การใช้ประโยชน์ ตั๊กแตนหนวดยาวใช้ควบคุมศัตรูพืชหลายชนิด เช่น ตัวอ่อนเพลี้ยกระโดดสีน้ำตาล 
เพลี้ยจักจั่น ไข่ผีเสื้อ หนอนกอข้าว ฯลฯ

650410156 ปภาวรินท์ มะโนชัย

ลักษณะทั่วไป : หนวดสั้นสีน้ำตาล หัวเล็ก อกใหญ่ ทั้งตัวมีสีน้ำตาลเข้ม และมีขนปกคลุมบางๆ ขาคู่หน้าเป็นแผ่นกว้างและมีเล็บแหลม ปีกคู่หน้ายาวเพียงครึ่งหนึ่งของส่วนท้อง ปีกคู่หลังแคบยาวเกินส่วนท้อง

ขนาด: 25 – 35 มิลลิเมตร

พฤติกรรม: ออกหากินช่วงกลางคืน กัดกินรากและส่วนโคนของพืชเป็นอาหาร เช่น อ้อย ชา ยาสูบ มันเทศ ตัวผู้ทำเสียงโดยถูขอบปีกคู่หน้า

651510181 ปรียาภรณ์ เดชพละ 

 640810006 คณาลักษณ์ ทิพย์แก้ว

แมลงภู่สามารถส่งเสียงดังต่ำเป็นเสียงหึ่ง ซึ่งสามารถได้ยินเป็นระยะทางไกล ในขณะที่มันบินระหว่างดอกไม้หรือกิ่งไม้ ในเขตเมือง ผึ้งเหล่านี้มักจะถูกดึงดูดด้วยดอกไม้บางประเภท และสามารถย้อนกลับมาหลาย ๆ วัน หรือหลาย ๆ รุ่นอีกด้วย

640810006 คณาลักษณ์ ทิพย์แก้ว

ลักษณะทางภูมิศาสตร์เช่นทะเล ภูเขาหรือทะเลทราย ไม่เป็นอุปสรรคต่อแมลงเหมือนกับสัตว์ชนิดอื่น เนื่องจากแมลงสามารถปรับสภาพการดำรงชีวิตให้เข้ากับสิ่งแวดล้อมได้เป็นอย่างดี รวมทั้งยังมีวิวัฒนาการดัดแปลงให้อวัยวะบางส่วนในร่างกายทำงานได้อย่างเหมาะสมเช่น ขาคู่ด้านหน้าของตั๊กแตนตำข้าวที่วิวัฒนาการดัดแปลงให้สามารถใช้จับเหยื่อได้เป็นอย่างดี

641810133 ปูริดา ศิริปัญญา

641810133 ปูริดา ศิริปัญญา

641810133 ปูริดา ศิริปัญญา

641810133 ปูริดา ศิริปัญญา

621710110 สินิทรา สว่างบุญมี

621710092 นพัสวรรณ ก้อนเรือง

641610237 นัทธมน ปริมาณ

รายชื่อแมลงทั้งหมดยังมีการรวบรวม และเพิ่มเติมอยู่ตลอดเวลา

641610237 นัทธมน ปริมาณ

หลังจากผ่านไป 7 ถึง 10 วัน ตัวเมียจะฟักออกมาและกลายเป็นที่รู้จักในชื่อนางไม้หรือเหารุ่นเยาว์ นางไม้มักจะอยู่ระหว่าง 1.1 ถึง 1.3 มิลลิเมตร และมีสีน้ำตาลหรือสีขาว นางไม้จะโตเป็นเหาภายในเวลาประมาณ 9 ถึง 12 วัน

ตัวเต็มวัยมักไม่โตเกิน 2 มิลลิเมตร และเหาตัวเมียจะใหญ่กว่าตัวผู้ เหาที่โตเต็มวัยจะมีชีวิตอยู่ประมาณสามถึงสี่สัปดาห์

652110129 ปริณดา จารุเศรณี

651510124 ธนวรรธน์ พุทชาคำ

650810033 นพณัฐ ศรีวิชัย

เมื่อประชากรภายในรังมีความหนาแน่นมากและต้องการขยายรัง สมาชิกมดในวรรณะผสมพันธุ์ทั้งเพศผู้และเพศเมีย จะบินออกจากรังเดิมเพื่อจับคู่กับมดจากรังอื่น โดยมดงานจะช่วยขุดรูให้เป็นทางออกของมดในวรรณะผสมพันธุ์ดังกล่าว มดที่มีวิวัฒนาการสูงจะจับคู่และผสมพันธุ์บนที่สูง เช่น บนต้นไม้ ส่วนมดที่มีวิวัฒนาการต่ำจะผสมพันธุ์บนพื้นดิน หลังจากผสมพันธุ์แล้วเฉพาะมดเพศเมียจะหาพื้นที่ที่เหมาะสมในการสร้างรังซึ่งจะแตกต่างกันออกไปแล้วแต่ชนิดของมด แล้วเริ่มต้นสร้างรังใหม่เมื่อพบพื้นที่ที่เหมาะสม โดยจะสลัดปีกออกกลายเป็นมดราชินีและเริ่มวางไข่ การวางไข่ครั้งแรกจะวางเป็นกลุ่มเล็กๆ โดยมดรุ่นแรกนี้จะเป็นมดงานเพียงวรรณะเดียว โดยมดราชินีจะทำหน้าที่หาอาหารมาเลี้ยงดูตัวอ่อนชุดแรกเองโดยการให้กินไข่ ชุดที่ไม่ได้รับการผสมพันธุ์ จนมดงานรุ่นแรกนี้เจริญเติบโตเป็นมดงานที่ทำหน้าที่ออกหาอาหารเองได้และเมื่อมีมดงานตัวเต็มวัยมากขึ้น มดราชินีจะทำหน้าที่วางไข่และควบคุมพฤติกรรมภายในรังเพียงอย่างเดียว ทั้งนี้ฤดูกาลและสภาพอากาศ ได้แก่ อุณหภูมิและความชื้นตลอดจนความอุดมสมบูรณ์ของอาหาร จะมีอิทธิพลต่อการผสมพันธุ์ และเมื่อภายในรังมีความอุดมสมบูรณ์มากขึ้น มดราชินีจะมีการผลิตมดวรรณะสืบพันธุ์เพศผู้และเพศเมียเพื่อทำหน้าที่ผสมพันธุ์ขยายรังต่อไป

มดออกหาอาหารได้ทั้งกลางวันและกลางคืน กินอาหารได้หลากหลาย คือสามารถเป็นได้ทั้งตัวห้ำกินสิ่งมีชีวิตชนิดอื่นๆหรือสิ่งมีชีวิตที่ตายแล้ว รวมทั้งกินได้ทั้งเมล็ดพืชหรือดูดกินอาหารที่เป็นของเหลว มดงานบางชนิดสามารถเก็บอาหารที่เป็นของเหลวไว้ในกระเพาะจนเต็ม แล้วนำกลับไปแจกจ่ายให้กับสมาชิกตัวอื่นในรังได้ โดยใช้วิธีสำรอกออกมาในเวลาประมาณไม่เกิน 20 ชั่วโมง

มดมีการติดต่อสื่อสารโดยปล่อยสารที่เรียกว่าฟีโรโมน (Pheromone) ที่มดตัวอื่นจะรับการติดต่อได้โดยอาศัยหนวดและขาคู่หน้า ฟีโรโมนมีหลายชนิด เช่น ฟีโรโมนนำทาง ฟีโรโมนเตือนภัยและฟีโรโมนอื่นๆที่มดจะปล่อยออกมาในเหตุการณ์ที่ต่างกัน

มีรายงานว่ามดบางชนิดสามารถติดต่อสื่อสารกันได้โดยใช้เสียงเพื่อเป็นการเตือนภัยเรียกสมาชิกให้มาอยู่รวมกันเมื่อพบศัตรูหรือเรียกเพื่อนๆมาช่วยเมื่อมีอันตรายเกิดขึ้น

641510119 ธนกฤต ไชยวรรณ์

1.1 เลือกชนิดที่หาง่ายในบ้านเรือน เช่น น้ำมันหล่อลื่น น้ำส้มสายชู หยอดลงไปตามช่องที่มดเดิน เข้า-ออก จะสามารถฆ่ามดพวกนี้ได้

1.2 วัตถุอันตรายที่ใช้ในบ้านเรือนทั่วไป ส่วนใหญ่จะเน้นสารในกลุ่มไพรีทรอยด์สังเคราะห์ (Synthetic Pyrethroid) หรือวัตถุอันตรายที่มีฤทธิ์ตกค้างในกลุ่ม Organophosphate และ Carbamate

1.3 เหยื่อพิษ การใช้เหยื่อพิษมดเป็นวิธีที่ดีวิธีหนึ่งในการควบคุมกำจัดมด เหยื่อพิษที่ดีต้องไม่มีส่วนผสมของสารไล่ (Repellent) แต่จะประกอบด้วยอาหารที่สามารถดึงดูดให้มดมากินเหยื่อ รวมทั้งสารเคมีที่สามารถฆ่ามดได้และสารที่ทำให้เหยื่อสามารถผสมกันแล้วคงสภาพอยู่ได้ อาหารที่ผสมอยู่ในเหยื่อพิษจะแตกต่างกัน เช่น อาจเป็นพวกโปรตีนหรือน้ำตาล ดังนั้นควรเลือกใช้ให้เหมาะสมกับชนิดของมดซึ่งจะชอบอาหารแตกต่างกัน ปกติสารเคมีที่ผสมอยู่ในเหยื่อพิษเพื่อฆ่ามดจะมี 2 ประเภท คือ ประเภทออกฤทธิ์เร็วฆ่ามดได้ทันทีซึ่งประเภทนี้จะให้ผลเร็ว กับสารเคมีประเภทออกฤทธิ์ช้า ซึ่งประเภทนี้จะเห็นผลช้ากว่าแต่ให้ผลดีในระยะยาว โดยการให้มดนำเหยื่อพิษกลับไปป้อนสมาชิกภายในรัง (Trophallaxis) เพื่อเป็นการฆ่ามดวรรณะอื่นๆรวมทั้งตัวอ่อนที่อยู่ในรังด้วย การวางเหยื่อพิษควรวางในจุดที่เหมาะสมและควรวางหลายๆจุด เช่น บริเวณทางเดินของมดที่เข้ามาหาอาหาร บริเวณใกล้แหล่งน้ำ เป็นต้น และต้องวางเหยื่ออย่างต่อเนื่อง เปลี่ยนเหยื่อให้สดอยู่เสมอ และดูแลไม่ให้มีอาหารอย่างอื่นเป็นทางเลือกให้มดกินนอกเหนือจากเหยื่อพิษ

ต้องไม่ให้มีแหล่งอาหารอยู่ในบ้านเรือนหรือบริเวณรอบบ้าน หมั่นสอดส่องดูแลภายในบ้านเรือนไม่ให้มีที่ที่เหมาะสมสำหรับมดมาทำรัง ไม่ควรปลูกต้นไม้ที่มีน้ำหวาน (Honeydew) ไว้ใกล้บ้าน เนื่องจากมีมดบางชนิดอาศัยกินน้ำหวานบนต้นไม้ หรือมีความสัมพันธ์อยู่ร่วมกับเพลี้ยอ่อนที่อาศัยดูดกินน้ำหวานบนต้นไม้ โดยเลี้ยงดูป้องกันภัยให้กับเพลี้ยอ่อน ขณะเดียวกัน มดจะได้รับอาหารจากตัวเพลี้ยอ่อนที่ปล่อยออกมา ดังนั้นถ้าปลูกต้นไม้ที่มีน้ำหวานไว้ใกล้บ้านจะเป็นช่องทางเดินให้มดเข้ามาอาศัยหากินหรือทำรังอยู่ในบ้านได้

โดยการใช้มือบี้หรือทำลาย ใช้ไม้กวาด กวาดทิ้งหรือทำลายรังโดยวิธีต่างๆ เช่น ใช้ไฟเผา ตัดรังทิ้งในกรณีที่รังอยู่บนต้นไม้ เป็นต้น

