W świecie bohaterów baśni by Wioleta Rafałowicz

Śpię na sienniku, a macocha przydzieliła mi najgorsze obowiązki w domu, czyli mycie naczyń, szorowanie schodów, sprzątanie pokojów moich sióstr. Po skończonej pracy mogłam chwilę odpoczywać w kącie przy piecu. Wyglądałam jak okopcona i dlatego zaczęli wołać na mnie kocmołuch. Jedna z sióstr mówiła na mnie Kopciuszek. I tak zaczęli nazywać mnie wszyscy. Pewnego dnia królewski syn ogłosił, że organizuje bal. Zaprosił na niego wszystkich szlachetnie urodzonych, w tym moje dwie siostry. Szczęśliwe zaczęły wybierać stroje i fryzury, w których byłoby im do twarzy. Ja musiałam im prasować bieliznę i suknie. Siostry posłały po najlepszą fryzjerkę, modystkę i artystkę po ozdoby. Zaoferowałam, że ułożę im fryzury, a gdy je czesałam, to pytały, czy ja bym na taki bal nie chciała iść? Zrobiło mi się przykro, ale powiedziałam tylko, żeby sobie ze mnie nie żartowały. Wreszcie nadszedł wyczekiwany dzień. Siostry odjechały, a ja wybuchłam płaczem, bo też bardzo chciałam uczestniczyć w balu. Nagle zjawiła się moja matka chrzestna i spytała, czy chciałabym pójść na ten bal. Powiedziałam, że bardzo bym chciała. Po chwili powiedziała, żebym przyniosła jej dynię. Przyniosłam najpiękniejszą, jaką znalazłam. Matka chrzestna dotknęła dynię różdżką i zamieniła ją w karocę. Powiedziała, żebym uwolniła myszy, dotknęła je różdżką i wtedy one zamieniły się w konie, szczur w stangreta, a jaszczurki w lokajów. Na koniec dotknęła moich ubrań i zmieniła je w przepiękną suknię i parę szklanych pantofelków. Byłam zachwycona tym, jak pięknie wyglądam. Powiedziała, że mogę być na balu do północy, bo później karoca i lokaje staną się tym, czym wcześniej byli. Powiadomiono księcia, że przybyła nieznajoma. Widziałam zachwyt w oczach księcia, kiedy przyszedł się ze mną przywitać. Wszyscy mnie podziwiali, a po chwili książę zaprosił mnie do tańca. Tańczyliśmy przy cudownej muzyce. Potem siedziałam obok moich sióstr, które kompletnie mnie nie poznały. Kiedy wybiła jedenasta i trzy kwadranse, uciekłam z balu i wróciłam do domu. Byłam zmęczona, ale bardzo szczęśliwa. Kiedy wróciły moje siostry i macocha i opowiadały o balu, udawałam zdziwienie. Sytuacja powtórzyła się kolejnego dnia. Matka chrzestna znowu mi pomogła i pojechałam na bal w jeszcze piękniejszym stroju, a książę tańczył tylko ze mną. Bawiłam się bardzo dobrze i nie zauważyłam, że czas tak szybko minął. Kiedy zorientowałam się, że zaraz wybije północ, wybiegłam szybko z balu, ale po drodze zgubiłam szklany pantofelek. Udało mi się jednak dotrzeć do domu. Po balu został mi tylko w ręku szklany pantofelek. Siostry mi powiedziały, że jeden pantofelek znalazł książę. Po kilku dniach okazało się, że książę ogłosił, że ożeni się z tą dziewczyną, na której stopę pantofelek będzie pasował.
Pantofelek przymierzało bardzo wiele dziewczyn i trafił też do moich sióstr, ale na nie nie pasował. W końcu i ja przymierzyłam szklany bucik, a on leżał jak ulał na mojej stopie. Po kilku dniach książę mnie poślubił. Od tej pory żyjemy długo i szczęśliwie.

Nazywam się Złota Rybka. Mieszkam w głębinach morza razem z innymi stworzeniami morskimi. Wszyscy nazywają mnie złotą rybką, bo moje lśniące łuski są złote i w głębinach cała świecę.