Hulwaran:

Hindi ko ginusto ito.

__________________________________________________________________________________________________________________________________

__________________________________________________________________________________________________________________________________

Ang aral ay: Huwang matakot na maging hindi magaling sa isang bagay na hindi mo pa naman talaga alam.

Ang ibabahaging karanasan ay may kaugnayan sa aral na: Huwang matakot na maging hindi magaling sa isang bagay na hindi mo pa naman talaga alam.

Hindi kinakailangang ilagay ang iyong buong pangalan.

Hindi ko ginusto ito. Takot ako sa recitation. Sa bawat klase na meron ako, natatakot na ako dahil baka ako ay tawagin upang magsalita sa harap ng klase. Hindi naman kasi ako ganon kahusay sa pagsasalita sa harap ng maraming tao. Natatakot ako na baka mabulol ako sa harapan at mapagtawanan ako. Natatakot rin ako na baka naman mali ang mai-isagot ko at mapahiya ako sa harap ng buong klase.

Kaya ginagawa ko ang lahat para makaiwas sa pag-sagot sa harapan. Tulad ng hindi pagtaas ng aking kamay tuwing naghahanap ang guro ko ng volunteer para sumagot at minsan kung ako ay tawagin pabiro ko sinasabi na "absent po".

Nung unang natawag ako sa recitation, halata ang kaba sa boses ko at nagmamadali ako mag-salita upang matapos na agad ito. Pagkatapos kong sumagot, nararamdaman ko ang bilis ng tibok ng puso ko at kabado dahil baka mamaya mali ang sagot ko.

Ngunit, sa halip nito napagtanto ko na kailangan ko harapin ang aking mga kaba upang magtagumpay sa akademiko at para mangyari ito, kailangan ko maging handa sa bawat klase upang magkaroon ng tiwala sa aking sarili.

Kaya sa susunod na mga pagkakataon na matawag ako inuunahan ko na ang sarili ko na huwag matakot. Iniisip ko na ito ang pagkakataon ko na ma-practice ang sumagot sa harap at mas lumakas ang loob ko. Sa ganitong paraan, napagtanto ko na ang bawat pagkakataon na sumasalang ako sa recitation ay isang oportunidad upang matuto.

Ang aral ay: Huwang matakot na maging hindi magaling sa isang bagay na hindi mo pa naman talaga alam.

Nung una, hindi talaga ako kumpyansa sa sarili ko pagdating sa pagsasayaw, pero nung naisip ko na huwag matakot subukan, sumali ako sa dance team. Sobrang kinakabahan ako, pero natutunan ko na importante ang pagtanggap ng mga bagong pagsubok. Sa bawat ensayo, unti-unti kong natutunan ang mga steps at mas lumakas ang loob ko. Hindi ko akalain na magiging masaya pala ako sa pagsasayaw at sa pagiging parte ng dance team.

Sa bawat performance namin, ramdam ko yung excitement at saya na hatid ng pagsasayaw. Natutunan ko na ang pagsasayaw ay hindi lang tungkol sa pagiging magaling, kundi pati na rin sa teamwork at pagtutulungan. Sa bawat galaw, nakikita ko ang halaga ng pagkakaisa at pagtutulungan sa buong team. Hindi lang ako nagiging mas magaling sa pagsasayaw, kundi mas naiintindihan ko rin ang halaga ng samahan at pagtitiwala sa isa't isa.

Kahit na may mga pagkakamali at mga pagsubok, natutunan ko na mahalaga ang pagtitiwala sa sarili at sa kapwa dancers ko. Sa bawat pag eensayo, mas lumalim ang aming samahan at mas nagiging komportable kami sa isa't isa. Hindi lang kami nagiging magkasama sa pagsasayaw, kundi pati na rin sa pagtulong at pagsuporta sa bawat isa. Ang dance team ay naging hindi lang grupo ng mga mananayaw, kundi pamilya na nagtutulungan at nagmamahalan.