641510119 ธนกฤต ไชยวรรณ์

1. ช่วยผสมเกสร เช่น ผึ้ง ผีเสื้อ ต่อ แตน แมลงภู่ 

2. สร้างผลผลิต เพื่อใช้ในการบริโภค เช่น รังผึ้ง น้ำผึ้ง ไหม ครั่ง 

3. ช่วยปราบแมลงศัตรูต่างๆ เช่น ต่อเบียน แตนเบียน และแมลงวันก้นขน ทำลายไข่และตัวอ่อนของผีเสื้อ, ด้วงเต่าลาย ตั๊กแตนตำข้าว และแมลงปอ กินแมลงพวกเพลี้ยเป็นอาหาร 

4. ใช้เป็นอาหารของคนและสัตว์ เช่น มดแดง ด้วง หนอนแมลงต่างๆ 

5. ใช้เพื่อการศึกษาในสาขาวิชาต่างๆ เช่น พันธุศาสตร์ พิษวิทยา นิเวศวิทยา เช่น แมลงหวี่ หนอนผีเสื้อ 

6. ช่วยจรรโลงจิตใจมนุษย์ให้รักธรรมชาติ เช่น เสียงร้องของจั๊กจั่น แมลงขณะบิน และสีสันที่สวยงามของผีเสื้อชนิดต่างๆ 

7. เป็นดัชนีแสดงความอุดมสมบูรณ์ของบริเวณที่แมลงอาศัยอยู่นั้น เช่น ถ้ามีความหลากหลายของชนิดแมลง (Species diversity) มาก หมายถึงบริเวณนั้นมีความอุดมสมบูรณ์มาก ทั้งด้านปริมาณอาหารที่มีหลากหลายชนิด และสภาพทางนิเวศวิทยาที่เอื้อต่อการดำรงชีวิตของสิ่งมีชีวิตชนิดต่างๆ ในทางตรงกันข้าม ถ้ามีจำนวนชนิดของแมลงน้อย แสดงว่าบริเวณดังกล่าวได้ถูกรบกวนหรือสิ่งแวดล้อมได้ถูกทำลายลงไปมาก ทำให้มีปริมาณอาหารสำหรับแมลงน้อย ซึ่งผลที่ตามมา ไม่เพียงแมลงมีจำนวนชนิดน้อยเท่านั้น แต่จะมีผลกระทบต่อเนื่องไปยังสิ่งมีชีวิตชนิดอื่นด้วย 

8. ช่วยในการบำรุงดินเพื่อใช้ในทางเกษตรกรรม โดยเฉพาะอย่างยิ่งแมลงขนาดเล็กที่อาศัยอยู่ในดิน ซึ่งแมลงเหล่านี้ช่วยย่อยสลายซากสิ่งปฏิกูลในดิน ทำให้ดินร่วนซุย และมีสารอาหารต่างๆสมบูรณ์ 

631510238 วิมลณัฐ หนูรอด

- ฟีโรโมนนำทาง (trail pheromone) โดยมดจะปล่อยไว้ตามทางที่มันเดินผ่านไปเพื่อให้สมาชิกตามไปยังแหล่งอาหารได้ถูกต้องและเมื่อพบอาหารมากๆ มดจะช่วยกันปล่อยฟีโรโมนทำให้มีมดเป็นจำนวนมากครูมาที่อาหารอย่างรวดเร็ว

- ฟีโรโมนเตือนภัย (alarm pheromone) พบว่าเมื่อปล่อยออกมาเป็นจำนวนน้อยๆ จะใช้สื่อสารด้านการเตือนภัยแต่ถ้าปล่อยออกมาในปริมาณมากๆ สามารถควบคุมพฤติกรรมบางอย่างได้ด้วย เช่น ให้เข้าโจมตีศัตรู ขดรูและพบว่าสารนี้จะไม่จำเพาะเจาะจงกับชนิดของมดเหมือน กับฟีโรโ มน นำทาง

- ฟีโรโมนอื่นๆ มดจะปล่อยออกมาในเหตุการณ์ต่างๆ เช่น มดตัวอ่อนสามารถปล่อยฟีโรโมนกระตุ้นให้มดงานป้อนอาหารให้เมื่อมันรู้สึกหิว หรือฟีโรโมนที่แม่รังปล่อยออกมาเพื่อควบคุมกิจกรรมของประชากรภายในรัง

631510238 วิมลณัฐ หนูรอด

-ผึ้งนางพญา (The Queen) เกิดจากไข่ที่ได้รับการผสมกับเชื้อตัวผู้ และได้รับอาหารพิเศษจาก ผึ้งงาน มีขนาดใหญ่ และมีล้าตัวยาวกว่าผึ้งตัวผู้และผึ้งงาน ปีกของผึ้งนางพญาจะมีขนาดสั้น มีเหล็กในไว้ต่อสู้ กับนางพญาตัวอื่นเท่านั้น ไม่มีการออกหาอาหาร ไม่มีที่เก็บละอองเกสร และไม่มีต่อมผลิตไขผึ้ง ผึ้งนางพญา มีหน้าที่ผสมพันธุ์ วางไข่ และควบคุมสังคมผึ้งให้อยู่ในสภาพปกติ

-ผึ้งงาน (The Worker) ผึ้งงานเป็นผึ้งที่มีขนาดเล็กที่สุดภายในรังผึ้ง ปริมาณมากที่สุด เกิดจากไข่ที่ ได้รับการผสมกับเชื้อตัวผู้ ผึ้งงานเป็นเพศเมียเหมือนผึ้งนางพญา แต่เป็นเพศเมียที่ไม่สมบูรณ์ ส่วนของรังไข่จะมี ขนาดเล็กไม่สามารถสร้างไข่ได้ ยกเว้นในกรณีที่รังผึ้งรังนี้เกิดขาดนางพญา ไข่ที่เป็นผึ้งตัวผู้ มีต่อมไขผึ้ง ตะกร้อ เก็บเกสร ต่อมกลิ่น และเหล็กใน ผึ้งงานมหี น้าที่ท้าความสะอาดรัง ให้อาหารตัวอ่อน ซ่อมแซมรัง ป้องกันรัง และหาน้ำหวาน (Nectar) เกสร (Pollen) น้ำ (Water) และยางไม้ (Propolis)

-ผึ้งตัวผู้ (The Drone) เกิดจากไข่ที่ไม่ได้ผสมกับน้ำเชื้อตัวผู้ มีขนาดใหญ่และตัวอ้วนกว่าผึ้งนางพญา และผึ้งงาน ผึ้งตัวผู้จะไม่มีเหล็กใน ลิ้นจะสั้นมาก คอยรับอาหารจากผึ้งงาน หรือดูดกินน้ำหวานจากที่เก็บไว้ใน รวงเท่านั้น ไม่ออกไปหาอาหารนอกรัง ไม่มีที่เก็บละอองเกสร มีหน้าที่ผสมพันธุ์ หลังจากผสมพันธุ์เสร็จ ผึ้งตัวผู้ จะตกลงมาตายโดยอวัยวะสืบพันธุ์ติดคาอยู่ที่ผึ้งนางพญา
631510182 พิชญาภา เย็นใจ

การเต้นแบบส่ายท้อง (tail wagging dance) ผึ้งงานสำรวจที่พบแหล่งอาหารไกลกว่า 100 เมตร จะบินกลับรังและเริ่มเต้นแบบส่ายท้องบนผนังรวงทันที ลักษณะการเต้นแบบนี้ ท้องจะส่ายไปมาโดยผึ้งจะวิ่งเป็นเส้นตรงขึ้นก่อน แล้วหมุนวนรอบซ้ายและขวารอบละครึ่งวงกลม ทำองศาบนเส้นแบ่งครึ่งวงกลมกับแนวดิ่งของฐานรังนี้เอง จะบอกทิศทางระหว่างแหล่งอาหาร ที่ตั้งของรังและดวงอาทิตย์ ผึ้งสำรวจจะเต้นแบบนี้ซ้ำแล้วซ้ำอีก  จำนวนรอบและระยะเวลาในการเต้นจะเป็นตัวกำหนดระยะทางของแหล่งอาหารกับที่ตั้งของรังผึ้ง  ผึ้งสำรวจจะย้ายตำแหน่งการเต้นไปยังที่ต่างๆ บนรวงรังให้สมาชิกภายในรังทราบมากที่สุดแล้วจะหยุดเต้น  ผึ้งงานที่ตอมอยู่รอบๆ จะพากันบินไปสู่แหล่งอาหารนั้นทันที  ความรุนแรงของการเต้น เป็นสิ่งบ่งบอกความอุดมสมบูรณ์ของแหล่งอาหาร  จำนวนรอบของการเต้นบอกระยะทางของแหล่งอาหารผึ้งงานจะสังเกตลักษณะของกลิ่นและชนิดของดอกไม้ได้จากเกสรที่ติดมาบนตัวผึ้งสำรวจเช่นเดียวกับการเต้นแบบวงกลม

631510182 พิชญาภา เย็นใจ

2. หาผึ้งโพรงจากธรรมชาติ เพื่อนำมาเลี้ยง 

3. การดูแลรักษา
การเลือกสถานที่สำหรับตั้งรัง
การเลือกสถานที่สำหรับตั้งรัง ควรจะอยู่ในที่ที่ร่มรื่น แสงสว่างสาดส่องรำไร อาจเป็นใต้ต้นไม้ก็ได้ ลมพัดไม่แรง มีแหล่งน้ำสะอาดอยู่ใกล้ ๆ มีแหล่งอาหารอุดมสมบูรณ์ ได้แก่ดอกไม้ผลต่าง ๆ ดอกไม้ป่า ดอกวัชพืช และดอกพืชไร่ต่าง ๆบริเวณที่ตั้งรังผึ้ง จะต้องไม่อยู่บริเวณที่มีการเปิดแสงไฟตลอดคืน เพราะจะทำให้ผึ้งออกมาเล่นแสงไฟ เป็นเหตุให้ผึ้งไม่ได้รับการพักผ่อน และมีอายุสั้น

650210124 รินรดา ทิศหล้า

           3.1 ฟีโรโมนนำทาง (trail pheromone) โดยมดจะปล่อยไว้ตามทางที่มันเดินผ่านเพื่อให้สมาชิกตามไปยังแหล่งอาหารได้ถูกต้อง และเมื่อพบอาหารปริมาณมาก ๆ มดจะช่วยกันปล่อยฟีโรโมนทำให้มีมดเป็นจำนวนมากกรูมาที่อาหารอย่างรวดเร็วเพื่อนำอาหารกลับไปเลี้ยงสมาชิกตัวอื่น ๆ ภายในรัง

           3.2 ฟีโรโมนเตือนภัย (alarm pheromone) พบว่าเป็นฟีโรโมนที่เมื่อปล่อยออกมาในปริมาณน้อย ๆ จะใช้สื่อสารด้านการเตือนภัย แต่ถ้าปล่อยออกมาในปริมาณมาก ๆ จะสามารถควบคุมพฤติกรรมบางอย่างของมดได้ด้วยเช่น ให้เข้าโจมตีศัตรู หรือขุดรูเพื่อหลบภัย และพบว่าฟีโรโมนชนิดนี้จะไม่จำเพาะเจาะจงกับชนิดของมดเหมือนกับฟีโรโมนนำทาง

           3.3 ฟีโรโมนอื่น ๆ มดจะปล่อยออกมาในเหตุการณ์ต่าง ๆ เช่น มดตัวอ่อนสามารถปล่อยฟีโรโมนกระตุ้นให้มดงานป้อนอาหารให้เมื่อมันรู้สึกหิว หรือฟีโรโมนที่มดราชินีปล่อยออกมาเพื่อควบคุมกิจกรรมของประชากรภายในรัง
นางสาว เบญญาภา ทองโชคชัย รหัสนักศึกษา 651110287

