samolotów pasażerskich. Pani Marta powiedziała nam o swojej drodze do zawodu oraz o tym, skąd wzięła się jej pasja do latania. Dowiedzieliśmy się, że zainteresowanie lotnictwem pojawiło się u niej już w dzieciństwie, kiedy zobaczyła samoloty podczas pokazu lotniczego. Z czasem to marzenie zaczęło się zmieniać w konkretny cel.

Podczas rozmowy poznaliśmy także etapy, które trzeba przejść, aby zostać pilotem samolotów pasażerskich. Okazało się, że wymaga to wielu lat nauki, zdobycia specjalnych licencji, przejścia trudnych szkoleń oraz dużej odpowiedzialności. Pani Marta opowiedziała nam również, jak wygląda jej dzień pracy i jak ważna jest współpraca całej załogi.

Najbardziej inspirujące było dla nas to, że mimo pojawiających się stereotypów dotyczących kobiet w lotnictwie nie zrezygnowała ze swojego marzenia. Pokazała nam, że najważniejsze są determinacja, odwaga i wiara w siebie.

Najbardziej zapadły nam w pamięć jej słowa, że nie warto rezygnować ze swoich marzeń tylko dlatego, że ktoś uważa je za nietypowe. Ten wywiad pokazał nam, że każdy z nas może realizować swoje pasje, jeśli naprawdę w to wierzy i jest gotowy ciężko pracować.

Dzięki temu zadaniu mogliśmy nie tylko poznać ciekawą historię, ale także zastanowić się nad własnymi planami i marzeniami na przyszłość.

Pani Agnieszka będąc w naszym wieku marzyła o karierze piosenkarki, jednak w późniejszym etapie edukacji spotkała świetnego nauczyciela języka niemieckiego, który zaraził ją pasją do samego języka, jak i wykonywania zawodu nauczyciela. Nasza rozmówczyni bardzo lubi pracę z dziećmi i w byciu nauczycielem najbardziej docenia to, że uczniowie mimo początkowej niechęci potrafią się przełamać i polubić język niemiecki, a osiągnięta wiedza w tym zakresie często przydaje się w dorosłym życiu. Dowiedzieliśmy się, że Pani Agnieszka lubi swoją pracę i czas spędzany z rodziną, a jej pasją jest gotowanie. Na pytanie dotyczące stereotypów płci nasza rozmówczyni odpowiedziała, że stara się nie słuchać "głupot" dotyczących tego, że kobieta czegoś nie może/ nie powinna :) , a w swoim życiu otacza się ludźmi mądrymi, bez względu na płeć.

W przeprowadzonej rozmowie najbardziej zaskoczyło nas to, że nasza nauczycielka w młodości paliła i za namową innych popadła w nałóg palenia, a kiedy zaczęła poważnie chorować to natychmiast - z dnia na dzień - rzuciła palenie, co dla większości ludzi jest bardzo trudnym zadaniem i pokazuje niezwykle silną osobowość P. Agnieszki.

Na koniec wywiadu nasza rozmówczyni udzieliła nam następującej rady:

"Nigdy się nie poddawajcie i podążajcie za swoimi marzeniami. W swoim życiu i na swojej przyszłej drodze zawodowej róbcie to, co naprawdę sprawia Wam przyjemność, a nie to co wskazują Wam inni"

Wywiad przeprowadziła klasa 6d, SP 1 w Komornikach