Sa huli, sa bawat tagumpay at pag-unlad na nararanasan namin sa dance team, mas naiintindihan ko na ang pagtanggap ng hamon at pagiging bukas sa mga bagong karanasan ay mahalaga sa pag-unlad ng sarili. Ang dance team ay nagturo sa akin ng disiplina, determinasyon, at pagmamahal sa pagsasayaw.

Ang aral ay: Huwang matakot na maging hindi magaling sa isang bagay na hindi mo pa naman talaga alam.

Ang aral ay: Huwag matakot na maging hindi magaling sa isang bagay na hindi mo pa naman talaga alam.

Habang mas lumalaki at tumatanda, sumasagi pa rin sa aking isipan ang mga pagkakataon na lagi kaming magkakasama at lagi silang nariyan upang gawin ang mga bagay para sa akin. Ngunit hindi na ito kagaya ng dati. Ngayon, nakakayanan kong alagaan ang aking sarili nang hindi dumedepende sa iba. Mas nasanay na rin ako na mag-isa kaysa napapalibutan ng maraming tao. Maraming oras ang ginugugol ko sa pag-iisa at gayunpaman, masaya at kuntento ako.

Hindi ko ginustong lumaki nang gano'n. Hindi ko kailanman hiniling na maging mag-isa. Ngunit malaki ang pagpapasalamat ko sa Diyos dahil alam kong ang landas na ito ang napili niya sa akin. Nararamdaman at nakikita ko ang suporta at pagmamahal ng aking mga magulang, pamilya, at mga kaibigan para sa akin. Pero sa tingin ko ay buo ako ngayon dahil sa pagmamahal na meron ako para sa aking sarili. Mas nakakapag-isip ako nang maayos kapag mag-isa, mas na-oorganisa ko nang maayos ang ideya sa isip ko kapag mag-isa, at mas naiintindihan ko ang sarili ko sa tuwing ako'y napag-iisa. Hindi hadlang ang kagustuhan kong mapag-isa sa mga mahahalagang bagay sa buhay tulad ng pakikihalubilo sa iba at malayang paghahayag ng sariling mga saloobin. Hinubog ako ng panahon upang maging malakas at tumayo sa sarili kong mga paa, at alam kong malaki ang maitutulong nito sa akin sa susunod pang mga panahon. Hindi ko ito ginusto, ngunit ito ang nagpatibay sa kung sino ako. Hindi ko man akalaing malalagpasan ko ito, masaya ako sapagkat ito ako at ito ang kalakasan ko.

Ang aral ay: Huwag matakot na maging hindi magaling sa isang bagay na hindi mo pa naman talaga alam.

Pagkatapos mag halo-halo, naghanda na kami sa pababa. Triple ang hirap nito kung ikukumpara sa pagakyat. Mas maraming talisod ang aking natamo noon muntik pa akong mag derederetso sa bangin dahil sa dulas ng lupa. Lalo na't hindi makapit ang suot naming sapatos, kulang ang gamit at hindi pa sanay. Namulot lamang kami ng kahoy at nagdasal na hindi gumulong pababa. Kahit napipilitan at di inaasahan natapos namin ang pagaakyat, imbis na mahiya natawa nalamang ako sa mga pinaggagawa ko. Patuloy kong babalikan ang pangyayari na iyon at tatawanan sa hinaharap, gagawin ko itong motibasyon upang mapagbuti ang aking skills sa hiking. Dahil sa pagyayaring iyon nabawasan din ang aking takot, mas naging maingat ako, at mas nahikayat ako na gawin ito muli at magehersisyo.

Ang aral ay:

Huwag matakot na hindi maging magaling sa isang bagay na hindi mo pa naman talaga alam.

Pero ang pananaw na ito ay nagbago ng patapos na ang lockdown at magsisimula na ang mga onsite classes nagpasya ako na dapat sa taong iyon at sa mga susunod na taon ay dapat ako’y makihalubilo at makipagkaibigan sa mga tao at gumawa ng paraan para maipatibay ito sa pamamaraan ng pagrerespeto sa bawat-isa at maiayos rin ang aking relasyon sa aking mga kamag-anak.