ด้วง หรือ แมลงปีกแข็งนั้น นับเป็นแมลงที่มีจำนวนมากที่สุดในโลก กล่าวคือ มีประมาณร้อยละ 40 ของแมลงที่มีอยู่ทั้งหมด (ประมาณ 400,000 ชนิด) มีลักษณะเด่นโดยรวม คือ ในวัยเต็มตัวจะมีปีก 2 คู่ โดยปีกคู่หน้าเป็นปีกที่มีความแข็งเท่ากันหรือเกือบเท่ากันตลอดทั้งแผ่น เรียกว่า Elytra ซึ่งมาจากภาษากรีก ซึ่งหมายถึง แผ่น หรือ ปีก ส่วนปีกคู่หลังเป็นแผ่นปีกใหญ่ค่อนข้างโปร่งแสง เมื่อเวลาเกาะอยู่ปีกคู่หลังจะพับซ้อนกันอย่างมีระเบียบและซ่อนอยู่ภายใต้ ปีกคู่หน้าอย่างมิดชิด และเมื่อต้องการบิน ปีกคู่หลังนี้จะกางออก โดยการเปิดกางออกของปีกคู่หน้าขึ้นก่อนที่จะเหยียดกางปีกคู่หลังนี้ออกมา บินอย่างรวดเร็ว เมื่อเวลาที่จะเกาะหรือคลาน จะหุบปีกโดยปีกคู่หน้าจะประกบกันสนิทเป็นเส้นตรงอยู่ตรงกลางลำตัว ปีกคู่หน้าจึงทำหน้าที่เสมือนเกราะป้องกัน ตัวและปีกคู่หลัง ในขณะที่บินปีกคู่หน้านี้จะไม่ช่วยในการบินแต่จะช่วยในการทรงตัว อย่างไรก็ตาม จะมีด้วงบางชนิดที่ปีกคู่หน้าเชื่อมติดกัน จึงไม่สามารถบินได้ และบางชนิดก็มีปีกคู่หน้าเล็กหรือสั้นกว่าลำตัวมากจนไม่สามารถปิดส่วนท้อง ได้สนิท
651110329 นายเสฏฐนันท์ จันทรา

ผีเสื้อนางพญาพม่า Stichophthalma louisa Wood-Mason พบได้ที่ภาคเหนือของประเทศไทย ผีเสื้อนางพญาเขมร S. cambodia Hewitson พบได้ที่ภาคตะวันออกของประเทศ และผีเสื้อนางพญากอดเฟรย์ S. Godfreyi Rothschild พบได้ที่ภาคใต้ของประเทศไทย

651110273 นายณัฐชนน แจ้งการ

แมงป่องตกลูกครั้งละประมาณ 7–28 ตัว ด้วยอัตราประมาณ 1 ตัว/1 ชั่วโมง ดังนั้นแม่แมงป่องจึงใช้เวลาตกลูกแต่ละครอกนานมาก ตั้งแต่ 12–24 ชั่วโมง ลูกแมงป่องเกิดใหม่จะปีนขึ้นไปเกาะกลุ่มเป็นก้อนสีขาวยั้วเยี้ยบนหลังแม่แมงป่อง ซึ่งระยะนี้แม่แมงป่องจะกินอาหารและน้ำน้อยมาก และไม่เคลื่อนย้ายไปไหนหากไม่จำเป็น เพราะต้องคอยระวังภัยให้ลูก ส่วนลูกแมงป่องจะอยู่บนหลังแม่นานถึงสองสัปดาห์โดยไม่กินน้ำและอาหารเลย

นางสาวพิมญาดา ลีลายุทธ 651110300

วงศ์: Formicidae

มีสีเหลืองแดง มีขนาดประมาณ 7-8 มิลลิเมตร ชอบทำรังอยู่ใต้ดินร่วนซุย ดินทราย โดยรังจะมีรูเข้าออกเล็กๆ บนพื้นดินได้หลายรู กินแมลงและซากสัตว์เล็กๆ เป็นอาหาร รวมทั้งเศษอาหารที่คนทิ้งไว้
สามารถทำอันตรายกับคนได้ทั้งการกัดและใช้เหล็กในต่อย ทำให้รู้สึกเจ็บแสบคล้ายถูกไฟลวก บริเวณแผลจะมีอาการบวมแดงและจะคันมาก เมื่อเกาผิวหนังจะบวมแดงแผ่กว้างขึ้น

นางสาวพิชญาภา บัวอินทร์ 651110299

เป็นมดพันธุ์ที่ส่งผลกระทบอย่างร้ายแรงกับความหลากหลายทางชีวภาพ การเกษตร และมนุษย์

มีนิสัยชอบบุกไปตีรังมดชนิดอื่น และจับมากิน เป็นอาหาร จึงเป็นการรุกรานมดพื้นเมือง รวมทั้งแมลงชนิดอื่นด้วย
นางสาวกุศลสิริ เพิ่มเจริญ 651110262

ลักษณะทั่วไปของมดน้ำผึ้ง : เป็นมดขนาดเล็ก มีสีน้ำตาลแดง หนวดและขายาวมาก โดยเฉพาะฐานหนวด(Scape) ยาวเป็นครึ่งหนึ่งของความยาวหนวด อกปล้องที่ 1 มีลักษณะเป็นรูปสามเหลี่ยม มีเอวกลม 1 ปล้องท้องรูปไข่ ชอบอยู่รวมกันเป็นรังขนาดใหญ่ ในต่างประเทศมดชนิดนี้เป็นศัตรูตัวร้ายของปูน้ำจืดตามแหล่งน้ำในธรรมชาติ พวกมันล่าปูป่าบางชนิดจนสูญพันธุ์ ในป่าประเทศไทยมีปูบางชนิดที่พบเฉพาะในประเทศไทยเท่านั้น หากมดน้ำผึ้งแพร่กระจายเข้าป่ามากขึ้น พวกมันอาจล่าปูป่าของจนสูญพันธุ์ได้ในอนาคต 
นางสาวกุศลสิริ เพิ่มเจริญ 651110262

ชื่อทางวิทยาศาสตร์ : Camponotus pennsylvanicus

นางสาวกุศลสิริ เพิ่มเจริญ 651110262

มดละเอียดเป็นชนิดของมดที่มีเหล็กใน เมื่อโดนกัดจะมีอาการคัน ระคายเคืองเล็กน้อย มดละเอียดเป็นอีกหนึ่งแมลงรบกวนที่พบมากในอาคาร

ชื่อทางวิทยาศาสตร์ : Monomorium pharaonis

นางสาวกุศลสิริ เพิ่มเจริญ 651110262

มดเหม็นสามารถพบได้ในในทุกเครือเรือน พวกมันดำรงชีวิตด้วยการกินอาหารเกือบทุกชนิด และหากเราขยี้มดเหม็นพวกมันก็จะมีกลิ่นเหม็นฉุนออกมา

ชื่อทางวิทยาศาสตร์ : Tapinoma sessile

นางสาวกุศลสิริ เพิ่มเจริญ 651110262

ลักษณะทั่วไป : ลำตัวยาว 69 มิลลิเมตร ส่วนหัวแบนรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า พื้นอกมีสีดำมัน ขอบสีชมพู หรือทองแดง-เขียว ซึ่งเป็นที่มาของชื่อด้วงดินขอบชมพู ด้วงชนิดนี้มีลักษณะพิเศษคือ ปีกคู่หน้าเชื่อมเป็นแผ่นเดียวกัน ไม่สามารถแยกออกจากกันได้ พื้นปีกมีลักษณะเป็นร่องตื้นๆ เรียงขนานกันเป็นแถวยาวจากโคนปีกถึงปลายปีก หนวดแบบเส้นด้าย (filiform) ปากแบบกัดกิน (chewing type)ปีกคู่หน้าแข็งและหนา (elytra) และปีกคู่หลังปีกบางใส (membrane) ขาเดิน (walking legs) ตารวม (compound eyes)

ถิ่นอาศัย : ชอบเดินหากินตามพื้นดินและพื้นทราย พบชุกชุมในช่วงเวลาใกล้ค่ำ ป่าเต็งรัง ป่าสน

อาหาร : กินแมลงและสัตว์ขาข้อปล้องอื่นๆ

651910116 ดุสิตา หนูอุดม

ไข่ เพลี้ยแป้งมีไข่เป็นฟองเดี่ยว สีเหลืองอ่อน ยาวรี บรรจุอยู่ในถุงไข่ซึ่งมีเส้นใยคล้ายสำลีหุ้มไว้

ตัวอ่อน เพลี้ยแป้งมีตัวอ่อนสีเหลืองอ่อน ตัวยาวรี ตัวอ่อนวัยแรก (Crawlers) เคลื่อนที่ได้ มีการลอกคราบ 3 – 4 ครั้ง

ตัวเต็มวัย เพศเมีย มีลักษณะลำตัวค่อนข้างแบน บนหลังและด้านข้างมีขนปกคลุมมาก ชนิดวางไข่จะสร้างถุงไข่ไว้ใต้ท้อง มีลักษณะเป็นเส้นใยคล้ายสำลีหุ้มไว้อีกชั้นหนึ่ง ส่วนชนิดออกลูกเป็นตัวลำตัวป้อม กลมรี ส่วนหลังและด้านข้างมีแป้งเกาะ เพศผู้ มีปีก 1 คู่ ลักษณะคล้ายแตนหรือแมลงหวี่ ขนาดเล็กกว่าเพศเมีย

การดำรงชีวิต ดูดกินน้ำเลี้ยงจากพืช เพลี้ยแป้งมักอยู่รวมกันเป็นกลุ่ม ปกติทั้งตัวอ่อนและตัวเต็มวัย สามารถเคลื่อนไหวได้บ้าง แต่จากลักษณะการกินและการทำลายพืช จึงมักเห็นอยู่นิ่งไม่ค่อยเคลื่อนที่

วงจรชีวิต ตัวเมียของเพลี้ยแป้งของต้นส้มสามารถออกไข่ได้ประมาณ 600 ฟอง ซึ่งจะถูกวางในถุงคลุมไข่ ไข่จะฟักออกมาภายใน 10 วันเป็นตัวนิมพ์ตัวเล็ก ๆ ซึ่งจะเคลื่อนไปมาบนต้นไม้และตามหาแหล่งอาหาร มันสามารถแพร่พันธุ์ได้มากสูงสุด 6 ครั้งต่อปี

622110121 อธิทัย พานิชวงษ์

การกินของแมลง แมลงที่ล่าเหยื่อเป็นอาหารจะมีฟันกรามที่แหลมคม ใช้ สำหรับแทง จับ ยึด และเคี้ยวเหยื่อที่จับได้ แมลงที่กัดกินพืช จะมีกรามที่ทู่กว่าใช้ ในการบดอาหาร ส่วนต่างๆ ของปากจะมีรูปร่างที่เหมาะแก่การกินอาหาร ซึ่งแตกต่างกันไป แล้วแต่ชนิดของอาหารที่กินเข้าไป นักวิทยาศาสตร์ ได้จัดแบบปากของแมลงตาม ลักษณะที่กินอาหาร 
640610530 รชานนท์ วิวุฒิ

"การแพร่กระจายและฤดูกาลระบาด"
พบทั่วไปในในแหล่งปลูกฝ้าย ไม่มีความสำคัญมากนัก เพราะมักระบาดตอนปลายฤดูปลูกและทำความเสียหายเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ถ้าแปลงฝ้ายที่มีการพ่นสารฆ่าแมลงจะไม่พบมวนแดงระบาด
"พืชอาหาร"
ปอแก้ว กระเจี๊ยบ นุ่น ครอบจักรวาล
"ศัตรูธรรมชาติ"
มวนแดงจะพบในไร่ฝ้ายที่ไม่มีการพ่นสารฆ่าแมลงป้องกันกำจัดหนอนเจาะสมอฝ้าย ดังนั้นสารฆ่าแมลงทุกชนิดที่ใช้ป้องกันกำจัดหนอนเจาะสมอฝ้ายใช้กับมวนแดงได้

