Beni koyup koyup gitme, n'olursun

Durduğun yerde dur

Kendini martılarla bir tutma

Senin kanatların yok

Düşersin yorulursun

Beni koyup koyup gitme, n'olursun

 

Bir deniz kıyısında otur

Gemiler sensiz gitsin bırak

Herkes gibi yaşasana sen

İşine gücüne baksana

Evlenirsin, çocuğun olur

Beni koyup koyup gitme, n'olursun

 

Elimi tutuyorlar ayağımı

Yetişemiyorum ardından

Hevesim olsa param olmuyor

Param olsa hevesim

Yaptıklarını affettim

Seninle gelemeyeceğim Attilâ İlhan

Beni koyup koyup gitme, n'olursun.

 

 

 

 

Tezat: "Beni koyup gitme n'olursun,

              Durduğun yerde dur"

Tekrir: "Hevesim olsa param olmuyor

               Param olsa hevesim"

              "Beni koyup koyup gitme"

Tecahül-i Arif (Bilmezden gelme): "Senin kanatların yok"

Nida (Seslenme): Şair, şiir boyunca sevgilisine seslenmiştir.

                              "N'olursun," diyerek seslenme yapılmıştır.

            

Kadınlar Sonbahar

kadınlar sonbahar yapraklarını dökmeye başlar

titrek dudaklarında sarışın bir keder

nabız kaybolur kan susar dolaşım yavaşlar

sisli bir nebuloz gökte yazılmamış şiirler

 

dargın sevgililer yalnızlıklarına uzaklaşıyor

 

anlaşılmaz çocukluğun ortaokullarından ders zilleri

kilitli defterlerde kurutulmuş menekşeler

tehlikeli yolculukların kanat çırpan mendilleri

sazdan saza azalan hicranlı köçekçeler

 

dünkü delikanlıları yaşlılığa taşıyor

 

eylül şehirleri yağmurlu gürültülerle alır yerlerini

deniz kahvelerinde son kadehlerde bulutlar birikir

ılık bir aydınlıkla yıkayıp yorgun ellerini

görgülü ihtiyarlar bir bir ortalıktan çekilir

yaşlandıkça insan dünya başkalaşıyor

Teşbih (Benzetme): Kadınları sonbahara benzetmiştir.

                                  Kederi sarışın bir kadına benzetmiştir.

Duyular Arası Aktarma: "Ilık bir aydınlık," diyerek dokunma duyusundan görme duyusuna aktarma yapılmış.

Kişileştirme: İnsana özgü bir özellik olan "yorgunluk," ellere yüklenmiş. (Ilık bir aydınlıkla yıkayıp yorgun ellerini)

Tezat: "Delikanlıları yaşlılığa taşıyor "