Ang aral ay: hindi na dapat ako masanay mag-isa dahil ang pakikihalubilo ko sa mga tao ay naging magandang kinalabasan dahil na rin marami na akong mga kaibigan at naitibay ko na rin ang aking relasyon sa mga kamag-anak ko.

Sa panonood ko sa aking mga kompetisyon ay sila'y may karanasan at kagalingan sa larangan na ito, 'di man sigurado ay sinubukan ko. Araw-araw kong binigay ang aking lahat at umiinom ng mga spesipikong gamot para hindi masira ang aking boses.

Sa panahon ng kompetisyon ay pumunta na kami sa lugar ng kompetisyon, naroon ako kasama ang aking dalawang kaibigan na ang lakandiwa at aking matalik na kaibigan-kalaban. Sa panahong iyon ay dala ko ang pangalan ng aking paaralan. Sa aming oras ay binigay ko ang aking lahat, boses ay binabalutan ang buong covered court at tenga ng mga manononood. Sa huli ay kami ang nag-wagi. Tunay na kasiyahan ang aking naramdaman, hindi naman pala masamang subukan anf bagong bagay 'di ba? Lumipad at hanapin mo ang nararapat para sa iyo. Kung kailan natatakot ka tumalon ay ang nararapat na panahon para tumalon. Ang aral ay huwang matakot na hindi maging magaling sa isang bagay na hindi mo pa naman talaga alam.

Noong bata pa ako, lagi akong tinutukso ng nanay ko na subukan ang iba't ibang sport, ngunit palagi akong natatskot sumali. Ang takot na masugatan, pagtawanan, at laging matalo ang nagpapatakot sa akin sa larangan ng sports. Ngunit nagbago ang lahat noong umabot ako sa grade 10 at nakita kong marami sa aking mga kaibigan ang sumasali sa klub ng taekwondo. Dahil sa kanilang tiyaga, nagising ang interes ko at nagpasiya akong subukan ito. Nahirapan ako sa mga unang linggo sa taekwondo. Hindi ko mahanap ang aking lugar at hindi ko masyadong naenjoy tulad ng inaasahan ko dahil hindi naman ako ‘flexible’ na tao para sumali dito. Ngunit habang nagtitiyaga ako at patuloy na sumasali sa mga klase, unti-unti akong nagbago ng isip. Nagsimula akong magpahalaga sa disiplina, samahan, at ang pakiramdam ng tagumpay na dala ng bawat pagsasanay. Sa pamamagitan ng taekwondo, nakuha ko ang importante na aral : hindi lang tungkol sa pagwawagi o pagkatalo ang sports; ito ay tungkol sa pagtanggap sa paglalakbay, pagpapalawak ng iyong mga limitasyon, at paghahanap ng kasiyahan sa proseso dahil natuwa ako na baway session may bago kaming aaralin. Tinuruan ako ng taekwondo ng mahahalagang aral sa buhay, mula sa pagiging matatag at pag-kontrol sa sarili hanggang sa pagiging maawain at sa taekwondo. Sa Magandang karanasang ito, natutunan ko ang kahalagahan ng pagharap sa aking mga takot at paglakbay sa mga bagong daan. Ang taekwondo ay naging higit pa sa isang sport para sa akin; ito ay naging isang pinagmumulan ng personal na pag-unlad at pagpapalakas ng loob.

Ang aral ay: Huwang matakot na maging hindi magaling sa isang bagay na hindi mo pa naman talaga alam.

Sa bawat pag patak ng araw ito ay laging may kasamang pag subok na hindi natin inaasahan. Katulad ng pagdalaw ng pagsubok sa aking mental health. Ito ay sobrang nakasagabal sa aking pang araw araw na buhay. Hindi ako nakakakilos ng maayos, hindi maka focus, hindi makakain, at hindi maayos ang pagtulog. Madalas akong nag iisip kung bakit ba ako nagkakaganito, na lagi na lang akong nakakasagabal sa buhay ng ibang tao. Lagi kong naiisip na hindi ko na kaya, ayoko na. Dumating ako sa punto na wag na lanh magpatuloy na mabuhay dahil puro pabigat na lamang ang dala ko sa lahat ng tao.