651610275 พนิตพิมพ์ เจือจันทร์

วงศ์ : Libellulidae

อันดับ :Odonata

         แมลงปอบ้าน N. tullia tullia (Drury) ตัวเต็มวัยยาวประมาณ 2.5-2.7 เซนติเมตร มีลวดลายและสีแตกต่างกันเห็นชัดเจน เพศผู้ปีกหน้าและปีกหลังครึ่งหนึ่งจากโคนปีกมีสีดำ ปลายปีกใส และขอบปลายปีกด้านบนทั้งสองข้างมีสีดำ เพศเมียลำตัวมีสีดำเฉพาะตรงกลางและปลายปีก เป็นตัวห้ำของผีเสื้อหนอนกอข้าวและตัวเต็มวัยของแมลงศัตรูข้าวอื่นๆ พบทั่วไปในนาข้าว บินอยู่ส่วนบนของต้นข้าว โฉบจับเหยื่อกินเป็นอาหาร เริ่มพบตั้งแต่ข้าวยังเล็ก

นางสาวภรภัทร ดาสินธุ 651610328

ไข่แมลงภู่จะฟักเป็นตัวหนอนภายใน 6-7 วัน จากนั้น ตัวหนอนจะอาศัยอยู่ในโพรง โดยกินอาหารที่เป็นละอองเกสรที่เก็บเตรียมไว้ โดยใช้ระยะเวลาในระยะตัวหนอนนานประมาณ 21 วัน จากนั้น ตัวหนอนจะพัก และเข้าสู่ระยะดักแด้ต่อไปอีก 15 วัน หลังจากนั้น จะลอกคราบดักแด้ออกกลายเป็นตัวเต็มวัย ซึ่งจะกัดขุยไม้ออกจนเป็นรูกลวงเหมือนเดิม ส่วนไข่หรือตัวอ่อนที่ยังไม่เติบโตจะไม่เป็นอันตราย เพราะมีแม่แมลงภู่คอยดูแลอยู่ รวมระยะเวลาจากหลังวางไข่จนถึงโตเต็มวัย ประมาณ 42-43 วัน ทั้งนี้ ตลอดระยะหลังวางไข่จนถึงโตเต็มวัย พ่อ และแม่แมลงภู่จะคอยเฝ้าระวังภัยให้แก่ตัวอ่อนตลอดเวลา

651610472 หิรัณย์ แก้วกันใจ

2.ที่อยู่อาศัยเริ่มต้นของมดคือ หลอดทดลอง

3.โปรตีน,น้ำตาล,น้ำ คืออาหารของมด

5.อุณหภูมิที่เหมาะสม
นางสาวพิมญาดา ลีลายุทธ 651110300

ด้วงบางชนิดมีเขาโง้งออกมาราวกับปืนกล บางชนิดปีกมีลายกระ ปีกเป็งเงาวับเมื่อต้องแสงสว่าง ขาใช้ว่ายน้ำ ขุดดินหรือกระโดดได้ บางชนิดรูปร่างน่าเกลียด บางชนิดมีสีสรรสวยงาม มีขนาดแตกต่างกันไปตามชนิดของมัน

ด้วงแบ่งออกเป็น 3 กลุ่ม คือ กลุ่มกินพืช กลุ่มกินเนื้อสัตว์ และกลุ่มกินมูลสัตว์ซากสัตว์
-กลุ่มกินพืช

ตั้งแต่ตัวอ่อนถึงตัวเต็มวัย ด้วงกินพืชเป็นอาหาร ด้วงเป็นแมลงที่กินจุมาก ด้วงกลุ่มนี้ได้แก่ ด้วงหนวดยาว ด้วงเต่า ด้วงงวง ด้วงใน เป็นต้น

ด้วงกินพืช ตัวอ่อนเจริญเติบโตตามต้นไม้ กินใบไม้ ก้านไม้ และรากไม้ ตัวอ่อนบางชนิดฝังตัวอยู่ในต้นพืช ตัวเต็มวัยกินเปลือกไม้อ่อนๆ เป็นอาหาร ด้วงประเภทนี้มีอยู่ราว 20,000 ชนิด ขนาดและสีแตกต่างกันไป พบมากแถบศูนย์สูตร เพราะเป็นแถบที่มีอาหารอุดมสมบูรณ์ ได้แก่ อินเดีย เกาหลี และจีน ในเมืองไทยเราก็พบเห็นได้

ด้วงกินพืชที่ทำความเสียหายให้แก่พืชผล ได้แก่ ด้วงในตระกูลมอด จะทำความเสียหายแก่เมล็ดข้าว มีอยู่ 2 ชนิด ด้วยกัน จัดอยู่ในตระกูล เทเนบริโอบิเต ได้แก่ มอดแป้ง ทริโบเลียม ซึ่งจะพบในแป้งละเอียด และมอดแป้ง เทเนบริโอ ตัวอ่อนจะกินเมล็ดข้าวเป็นอาหาร

-กลุ่มกินเนื้อสัตว์

ด้วงกลุ่มนี้กินเนื้อสัตว์เป็นอาหาร มีอยู่หลายชนิด บางชนิดมีคุณต่อชาวสวน เพราะช่วยกำจัดแมลงศัครูพืช เช่น ด้วงดิน หิ่งห้อย ด้วงเต่าทอง บางชนิดเป็นศัตรูพืชเสียเอง ดดยจะกัดแทะใบพืชเป็นอาหาร

ด้วงดิน เป็นแมลงที่ว่องไว ตัวอ่อนถึงตัวเต็มวัยกินแมลงเป็นอาหาร รูปร่างใหญ่ อาศัยอยู่ในดิน เป็นนักล่าบนพื้นดิน

หิ่งห้อย ขณะเป็นตัวอ่อนจะเรืองแสงได้ ตัวเต็มวัยชอบกินหอยทาก อายุไม่ยืนนัก หิ่งห้อยแต่ละชนิดจะเรืองแสงมากน้อยต่างกัน แสงสว่างที่เห็นเกิดจากการเปลี่ยนพลังงานเคมีในตัวมันไปเป็นพลังงานแสง

ด้วงเต่าทอง มีสีฉูดฉาด มีสีลายกระ บางชนิดเป็นประโยชน์ ช่วยทำลายศัตรูพืช จะกินพวกเพลี้ยต่างๆ ปลวก ด้วงเต่าทองออกไข่เป็นกองบนต้นไม้คราวละ 15-50 ฟองต่อวัน ตัวอ่อนฟักออกจากไข่ภายใน 4 วัน และหลังจากนั้นจะลอกคราบเป็นระยะๆ ระยะเวลาจากไข่เป็นตัวเต็มวัย ใช้เวลา 30 วัน

-กลุ่มกินมูลสัตว์ซากสัตว์

อาหารของด้วงกลุ่มนี้จะเป็นพวก มูลสัตว์ หรือซากสัตว์ที่เน่าเปื่อย แต่ตัวมันเองไม่เป็นพาหนะนำเชื้อโรคเหมือนแมลงวัน ด้วงกลุ่มนี้จะเป็นผู้พิทักษ์สิ่งแวดล้อม เพราะจะเก็บกินสิ่งสกปรกทั้งปวง ด้วงกลุ่มนี้ได้แก่ ด้วงก้นกระดก เป็นต้น

620510463 ฆรรศนันท์ เวสนรินวงค์

- Wood feeder

- Symbiosis with protozoa or bact. to digest the  cellulose 

- Trophallaxis (proctodeal feeding)

- Social insects




641710019 Noptanaphong Wongsiri

ตัวต่อบางชนิด

แมลงที่อยู่ในน้ำ แมลงพวกนี้ดำรงชีวิตอยู่ในน้ำ   ได้แก่   แมลงดา   มวนวน   ด้วงดิ่ง   มวนแมงป่องน้ำ   มวนกรรเชียง   ตัวอ่อนของแมลงบางชนิดอยู่ในน้ำ  เช่นตัวอ่อนแมลงปอ   ตัวอ่อนแมลงชีปะขาว   ฯลฯ

แมลงที่อยู่บนบก แมลงส่วนใหญ่เป็นแมลงที่อยู่บนบก  เช่น ตั๊กแตนหนวดสั้น ตั๊กแตนหนวดยาว  ตั๊กแตนปาทังก้า จักจั่นมวนต่างๆ   ด้วงกว่าง   แมลงทับ  ผีเสื้อ ผีเสื้อไหม   ผึ้ง   ต่อ   แตน    บางชนิดก็สร้างรังอยู่บนต้นไม้  เช่น  มดแดง   ต่อบางชนิด

แมลงที่ผมยกตัวอย่างมานั้นตามแหล่งที่อยู่ทั้ง 3แห่ง   มีหลายชนิดที่คนเรานำมาเป็นอาหารได้ครับ  เราคงรู้เรื่องราวของแมลงกันแล้วนะ ทั้งรูปร่าง    ที่อยู่ของแมลง 650510412 ธิมาพร ทองเชื้อ

 ส่วนอก ส่วนนี้ประกอบด้วยกล้ามเนื้อแข็งแรง   มีปีก   2   คู่   แมลงบางชนิดมีปีกคู่หน้าแข็งแรง  เช่นด้วงต่างๆ   มีปีกคู่หลังอ่อน   บางชนิดก็มีปีกที่อ่อนทั้ง  2  คู่  และมีขา   3    คู่

 ส่วนท้อง เป็นส่วนที่อยู่ท้ายสุดหรือหลังสุด   มีรูปร่างแตกต่างกันไปตามแต่ละชนิด
650510412 ธิมาพร ทองเชื้อ

โลนสามารถดำรงวงจรชีวิตได้ด้วยการกินเลือดมนุษย์ และทำให้เกิดอาการคันอย่างรุนแรงในบริเวณนั้น โลนมักจะอาศัยอยู่บริเวณขนหัวหน่าวและแพร่กระจายผ่านการสัมผัส ในบางกรณีอาจพบได้ในขนตา ขนรักแร้ ขนหน้าอก หนวดเครา ขนคิ้ว และขนบนใบหน้า แต่จะไม่พบบนเส้นผม โลนจะมีขนาดเล็กกว่าเหาบนหัว การแพร่ระบาดของโลนส่วนมากติดต่อทางเพศสัมพันธ์

อรวรรณ หล้าปวงคำ 651510326

ชื่อทางวิทยาศาสตร์ : Psocoptera

พฤติกรรม เหาหนังสือ
พบได้ทั่วไปในบ้าน และฟางในโรงงาน

ลักษณะทางกายภาพ เหาหนังสือ
ขนาดของเหาหนังสือจะแตกต่างกันไปตามแต่ละสายพันธุ์ โดยทั่วไปจะมีความยาว 1 -2 มม. พวกมันมีตั้งแต่สีเหลืองน้ำตาลอ่อน และสีน้ำตาลเข้ม มีขนาดเล็กมาก และโปร่งแสง

วงจรชีวิต เหาหนังสือ
เหาหนังสือชอบอุณหภูมิสูงประมาณ 25-30 องศาเซลเซียส แต่บางชนิดมักจะผสมพันธุ์ที่อุณหภูมิต่ำกว่า 5-15 องศาเซลเซียส

อรวรรณ หล้าปวงคำ 651510326

        เนื่องจากทั้งเห็บและหมัดเป็นแมลงดูดเลือดที่กินเลือดเป็นอาหาร ดังนั้น หากสุนัขของเรามีเห็บหมัดมาเกาะกินอาศัยอยู่ตามตัวจำนวนมาก สุนัขก็จะถูกเห็บหมัดดูดกินเลือดจนเป็นตัวเต่ง ซึ่งทำให้เกิดโรคโลหิตจางตามมา

        โรคนี้เป็นโรคติดต่อที่เกิดจากเห็บกัด โดยขณะที่เห็บดูดเลือดก็จะปล่อยเชื้อพยาธิเม็ดเลือดที่ชื่อ อี.เคนิส ให้กับสุนัขเคราะห์ร้ายของเรา ซึ่งเชื้อจะเข้าไปอยู่ในเม็ดเลือดชนิดโมโนไซต์ ทำให้สุนัขป่วยด้วยอาการอ่อนพลีย ไม่มีเรี่ยวแรง น้ำหนักลด โลหิตจาง ต่อมน้ำเหลืองและม้ามโต

        เกิดจากถูกเห็บกัดเช่นเดียวกับ อี.เคนิส แต่บาบีเซียจะมุ่งทำลายเม็ดเลือดแดงเพียงอย่างเดียว ซึ่งปล่อยทิ้งไว้สุนัขก็จะตายด้วยโลหิตจางอย่างรุนแรงเช่นกัน

        เกิดจากการที่สุนัขกินเห็บที่มีเชื้อนี้เข้าไป พยาธิเม็ดเลือดเฮปาโตซูนก็จะทำให้สุนัขมีอาการ เป็นไข้ น้ำหนักลด เบื่ออาหาร ขาหลังอ่อนแรง บางตัวถึงขั้นเดินขากะเผลกเนื่องจากกล้ามเนื้ออักเสบ

        จัดเป็นพยาธิลำไส้ชนิดหนึ่ง อยู่ในจำพวกพยาธิตัวแบน ซึ่งพยาธิตัวแก่จะอาศัยอยู่ในลำไส้ของสุนัขแล้วปล่อยปล้องที่คล้ายเม็ดแตงกวาหลุดปะปนมากับอุจจาระ พยาธิตัวตืดนี้ติดต่อผ่านหมัดที่กินไข่พยาธิเข้าไป แล้วสุนัขมากินหมัดที่มีไข่พยาธินั้น อาการที่แสดงออกคือ ไม่จำเป็นจะต้องท้องเสียเสมอไป แต่อุจจาระอาจจะเหลวมากขึ้น อาจมีภาวะท้องมาน เนื่องมาจากการสูญเสียโปรตีนและสารอาหารไปให้พยาธิในลำไส้ ทำให้น้ำหนักลด มีอาการคันก้นอาจจะมีการเอาก้นไถพื้น

        โรคนี้เป็นโรคผิวหนังอักเสบที่เกิดจากการแพ้น้ำลายของหมัด ทำให้สุนัขมีอาการคันอย่างรุนแรงและมีผิวหนังแดงและอักเสบ พบได้บริเวณแนวสันหลังหรือบริเวณที่มีหมัดอาศัยอยู่ ซึ่งหากไม่จัดการปราบหมัดให้หมดสิ้น สุนัขก็จะทนทุกข์ทรมานจากผิวหนังอักเสบ เพราะแพ้น้ำลายหมัดตลอดไป

        ได้รู้จัก 6 โรคร้ายจากเห็บหมัดกันไปแล้ว หากเจ้าของสุนัขพบอาการผิดปกติกับสุนัขก็ควรรีบพามาตรวจโดยเร็วเพื่อที่จะได้รักษาได้ทันท่วงที ซึ่งสัตวแพทย์จากโรงพยาบาลสัตว์ทองหล่อได้ให้คำแนะนำว่า“เมื่อมีอาการที่น่าสงสัย สัตวแพทย์จะตรวจร่างกาย เจาะเลือด และวินิจฉัยว่าเป็นพยาธิเม็ดเลือดชนิดใด มีค่าเลือดใดที่ผิดปกติบ้าง จะได้รักษาได้ครอบคลุม ซึ่งเจ้าของควรให้สุนัขกินยาให้ครบ มาตรวจร่างกายตามนัด และเช็คเลือดสม่ำเสมอ แม้ว่าอาการจะดีขึ้นแล้วก็ตาม เพราะการรักษาพยาธิเม็ดเลือดให้ครบคอร์สจะใช้เวลาประมาณ 3-4 สัปดาห์ ในบางรายที่มีภาวะเลือดจางรุนแรง อาจต้องถ่ายเลือดเพื่อช่วยชีวิตก่อน จากนั้นจึงค่อยกินยารักษาพยาธิเม็ดเลือด รักษาที่ต้นเหตุ กินยาบำรุงเลือดต่อไป และเมื่อหายดีแล้วควรใช้ยาหรืออุปกรณ์ป้องกันเห็บหมัดเป็นประจำทุกเดือน เพื่อป้องกันการติดเชื้อซ้ำ”
651610233 บุณยกร ประไพบูลย์

เริ่มต้นกับวิธีกำจัดปลวกแบบธรรมชาติด้วยของใช้ใกล้ตัว ไม่ว่าจะเป็นน้ำส้มสายชู พริกป่น เกลือ และอื่นๆ ซึ่งสิ่งของเหล่านี้หาซื้อง่าย หรือบางบ้านก็มีติดไว้ในห้องครัว ทำให้คุณสามารถกำจัดปลวกได้ด้วยตัวเอง แต่สำหรับวิธีการใช้งานนั้นจะเป็นอย่างไรบ้างนั้น ก็มาติดตามไปพร้อมๆ กันได้เลย

น้ำส้มสายชู

วิธีกำจัดปลวกโดยใช้น้ำส้มสายชู ให้นำน้ำส้มสายชูมาผสมกับมะนาว โดยใช้มะนาวประมาณ 2 ซีก และบีบมะนาว ลงไปในน้ำส้มสายชู จากนั้นนำสารระเหยส้มมาผสมกับน้ำส้มสายชู และใส่ลงไปในขวดสเปรย์ เมื่อต้องการใช้ให้ฉีดพ่นบริเวณรอบๆ จุดที่พบปลวก เพียงเท่านี้ปลวกร้ายก็จะไม่มากวนใจ

เกลือ

กำจัดปลวกโดยใช้เกลือ ให้นำเกลือไปผสมกับน้ำอุ่นในปริมาณเท่าๆ กัน ใช้ช้อนคนเกลือให้ละลาย แล้วนำไปใส่ขวดสเปรย์ จากนั้นก็นำไปฉีดพ่นให้ทั่วบริเวณที่พบปลวก

ใบขี้เหล็ก

อีกหนึ่งวิธีไล่ปลวกแบบธรรมชาติโดยใช้ใบขี้เหล็ก ให้นำใบขี้เหล็กประมาณ 5 กรัม มาบดให้ละเอียด  ผสมใบขี้เหล็กกับน้ำเปล่าประมาณ 20 ลิตร ใส่ลงไปในขวดสเปรย์ ฉีดตรงจุดที่ปลวกขึ้นซ้ำๆ ต่อเนื่องประมาณ 3-5 วัน ปลวกจะค่อยๆ หายไป

น้ำมันสะเดา

สำหรับวิธีนี้มีขั้นตอนง่ายๆ เพียงทาน้ำมันสะเดารอบๆ เฟอร์นิเจอร์ไม้ และรอปลวกมากิน ซึ่งน้ำมันสะเดาจะช่วยควบคุมยับยั้งการเจริญเติบโต และขยายพันธุ์ของปลวก สำหรับวิธีนี้จะค่อนข้างเห็นผลช้า เพราะหากน้ำมันสะเดาไม่สัมผัสตัวปลวกโดยตรง ปลวกก็จะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้

พริกป่น

พริกพ่น มีฤทธิ์แสบร้อน ซึ่งหากปลวกเดินผ่านก็จะรู้สึกแสบร้อนและไม่อยากอยู่ใกล้ ดังนั้น ให้คุณนำพริกป่นไปโรยบริเวณที่พบปลวก เช่น ตามจุดร่องไม้ที่ผุพัง ตามมุมต่างๆ และเมื่อโรยทิ้งไว้แล้วประมาณ 3-5 วัน จะพบว่าปลวกจะค่อยๆ หายไปในที่สุด
651610233 บุณยกร ประไพบูลย์

อย่าไว้ใจทาง อย่าวางใจปลวก! เมื่อทราบแล้วว่าธรรมชาติของปลวกจะกัดกินไม้เป็นอาหาร ซึ่งบ้านที่อยู่อาศัยบางคนก็ทำจากโครงสร้างไม้ หรือบางคนก็มีเฟอร์นิเจอร์ไม้อยู่ในบ้านมากมาย เช่น ตู้เสื้อผ้า ชั้นวางหนังสือ บันได เป็นต้น ดังนั้นมาดูกันว่า มีสัญญาณอะไรบ้างที่บ่งบอกว่าเจ้าปลวกกำลังจะบุกบ้านของคุณ?

651610233 บุณยกร ประไพบูลย์

สำหรับการสร้างบ้านด้วยไม้ ไม่ว่าเป็นการสร้างทั้งหลังหรือในส่วนโครงสร้าง ข้อแนะนำในการเลือกใช้ ไม้ที่ปลวกไม่กิน เป็นทางเลือกหลักของคนรักงานไม้ นิยามของ ไม้กันปลวก คือ ไม้ที่ปลวกไม่นิยมใช้กินเป็นอาหาร ด้วยความแข็งของเนื้อไม้ อาทิ ไม้ตะเคียน ไม้มะค่า  หรือสารเคมีเฉพาะตัวบางอย่างที่ทำให้ปลวกไม่ขึ้น ไม่กัดกินไม้เหล่านี้  อาทิ ไม้สัก ไม้สะเดา เป็นต้น ซึ่งไม้กันปลวกเหล่านี้ ได้รับความนิยมในการนำมาใช้ก่อสร้างงานไม้ทั้งสิ้น

แต่ในความเป็นจริง ไม้เหล่านี้ ไม่ถูกปลวกกินเลยหรือ แท้จริงแล้ว ปลวกยังคงสามารถกินเนื้อไม้เหล่านั้นได้อยู่ เพียงแต่ระยะเวลาในการกิน และย่อยเนื้อไม้ ต้องใช้เวลานานกว่า จนทำให้ดูเหมือนปลวกไม่กินไม้เหล่านี้ อีกทั้ง ในการใช้งานไม้ มีการอาบน้ำยากันปลวกไว้ด้วย ยิ่งทำให้ดูเหมือนปลวกไม่กินไม้เหล่านี้จริง ๆ อีกหนึ่งทางเลือกที่ได้รับความนิยม คือ การใช้ไม้ปลอมในการตกแต่งบ้านแทน

 

 -  หัว (head )  

อวัยวะที่ส่วนหัว  คือ  ตา ( eyes )  หนวด ( antennae ) และปาก ( mouth ) กระโหลกศรีษะของแมลงมีรอยต่อหรือเส้น ( suture ) ทำให้เกิดการแบ่งเป็นพื้นที่ต่างๆ ดังนี้

1.      กระหม่อม หรือ สันกระโหลก ( vertex ) คือพื้นที่ที่อยู่เหนือ frons ขึ้นไปซึ่งรวมถึงพื้นที่ที่อยู่ระหว่างตารวม ซึ่งเป็นจุดสูงสุดของส่วนหัว

2.       หน้า ( frons ) คือพื้นที่อยู่ด้านหน้าของกระโหลกศรีษะระหว่างเส้นรูปตัว Y หัวกลับ  เรียกว่าเส้น ทับกระโหลกศรีษะ ( epicranial  suture )

3.       ฐานริมฝีปากบน ( clypeus ) เป็นพื้นที่ระหว่างหน้า กับ ริมฝีปากบน ( labrum ) มีเส้น frontoclypeal  suture  แบ่งออกจากส่วนหน้า

4.        แก้ม ( gena )เป็นพื้นที่ด้านข้างของกระโหลกใต้ตารวม

5.       ฐานกระโหลก ( occiput ) เป็นพื้นที่ถัดจากกระหม่อมไปทางด้านหลังของหัวกระโหลกเรียกอีกอย่างว่าท้ายทอยแยกออกจากสันกระโหลก และแก้มโดยมีเส้น occiput suture  เป็นเส้นแบ่ง

6.       ฐานกระโหลกส่วนหลัง (post occiput ) เป็นพื้นที่ที่เชื่อมติดกับคอและแยกออกจากฐานกระโหลกโดยเส้น post occipital suture

 

- ตา  (eyes )