Nagunit dumating ang panahon na tinanggap ko na lang ang mga pagsubok sa aking mental health at kinakaya ko pa naman hanggang sa ngayon. Lumawak ang aking pag iisip na hindi ako nag iisang ganito sa mundong ito. At mananatili akong lalaban hanggat kaya ko.

Sa loob, napansin ko ang mga kaibahan mula sa dating paaralan. Bagong mukha, bagong guro, at mga bagay na hindi ko pa lubos na nauunawaan.

Ngunit sa paglipas ng mga araw, natutunan kong tanggapin ang mga bagong hamon. Hindi ko alam ang lahat, ngunit handa akong matuto at maunawaang lubos ito.

Ang aral ay: Huwang matakot na maging hindi magaling sa isang bagay na hindi mo pa naman talaga alam.

Hindi ko ginustong mag aral sa paaralan na ito dahil alam kong mahirap makapasok, mas pokus ang paraalanan na ito sa mga agham at tungkol sa mga healthcare. Pero wala na akong Pagpipilian na kundi itong paaralan na ito at nakapasa naman ako sa eskwelahan na ito. Nung bata pa lamang ako, pangarap ko na maging pedyatrisyan dahil binigyan ako ng inspirasyon ng aking doktor sa UMC. Nung nasa ika-limang grado na ako, gusto ko naman maging pharmacist dahil sa pinsan ko. Mas ginusto ko ang pharmacist dahil ayokong mag aral ng sampung taon.

Nung unang sem, pangalawang term, napaisip ako na "baka hindi ko kayanin itong pagpapatuloy ko na maging pharmacist" dahil sa mga pag iisip ko na puro negatibo, at doon ko naisip na "gusto kong ipagpatuloy ang pag gawa ng mga pelikula o pag gawa ng mga kwento galing sa mga imahinasyon ko. At kung hindi ko man ipagpatuloy itong pag pelikula, alam kong tama itong patutunguhan itong kurso na pipiliin ko sa kolehiyo. Masaya naman ako sa buhay medical school ko dahil nakilala ko ang mga kaibigan ko at alam kong suportado ang pamilya ko sa pag aaral ko ngayon.

Aral: Mahalaga ang pagkilala sa ating sariling pangarap at pagtahak sa landas ng kasiyahan, kahit hindi ito ang unang pinili, ngunit natuklasan ko ang tunay na interes at suportado ako ng pamilya at mga kaibigan sa aking buhay medikal.

Ang aral ay: Huwang matakot na maging hindi magaling sa isang bagay na hindi mo pa naman talaga alam.

Ang ibabahaging karanasan ay may kaugnayan sa aral na: Huwang matakot na maging hindi magaling sa isang bagay na hindi mo pa naman talaga alam.

Napagdesisyonan ko na ang iskwelahan na aking napili ay ang DLSMHSI dahil may patunkol ang kurso ko sa medika. Sa una palang, ako ay natatakot. Natatakot na baka iba ang mga estudyante dito kumpara sakin. Baka sila ay may kakaibang pag-uugali na hindi ako makasabay sa kanila. Naririnig ko na ang mga estudyante sa La Salle ay mga "conyo". Wala akong masyadong alam sa pag-iingles kaya baka ako'y hindi makasabay sa kanila. Hindi lamang iyon, isa narin ang standards ng La Salle. Iniisip ko na ako ay makakaiwanan sa mga pagsusulit. Ngunit sa tinagal tagal, ito pala ay kathang isip ko lamang. Marami akong naging kaibigan na matulungin at mabait. Nakakasabay ako sa mga gawain at pagsusulit na binibigay samin ng mga guro. Napagtanto ko na ang desisyon na nagawa ko ay tama. Kung pinanindigan ko ang aking mga iniisip dati, baka'y iba na ang dinadaanan ko.