ตาของแมลงมี 2 ชนิด  คือ  ตารวม ( compound eyes )  และ ตาเดี่ยว  (simple eyes ) ตารวมมี 2 ตา  แต่ ตาเดี่ยวจะมีจำนวนต่างกันไปในแมลงแต่ละชนิด  และปรากฎอยู่ในแมลงทั้งในระยะตัวหนอน ( larvae ) ตัวอ่อน ( nymphs and naiads ) และ ตัวเต็มวัย ( adults )  แมลงส่วนใหญ่มักจะมีตาเดี่ยว  3 ตาเรียงกัน เป็น รูปสามเหล่ยมบนศรีษะ  ระหว่างตารวมทั้ง 2 ข้าง  แมลงบางชนิดอาจไม่มีตาเคี่ยวเลย

 

- หนวด ( antennae )  

แมลงมีหนวด 2 เส้น  และโดยมากมักจะอยู่ระหว่างตารวม  หรืออยู่ใต้ตารวมเล็กน้อย  สามารถเคลื่อนไหว ไปมาได้ง่ายเพราะติดกับศีรษะ  ตรงช่องหนวด (antennal  socket ) โดยมีเยื่อบางเป็นตัวเชื่อม

 

-  ปาก ( mouths ) 

แมลงมีปากหลายแบบ  แต่แบบพื้นฐานคือแบบติดกัน  เช่นปากตั๊กแตน  ปากแบบนี้จะมี ริมฝีปากบน (labrum ) ปิดส่วนอื่น ๆ ของปาก  ใต้แผ่นริมฝีปากบนลงไปจะพบกรามหรือเขี้ยว ( mandibles ) เป็นอวัยวะ แข็ง  สำหรับขบ เคี้ยวอาหาร 1 คู่ ใต้กรามพบมีเส้นคล้ายหนวดยื่นออกมาจากปากข้างละ 2 เส้น  คู่แรกคือ  maxillary palps  ซึ่งติดอยู่กับ ฟัน (maxillae) คู่ที่สอง คือ  labial palps  ซึ่งติดอยู่ที่ริมฝีปากล่าง  หรือ labium ส่วนที่เหนือริมปากขึ้นไป  มี แผ่นสี่เหลี่ยมเล็ก  เรียกว่า  clypeus

 

-  คอ ( cervix or neck )

คอเป็นส่วนที่ต่อระหว่างหัวกับอก  มีลักษณะอ่อนไม่เหมือนส่วนอื่นเพราะประกอบด้วยเยื่อบางและ กล้ามเนื้อซึ่งเชื่อมระหว่างส่วนหัวกับส่วนอก

 

-  อก  ( thorax )

อกของแมลงอยู่ระหว่างหัว ( head ) กับท้อง ( abdomen )  จะสังเกตส่วนของอกได้จากอวัยวะขาและปีก  เพราะปล้องอกเป็นตำแหน่งที่ตั้งของอวัยวะที่ใช้ในการเคลื่อนไหวคือ  ขาและปีก  อกของแมลงประกอบ ด้วยปล้อง 3 ปล้อง  คือ  อกปล่องแรก ( prothorax ) อกปล้องกลาง ( mesothorax )  และอกปล้องหลัง        ( metathorax )

 

-  ท้อง  ( abdomen )

โดยทั่วไปท้องของแมลงมี  11 ปล้อง  แต่ปล้องที่  11 มักจะเล็กมากจนเห็นได้ยาก  นอกจากจะสังเกตจาก อวัยวะอื่นที่ยื่นออกมาเท่านั้น  ดังนั้นจึงเห็นปล้องท้องแมลงไม่เกิน 10 ปล้อง    แมลงที่มีวิวัฒนาการน้อย มักมองเห็นปล้องท้องได้ชัดเจนมากกว่าแมลงที่มีวิวัฒนาการสูงกว่า  ในตั๊กแตนหนวดสั้นสามารถมอง เห็นปล้องท้องทั้ง 11 ปล้องได้อย่างชัดเจน  ส่วนแมลงวันหลายชนิด ปล้องท้องปล้องท้ายๆ มักหดเข้าไป อยู่ข้างใน  ทำให้เห็นได้ชัดเจนเพียง 6 - 9 ปล้อง   ส่วนแมลงหางดีดมีปล้องท้องเพียง 6 ปล้อง  แต่เสี้ยนนม (proturans) มีปล้องท้องถึง 12 ปล้อง  ส่วนตัวหนอนของแมลงที่มีการถอดรูปสมบูรณ์แบบ  โดยทั่วไปมี ปล้องท้องรวม 10 ปล้อง แมลงเมื่อเจริญเป็น ตัวเต็มวัยจะ ไม่มีขาที่ส่วนท้อง แต่ในตัวอ่อนของแมลงบาง ชนิด  เช่น  หนอนผีเสื้อมีขาเทียม ( prolegs ) ที่ปล้องขา เป็นคู่ ๆ  มีจำนวนแตกต่างกันแล้วแต่ประเภท ของตัวหนอน  ตรงปลายสุดของแมลงตัวเต็มวัย มักจะมีแพนหาง ( cerci ) 1 คู่  ซึ่งอาจมีลักษณะเป็นเส้น ด้ายยาวหรือเป็นแผ่นบางสั้นๆ ก็ได้  ในเพศเมียที่ ส่วนปลายสุดของท้องมีอวัยวะวางไข่  ( ovipositor )  ส่วนใหญ่จะเป็นแผ่นหรือแท่งยาวปลายแหลมเห็น จากภายนอกได้ชัดเจน    ในตั๊กแตนจะพบรูหายใจ (spiracle) ที่ส่วนอก  คือ  อยู่ชิดกับโคนขาคู่กลาง  ท้องปล้องแรก ของตั๊กแตนหนวดสั้น  ที่ข้างรูหายใจ จะมีอวัยวะฟังเสียง ( auditory apparatus )  มีลักษณะเป็นแผ่นกลม  บางใส



630210026 ธีร์ธวัช นภาคีรีรมย์

1. ผึ้งนางพญา (Queen) ผึ้งนางพญา เป็นผึ้งตัวใหญ่ อายุขัยของผึ้งนางพญามากกว่า 1 ปี มีบางตัวอายุขัยอาจมากถึง 7 ปี และใน 1 รังจะมีผึ้งนางพญา 1 ตัวเท่านั้น ทำหน้าที่ผสมพันธุ์ วางไข่ และควบคุมประชากรผึ้งวรรณะอื่นด้วยสารเคมีที่เรียกว่าฟีโรโมนส์ไปทั่วรัง เพื่อควบคุมสมาชิกหรือประชากรผึ้งภายในรังให้เป็นไปอย่างเป็นระบบระเบียบ โดยผึ้งนางพญาจะอาศัยอยู่ภายในรัง ไม่ออกหาอาหารแต่จะถูกห้อมล้อมด้วยผึ้งงานคอยดูแลป้อนอาหารและนำของเสียจากนางพญาไปทิ้ง 

2. ผึ้งตัวผู้ (Drone) ผึ้งตัวผู้ เป็นประชากรผึ้งที่ถูกสร้างขึ้นในช่วงฤดูผสมพันธุ์เท่านั้น อายุขัยประมาณ 4-6 สัปดาห์ เป็นผึ้งไม่มีเหล็กไน มีลิ้นสั้นสำหรับเลียรับอาหารจากผึ้งงาน ไม่ออกหาอาหารหรือออกหาน้ำหวานจากเกสรดอกไม้ป่าและจะทำหน้าที่เพียงอย่างเดียว คือ คอยผสมพันธุ์กับผึ้งนางพญา พฤติกรรมผสมพันธุ์ ในวันที่อุณหภูมิเหมาะสม ผึ้งตัวผู้จะผสมพันธุ์กับผึ้งนางพญา หลังจากผสมพันธุ์ผึ้งตัวผู้จะตกตาย โดยยังค้างอวัยวะสืบพันธุ์ติดอยู่กับผึ้งนางพญา หากหมดฤดูผสมพันธุ์ ถ้าผึ้งตัวผู้ตัวใดไม่ได้ผสมพันธุ์ก็จะถูกไล่ออกจากรังหรือผึ้งงานไม่ป้อนอาหารและตายในที่สุด 

3. ผึ้งงาน (Worker) ผึ้งงาน เป็นผึ้งเพศเมียที่เป็นหมัน หรือเกิดจากไข่ที่ได้รับการผสมจากผึ้งตัวผู้ แต่เป็นเพศเมียที่ไม่สมบูรณ์เพศเนื่องจากรังไข่ฝ่อ มีอายุขัยประมาณ 6-8 สัปดาห์ เป็นผึ้งที่มีขนาดเล็กที่สุดใน 3 วรรณะมีหน้าที่ออกหาอาหาร หาน้ำหวานจากธรรมชาติหรือจากการเลี้ยง เช่น จากเกสรดอกลำไย ดอกสาบเสื้อ และดอกไม้ป่า ทำหน้าที่สร้างรังหรือรวงผึ้งจากไขที่ผลิตจากต่อม คอยเลียทำความสะอาดนางพญาและรัง ทำหน้าที่่ป้อนอาหารให้แก่ผึ้งนางพญา และผึ้งตัวผู้ ปัจจุบันน้ำหวานหรือผลผลิตที่ได้จากผึ้ง เช่น เกสรผึ้ง ไขผึ้ง นมผึ้งสด รวงผึ้ง ล้วนเป็นเป็นประโยชน์ทั้งต่อสุขภาพและความงาม รวมไปถึงการเลี้ยงผึ้งที่นอกจากเป็นการสร้างรายได้จากการขายน้ำผึ้ง ยังช่วยเพิ่มผลผลิตทางการเกษตร เนื่องจากผึ้งเป็นแมลงที่ช่วยผสมเกสรของพืชได้ดีที่สุด

651810076 ณัฐติกา เอการัมย์

1. ผึ้งนางพญา (The Queen)

ผึ้งนางพญาสามารถแยกออกจากผึ้งตัวผู้ และผึ้งงานได้โดยง่าย เพราะผึ้งนางพญาจะมีขนาดใหญ่ และมีลำตัวยาวกว่าผึ้งตัวผู้และผึ้งงาน ปีกของผึ้งนางพญาจะมีขนาดสั้น เมื่อเทียบกับความยาวของลำตัว เนื่องจากส่วนท้องของผึ้งนางพญาจะค่อนข้างเรียวยาว ดูแล้วมีลักษณะคล้ายกับตัวต่อ ผึ้งนางพญาจะมีเหล็กไน ซึ่งมีไว้สำหรับต่อสู้กับนางพญาตัวอื่นเท่านั้น ไม่เหมือนผึ้งงานที่ใช้เหล็กไนไว้ทำร้ายศัตรู การเคลื่อนไหวของผึ้งนางพญาค่อนข้างเชื่องช้า แต่สุขุมรอบคอบ แต่ถ้าจำเป็นก็พบว่านางพญาสามารถเคลื่อนไหวได้รวดเร็วเช่นกัน ในรังผึ้งนางพญาที่ถูกผสมพันธุ์แล้วเรามักจะพบอยู่บริเวณรวงผึ้งที่มีตัวอ่อนอยู่ภายในหลอดรวง นางพญาจะถูกห้อมล้อมด้วยผึ้งงาน โดยผึ้งงานจะใช้หนวดแตะหรือใช้ลิ้นเลียตามตัวผึ้งนางพญา ผึ้งงานเหล่านี้ทำหน้าที่คอยให้อาหาร ทำความสะอาดและนำของเสียที่ผึ้งนางพญาขับถ่ายออกไปทิ้ง นอกจากนั้นผึ้งงานยังรับเอาสารที่ผึ้งนางพญาผลิตออกมา แล้วส่งต่อให้ผึ้งงานตัวอื่น ๆ หรือใช้ปีกกระพือให้กลิ่นของสารแพร่กระจายไปทั่วรังผึ้ง
2. ผึ้งตัวผู้ (The Drone)

ผึ้งตัวผู้จะมีขนาดใหญ่และตัวอ้วนกว่าผึ้งนางพญาและผึ้งงาน แต่จะมีความยาวน้อยกว่าผึ้งนางพญา ผึ้งตัวผู้จะไม่มีเหล็กไน ลิ้นจะสั้นมาก มีไว้สำหรับคอยรับอาหารจากผึ้งงาน หรือดูดกินน้ำหวานจากที่เก็บไว้ในรวงเท่านั้น ผึ้งตัวผู้จะไม่มีการออกไปหาอาหารกินเองภายนอกรัง ผึ้งตัวผู้ไม่มีที่เก็บละอองเกสร เป็นที่ทราบกันดีว่าผึ้งตัวผู้มีหน้าที่อย่างเดียวภายในรัง คือผสมพันธุ์ผึ้งตัวผู้จะไม่ทำงานอะไรทั้งสิ้นภายในรัง ปริมาณของผึ้งตัวผู้ภายในรังไม่แน่นอน อาจมีได้ตั้งแต่ศูนย์ถึงหลายพันตัวขึ้นกับฤดูกาล ผึ้งตัวผู้จะเจริญมาจากไข่ที่ไม่ได้รับการผสม (Un-fertilized egg) เมื่อตัวอ่อนของผึ้งตัวผู้โตเต็มที่ ผึ้งงานก็จะมาปิดฝาหลอดรวงด้วยไขผึ้ง ผึ้งตัวผู้ก็จะเข้าดักแด้อยู่ภายใน เมื่อครบกำหนดก็จะกัดไขผึ้งที่ปิดฝาออกมาเป็นตัวเต็มวัย อายุประมาณ 16 วัน พร้อมที่จะผสมพันธุ์ได้
3. ผึ้งงาน (The Worker)

ผึ้งงานเป็นผึ้งที่มีขนาดเล็กที่สุดภายในรังผึ้ง แต่มีปริมาณมากที่สุด ผึ้งงานถือ กำเนิดมาจากไข่ที่ได้รับการผสมกับเชื้อตัวผู้ (Fertilized egg) ผึ้งงานเป็นเพศเมีย เช่นเดียวกับผึ้งนางพญา แต่เป็นเพศเมียที่ไม่สมบูรณ์ คือส่วนของรังไข่จะมีขนาดเล็กไม่สามารถสร้างไข่ได้ ยกเว้นในกรณีที่รังผึ้งรังนี้เกิดขาดนางพญาขึ้นมาก็พบว่า อาจมีผึ้งงานบางตัวสามารถวางไข่ได้ (Laying Worker) แต่ไข่ที่วางจะเป็นไข่ที่เป็นผึ้งตัวผู้

651610169 ธนกร หลำรอด

เป็นผีเสื้อที่ขนที่ลำตัว หนวดสั้น ปีกยาว ขนาดกาง ปีกเต็มที่ 90-100 มม. จุดเด่นอยู่ที่แถบสีแดงส้ม และจุดสีม่วง 2-3 จุดในแถบสีดำ รวมทั้งติ่งหางที่ปีกคู่หลัง ตัวผู้และตัวเมียมีลักษณะคล้ายกัน ต่างกันที่ขนาดความกว้างของเส้นสีขาวพาดขวางปีกของตัวเมียมีความกว้างกว่าและเป็นสีเหลือง

ุุ650110615 วิรวรรณ อุดป่าคา

เป็นสัตว์ป่าคุ้มครองตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พ.ศ. 2535 ของไทย ขณะเดียวกันเป็นสัตว์ป่าอยู่ในบัญชี 2 ของอนุสัญญาไซเตส รวมทั้งเป็นสัตว์ป่า
คุ้มครองของอินเดีย และจัดเป็นผีเสื้อหายาก (Rare) (Talbot, 1978) สำหรับประเทศไทย ปัจจุบันมีสถานภาพสูญพันธุ์ (Extinct) จากข้อมูลพบว่าสูญพันธุ์ไปประมาณปี
พ.ศ. 2525-2527 แต่จากการตรวจสอบจากเว็บไซต์ และตัวอย่างผีเสื้อสมิงเชียงดาวที่มีผู้เก็บได้จากดอยเชียงดาวพบว่า เป็นการเก็บตัวอย่างเมื่อปี พ.ศ. 2523 ทำให้เชื่อว่าผีเสื้อสมิงเชียงดาวอาจจะสูญพันธุ์ก่อนปี พ.ศ. 2525 ก็เป็นได้

 650110615 วิรวรรณ อุดป่าคา

ในอารยธรรมอียิปต์โบราณ แมลงปอปรากฏอยู่ในอักษรภาพเฮียโรกริฟฟิธในหลุมศพของฟาโรห์

อรวรรณ หล้าปวงคำ651510326

ยุงตัวผู้ลอกคราบโผล่ออกจากตัวโม่งก่อนยุงตัวเมีย และอยู่ใกล้ๆ แหล่งเพาะพันธุ์เมื่อตัวเมียออกมา 1-2 วัน จะผสมพันธุ์กัน หลังจากผสมพันธุ์แล้วยุงตัวเมียจะออกหาแหล่งเลือด แต่ยุงบางชนิดต้องการเลือดก่อนการผสมพันธุ์ เช่น Anopheles culicfacies นอกจากนี้ยุงก้นปล่องมีพฤติกรรมการบินว่อนเป็นกลุ่มเพื่อจับคู่ผสมพันธุ์ เรียก swarming มักเกิดขึ้นตอนพระอาทิตย์กำลังตก โดยแสงที่อ่อนลงอย่างรวดเร็วมีผลในการกระตุ้นกิจกรรมนี้ ส่วนยุงลายจับคู่ผสมพันธุ์โดยไม่ต้อง swarm ตัวผู้จะตอบสนองต่อเสียงกระพือปีกของยุงตัวเมีย ยุงลายตัวผู้สามารถค้นหาตัวเมียได้ภายในระยะทาง 25 เซนติเมตร

641610247 นิษิตา เจริญสุข

   มวนลำไยหรือแมงแกงนอกจากเป็นแมลงศัตรูที่สำคัญที่สุดของลำไยแล้ว ยังเข้าทำลายลิ้นจี่เช่นเดียวกัน ตัวอ่อนและตัวเต็มวัยดูดกินน้ำเลี้ยงจากยอดอ่อน ช่อดอกและผลอ่อนทำให้ใบอ่อนและช่อดอกจะแห้งและร่วง แมลงชนิดนี้พบตลอดทั้งปีในแหล่งปลูกลำไยทางภาคเหนือและภาคตะวันออกเฉียงเหนือ พบการระบาดเป็นประจำทุกปี ทำความเสียหายให้กับลำไยในระยะที่ออกดอกและติดผล

641610247 นิษิตา เจริญสุข

641510024 เกศแก้ว กองทุน

แมงมันตัวผู้ มีสีเหลือง ตัวเล็กกว่าแมงมันตัวเมีย ไม่นิยมรับประทานเพราะมีรสขม เรียกกันทั่วไปว่า "แมงมันปู๊" หรือ "แมงมันคา"
นายณัฐพงศ์ วงศ์ก่ำ 620510561

เพราะมีปริมาณ Sucrose สูงเกิน 5% 2. น้ำผึ้งจากน้ำหวานดอกไม้ ่ผ่านความร้อน 3. น้ำผึ้งจากน้ำหวานของดอกไม้ แต่ไม่ผ่านความร้อน (Raw Honey)

 1. น้ำผึ้งหัวคอน คือ น้ำผึ้งในช่วงฤดูกาลที่ไม่มีดอกไม้ ธรรมชาติของผึ้ง ผึ้งจะต้องกินน้ำหวาน เมื่อไม่มีดอกไม้ ผึ้งไม่มีอาหารเพียงพอ ฉะนั้นผึ้งจะตาย

เกษตรกรจึงต้องรักษาชีวิตผึ้งด้วยการให้อาหารเทียม คือ น้ำตาลผสมเกสรผึ้ง และนมถั่วเหลืองเพื่อเลี้ยงผึ้ง โดยให้ผึ้งเข้าใจว่านี่คืออาหารที่เขาสะสมไว้
 2. น้ำผึ้งจากน้ำหวานดอกไม้ ผ่านความร้อน : วางขายอยู่ทั่วไปในท้องตลาดปัจจุบัน น้ำผึ้งเชิงพาณิชย์ (น้ำผึ้งไทยฮันนี่)

การเลี้ยงผึ้งนั้น ผู้เลี้ยงจะใช้แผ่นรังเทียม ซึ่งก็คือ ไขผึ้งแผ่นเรียบใส่ไว้ในกล่องไม้ และใส่นางพญาผึ้งไว้ ผึ้งจะเริ่มการทำงานด้วยการดึงหลอดรวง ซึ่งภายใน 1 คืน หลอดรวงจะหนาขึ้น ประมาณ 1 นิ้ว ทั้งด้านหน้าและด้านหลังของแผ่นรังเทียม (ไขผึ้งที่ได้ ได้จากไขผึ้งในฤดูกาลก่อน)
 3. น้ำผึ้งจากน้ำหวานของดอกไม้ แต่ไม่ผ่านความร้อน : Raw Honey 

น้ำผึ้งชนิดนี้ มีวิธีการเก็บเช่นเดียวกับวิธีการที่ผ่านความร้อน แต่ให้ระเหยเวลาการทำงานของผึ้งมากขึ้น โดยเมื่อผึ้งเก็บน้ำหวานจากดอกไม้เข้ามากักไว้ในรวงแล้ว จะได้เวลาเพิ่มขึ้นอีก 8-10 วัน ผึ้งจะสามารถรับรู้ได้เองว่า น้ำผึ้งในรวง นั้นมีความชื้นที่เหมาะกับการเก็บไว้ในระยะเวลายาวนานหรือไม่ โดยกลางวันจะเก็บน้ำหวาน และกลางคืนจะระเหยความชื้นเองด้วยวิธีการกระพือปีก 2 ข้าง พัดความชื้นให้ระเหยไป โดยจะทำงานไม่พักผ่อน เป็นเวลา 11-13 วัน จงมั่นใจว่าความชื้นที่อยู่ในน้ำผึ้งต่ำเพียงพอ คือ 16-21% ซึ่งถือว่าต่ำมาก ผึ้งจึงจะปิดรวงโดยธรรมชาติน้ำผึ้งที่มีความชื้นต่ำ สามารถเก็บรักษาได้นานหลายสิบปี โดยไม่บูดเสีย
631610003 กนกพล บุญเลิศ

หากินในเวลากลางคืนโดยจะกินยางไม้จากเปลือกของต้นไม้ใหญ่ในป่า รวมถึงผลไม้หรือพืชบางชนิดเป็นอาหารด้วย จึงจัดเป็นแมลงศัตรูพืชอย่างหนึ่ง และเหมือนกับแมลงอย่างอื่น คือ เมื่อพบแสงไฟก็จะบินเข้าหา

ด้วงกว่างมีความผูกพันกับมนุษย์มาอย่างยาวนาน โดยใช้ทำเป็นเครื่องประดับหรือรับประทานเป็นอาหาร อีกทั้งยังเป็นที่นิยมในการเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยงด้วยในหลายพื้นที่ เพราะเหตุที่สามารถต่อสู้กันได้ จนเกิดเป็นเทศกาลหรือประเพณีท้องถิ่น เช่น ที่ประเทศญี่ปุ่นและภาคเหนือของไทย
รุ้งรวี สุจิตรธรรมคุณ 620610678

621310336 สุวิมล สูตรเลข

ลักษณะนิสัย          : ส่วนใหญ่พบอยู่โดดๆ ไม่ค่อยอยู่เป็นกลุ่มใหญ่ ปีกใหญ่ บินได้นานและเร็ว ขณะเกาะมักจะขยับปีกขึ้นลงอยู่ตลอดเวลา พบเห็นได้ง่าย เนื่องจากมีขนาดใหญ่ ผีเสื้อในวงศ์นี้มักมีขนาดใหญ่ และมีหางยื่นออกมาจากปีกคู่ล่าง อันเป็นที่มาของชื่อวงศ์ โดยที่หางมีรูปร่างที่แตกต่างกันออกไป ออกไข่เป็นฟองเดี่ยวทรงกลม หนอนมีลำตัวอ้วน มีต่อมออสมีทิเรียม (osmeterium) เป็นง่ามยื่นออกมาจากส่วนหัว คอยปล่อยกลิ่นฉุนเพื่อขับไล่ศัตรู เมื่อเป็นดักแด้ จะมีเส้นใยค่ดกลางลำตัวของดักแด้ติดกับกิ่งไม้หรือก้านใบ ดักแด้บางชนิดมีปลายหัวแยกเป็นสองแฉก บางชนิดมีเขที่ปล้องลำตัว                                                              

หนวด                     : รูปก้านไม้ขีด ยาว และมักจะงอนชี้ขึ้นด้านบน                                                                                     

ลำตัว                     : เพรียวยาว
621310336 สุวิมล สูตรเลข

ขนาด                     : ผีเสื้อในวงศ์นี้มีขนาดเล็ก-ใหญ่

ลักษณะนิสัย             : มักอยู่รวมกันอยู่เป็นกลุ่มใหญ่โดยรวมกลุ่มกันลงกินอาหารตามพื้นดินแฉะๆ หลายชนิดชอบบินอพยพย้ายถิ่นหากินเป็นกลุ่มๆ ชอบบินช้าๆ ไม่รีบร้อน ผีเสื้อในวงศ์นี้มักมีโทนสีพื้นขาว เหลือง ครีม ส้ม เป็นหลัก ปีกคู่หลังโค้งมนไม่มีรอยเว้าหยักหรือมีติ่งยื่นออกไปเป็นพิเศษ ขาทั้ง 3 คู่ แข็งแรงสมบูรณ์ ใช้งานได้ดี

หนวด                      : รูปก้านไม้ขีด ยาว และชี้ตรงตลอด

ลำตัว                       : ยาวสมส่วน

ขนาด                      : ผีเสื้อในวงศ์นี้มีขนาดเล็ก-ใหญ่
621310336 สุวิมล สูตรเลข

ขนาด                    : ผีเสื้อในวงศ์นี้มีทั้งขนาดเล็ก-ใหญ่                                                                                             

ลักษณะนิสัย           : เนื่องจากมีหลายวงศ์ย่อย แต่ละวงศ์ย่อยก็มีนิสัยเฉพาะ และค่อนข้างหลากหลายทั้งสีสัน และรูปทรงของปีก แต่จุดสังเกตหลักคือผีเสื้อวงศ์นี้จะมีขาที่สมบูรณ์เพียง 2 คู่เท่านั้นโดยขาคู่หน้าจะหดสั้นลงเหลือเพียงก้านเล็กๆ และมีขนปกคลุมอยู่ เป็นที่มาของชื่อวงศ์ขาหน้าพู่                                                                                                                                                   

หนวด                    : รูปก้านไม้ขีด ยาว ตรง บางวงศ์ย่อยปลายหนวดจะงุ้มลง                                                              

ลำตัว                     : ยาวสมส่วน 
621310336 สุวิมล สูตรเลข

ลักษณะ
ตัวผู้ หัวและอกสีเขียววาว ผิวขรุขระ กลางอกบุ๋ม ขอบมีขนสีน้ำตาลยาวชัดเจน ขาทุกคู่มีหนามและจนสีน้ำตาลสั้นๆ แต่ขาคู่หน้ายาวลักษณะคล้ายเขากวางและไม่มีขน พื้นปีกสีน้ำตาลดำ มีจุดสีน้ำตาลกระจายทั่วตัว

ตัวเมีย หัวและอกสีเขียววาว ผิวขรุขระ กลางอกบุ๋ม ขาคู่หน้าไม่ยาวเหมือนตัวผู้แต่มีหนามสั้นๆ เหมือนขาคู่อื่น และมีขนสีน้ำตาลสั้น พื้นปีกสีน้ำตาลดำ มีจุดสีน้ำตาลกระจายหนาแน่นกว่าตัวผู้

นัธนิชา วงค์ราช 651910126

            ในการดำรงชีวิตของปลวกใต้ดิน นอกจากอาหารแล้ว ความชื้นเป็นปัจจัยที่สำคัญในการดำรงชีวิตของปลวกอีกประการหนึ่ง ข้อมูลทางชีววิทยาและนิเวศวิทยาของปลวกนี้ ช่วยให้สามารถวางแผนและวางแนวทางในกาควบคุมปลวกประเภทนี้ได้อย่างมีประสิทธิภาพ โดยวีดำเนินการหลายวิธี เช่น การทำให้พื้นดินภายในอาคารเป็นพิษ การทำแนวป้องกันใต้อาคารที่ปลวกใต้ดินไม่สามารถเจาะผ่านได้หรือการทำให้เนื้อไม้เป็นพิษปลวกใช้เป็นอาหารไม่ได้ การดำเนินการมีทั้งการใช้สารเคมีและไม่ใช้สารเคมี ซึ่งขั้นตอนในกาควบคุมปลวกนี้ ประชาชนทั่วไปสามารถนำไปปฏิบัติได้ด้วยตนเอง เพื่อช่วยลดความเสียหายและช่วยยืดอายุการใช้ประโยชน์ไม้ให้คงทนถาวรยิ่งขึ้น 

นัธนิชา วงค์ราช 651910126

มีผลประโยชน์ต่อการเกษตร
Predatorแมลงตัวห้ำ

651510095 ณัฐฐิณีย์ กันทะวงค์

แมลงปอ เมื่อผสมพันธุ์ ตัวผู้จะเกาะบริเวณทางด้านหลังหัวของตัวเมีย ขณะที่ตัวเมียก็จะม้วนตัวไปข้างหน้า เพื่อรองรับสเปิร์มจากถุงสเปิร์มตัวผู้ ในบางชนิดการผสมพันธุ์จะทำพร้อมไปกับการวางไข่ของตัวเมียด้วย บางชนิดการเกาะเกี่ยวของตัวผู้อาจใช้เวลานานหลายวินาที จนนานนับเป็นชั่วโมง และการวางไข่ของแมลงปอ ในบางชนิดวางไข่ไว้บนผิวน้ำ บางชนิดวางไข่ซ่อนไว้ในซอกหินหรือมอส บางชนิดตัวเมียอาจต้องดำน้ำลงไปจัดวางไข่ให้เรียบร้อย ซึ่งแมลงปอตัวเต็มวัยสามารถดำน้ำได้นาน 90 นาที แต่ในบางชนิด เช่น แมลงปอเข็ม วางไข่ไว้ใต้เปลือกไม้ริมน้ำก็มี แต่เมื่อตัวอ่อนฟักออกมา ก็จะตกลงสู่แหล่งน้ำและใช้ชีวิตอยู่ในน้ำเหมือนตัวอ่อนแมลงปอทั่วไป แมลงปอส่วนใหญ่มีพฤติกรรมผสมพันธุ์และวางไข่พร้อมกัน แต่ก็บางชนิดที่วางไข่เพียงลำพัง

651510095. ณัฐฐิณีย์ กันทะวงค์

651510095. ณัฐฐิณีย์ กันทะวงค์

651510095 ณัฐฐิณีย์ กันทะวงค์

ปลวกมีการแบ่งวรรณะในลักษณะเดียวกับมดและผึ้งและตัวต่อบางชนิด โดยมีปลวกงานและปลวกทหารซึ่งมีทั้งตัวผู้และตัวเมียที่เป็นหมัน และ ราชาและราชินีปลวกซึ่งสามารถสืบพันธ์ได้ ในแต่ละรังจะมีราชินีปลวกหนึ่งตัวหรือมากกว่าและมีราชาปลวกหลายตัว ปลวกกินอาหารจากซากพืชและเซลลูโลสจากไม้, เศษใบไม้, ดิน หรือ มูลสัตว์ ปลวกนับว่าเป็นผู้บริโภคซากพืชซากสัตว์ที่สำคัญโดยเฉพาะในเขตร้อนและกึ่งเขตร้อน การย่อยสลายไม้และซากพืชของปลวกนั้นมีความสำคัญต่อระบบนิเวศน์อย่างมาก

ปลวกจัดว่าเป็นแมลงกลุ่มที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดในโลกกลุ่มหนึ่งเพราะว่ากระจายอยู่ทุกพื้นดินในโลกยกเว้นแอนตาร์กติกา รังของมันมีขนาดตั้งแต่ไม่กี่ร้อยตัวจนถึงกลุ่มขนาดยักษ์ที่มีสมาชิกหลายล้านตัวเลยทีเดียว ราชินีปลวกมีอายุขัยยาวนานที่สุดในแมลงทุกชนิด บางตัวอยู่ได้ถึง 30-50 ปี  ปลวกแต่ละตัวจะมีการเปลี่ยนสัณฐาน (metamorphosis) แบบไม่สมบูรณ์ โดยเริ่มจากไข่ไปยังตัวอ่อนและตัวเต็มวัย รังของปลวกสามารถถูกเรียกว่าเป็นระบบมีชีวิตพิเศษ (superorganism) เพราะว่าในรังของปลวกนั้นมีระบบจัดการบริหารตัวเองและแบ่งหน้าที่เหมือนอวัยวะต่างๆ ทำงานร่วมกันเพื่อชีวิตที่ดำรงอยู่เป็นหนึ่งเดียว ^[3]

ในบางวัฒนธรรมปลวกถูกบริโภคเป็นอาหารและยารักษาโรค ปลวกหลายร้อยชนิดเป็นสัตว์รังควาน สร้างความเสียหายให้กับสิ่งปลูกสร้างพืชไร่และสวน บางสปีชีส์เช่น ปลวกไม้แห้งอินเดียตะวันตก (Cryptotermes brevis) เป็นชนิดพันธุ์รุกราน (invasive species) อีกด้วย

โชติชัย ยานะโรจน์ 651310203

651510095. ณัฐฐิณีย์ กันทะวงค์

นักวิทยาศาสตร์คาดว่าผีเสื้ออาจมีต้นกำเนิดแต่ยุคครีเทเชียส(Cretaceous Period) ซึ่งยุติเมื่อกว่า 66 ล้านปีก่อน ทั้งนี้ เนื่องจากซากดึกดำบรรพ์ของสัตว์ในตระกูลผีเสื้อมีน้อยมาก จึงทำให้การคะเนเกี่ยวกับต้นกำเนิดผีเสื้อเป็นไปได้ไม่สะดวกนัก โดยซากดึกดำบรรพ์ของสัตว์ดังกล่าวที่มีอายุมากที่สุดคือซากนิรนามของสัตว์สคิปเพอร์ (Skipper, Thymelicus lineola) อายุราวสมัยพาเลโอซีน (Paleocence Epoch, ประมาณ 57 ล้านปีก่อน) พบที่เมืองเฟอร์ (Fur) ราชอาณาจักรเดนมาร์ก และซากดึกดำบรรพ์ประเภทอำพันแห่งโดมินิกัน (Dominican amber) ของผีเสื้อเมทัลมาร์ก (Metalmark, Voltinia dramba) อายุยี่สิบห้าล้านปี

ปัจจุบันโดยปรกติวิสัยผีเสื้อกระจายพันธุ์ทั่วไปในภูมิประเทศหนาวเย็นและแห้งแล้ง มีการประมาณว่าขณะนี้มีผีเสื้อในมหาวงศ์ (Superfamily) พาพิลิโอโนอิเดีย (Papilionoidea) กว่า 17,500 ชนิด (species) และมหาวงศ์เลพิดอปเทรา (Lepidoptera) กว่า 180,000 ชนิด

นางสาวภรภัทร ดาสินธุ
651610328

1) กลุ่มแมลงที่มีระยะตัวอ่อนอยู่ในน้ำ  มีอยู่เพียง 3 อันดับ คือ Odonata, Ephemeroptera, และ Plecoptera
2) กลุ่มแมลงที่มีระยะตัวอ่อนอยู่บนบก พบรวมทั้งสิ้น  14 อันดับ คือ Phasmada, Isoptera, Blattaria, Grylloblattaria, Othoptera, Mantodae, Dermaptera, Embiidina, Phthiraptera, Zoraptera, Psocoptera, Hemiptera, Homoptera, และ Thysanoptera

650810413 นางสาวรุจิรา จักรบัวคำ

620510571 พงศกร กุลประดิษฐ

650510444
นางสาวรวินันท์ นาห้วย