“Kabul ediyorum. Ben de diğerleriyle oyun oynamak istiyorum ancak yanlarına gidince ne demem gerektiğini bilmiyorum. Bir de ya beni istemez de kovarlarsa diye çekiniyorum.” Dedi Mavi. Ben de ”Dediklerimi yaptığın zaman bunlar için endişelenmen gerekmeyecek. Şimdi beni dikkatli dinle. Öncelikle birisiyle iletişim kurmak istediğinde selam vermen gerekir. Sonra, eğer tanışmıyorsanız kendini tanıtman gerekir. Karşılıklı kendinizi tanıttıktan sonra tanıştığına memnun olduğunu söylemen gerekir. Eğer karşındaki senin için iyi bir şey yaparsa teşekkür etmen, yanlışlıkla sen karşındaki kişiye kötü bir şey yaparsan özür dilemen gerekir. Vedalaşırken ise görüşürüz diyebilirsin. Ve en önemlisi ise konuştuğun kişiyle göz teması kurmaya dikkat et. Eğer dediklerimi yaparsan iyi iletişim kurabilir ve arkadaşlar edinebilirsin.” dedim.

Mavi beni dikkatle dinlediğini kanıtlayarak “Teşekkür ederim papağan” dedi ve oyun oynayan sınıf arkadaşlarımızın yanına yürümeye başladı. O günden sonra Mavi’nin bir sürü arkadaşı oldu ve ben bunu gördükçe çok mutlu oldum. Mavi şimdi benim de en iyi arkadaşlarımdan biri.

Bir gün ağaçta etrafı gözetlerken kulağıma sessiz sessiz ağlayan bir çocuk sesi gelmeye başladı. Hemen kulaklarımı dikkatlice sesin geldiği yere yönelttim. O da ne? Odasının kapının arkasına oturmuş tek başına bir çocuk. Ağlamaktan gözleri küçücük kalmış. 

Hemen penceresinde ıslıklar çalmaya başladım. O da önce sesin nerden geldiğini anlamak için sağa sola dönmeye başladı sonra göz göze geldik. Minik bir tebessümle ve merakla yanıma geldi. Ona kendimi tanıttım. 

“Merhaba, Ben Bay Konuşkan. Senin adın ne?” diye sordum. Benim konuştuğumu görünce inanamadı ve büyüyen gözleriyle “Merhaba Bay Konuşkan. Ben de Erva.” Dedi. 

“Biliyor musun Erva. Benim süper yeteneklerim var çocukların mutlu olmasına yardım ederim. Akşamları çocukları dinlemek için ağaçlara konarım. Sen de üzgün görünüyorsun. Sana yardım etmemi ister misin?”

“Vayyy gerçekten mi Bay Konuşkan?” dedi ürkek bir sesle. “Ama ben ne yapacağımı bilmiyorum” diyerek ağlamaklı haline geri döndü.

“Benim süper güçlerim iletişim ile ilgili fakat sen şuan neden üzgün hissettiğini anlatmazsan sorununa çözüm bulamayız”

“Haklısın galiba Bay Konuşkan. Benim kardeşim oldu yani abla oldum. O kadar çok hayalini kurmuştum ki bir kardeşimin olmasını, beraber oyun oynayacağımız zamanları… Ama o doğunca hayal ettiğim hiçbir şey gerçek olmadı. Aksine annem ve babamı hatta diğer bütün sevdiklerimi kaybettim gibi hissediyorum…” dedi ağlayarak.

“Ervacım, bu konuda sevdiklerinle hiç konuşmayı hissettiklerini anlatmayı denedin mi?”

“Hayır, ama onlara küstüm ve bu yaptıklarına pişman olsunlar diye intikam aldım.”

“Peki Bu davranışın sorununu çözdü mü?”

“Aksine; annem ve babam ben onlardan intikam almaya çalıştıkça bana daha çok kızmaya başladılar. Sanki onlar artık beni sevmiyorlar artıkk!” dedi hıçkırıklara boğularak.

“Bak Ervacım bazen bizi üzen şeyler yaşadığımızda aynı senin gibi ne yapacağımızı bilemeyebiliriz. Fakat üzüldüğün şeyi tam olarak anlatmazsan asla mutsuz olmaktan kurtulamazsın. Bu yüzden aynı bugün bana anlattığın gibi hissettiğin her şeyi anne babana da anlatmalısın. Ancak o zaman sorunu çözebilirsin.”

“Sahi mi? Zor görünse de bunu deneyeceğim. Söz veriyorum.”

“Harikasın Erva! O zaman yarın yine geleceğim ve neler olduğunu görelim”

“Tamam Bay Konuşkan.” Dedi ve ayrıldık. Ertesi gün Erva’nın evinin penceresine gittiğimde sokağa taşan kahkahalarıy Erva’yı babasıyla oyun oynarken gördüm. Pencereden ıslık çaldığımda Erva bana göz kırpıp el salladı çok mutlu görünüyordu. 

Görev tamamlandı huzurla evime dönebilirim artık.

     Günler hemen geçiverdi. Artık hazırlıklarımız tamamdı ve piknik günü gelmişti. Arkadaşlarımla birlikte okul servislerine bindik ve piknik yapacağımız yere gittik. Günümüz çok eğlenceli geçiyordu. İp atladık, yakan top oynadık, parkta vakit geçirdik. Öğretmenimiz biraz da kulaktan kulağa oyunu oynarsak hem dinleneceğimizi hem de keyifli vakit geçireceğimizi söyledi. Bu fikir bize çok mantıklı geldi ve hemen oynamaya başladık. En baştaki arkadaşımız bir tekerleme söylüyor herkes  dikkatlice dinleyip dinlediğini yanındaki arkadaşının kulağına söylüyordu. Birkaç tur oynadıktan sonra Göktuğ arkadaşıma sıra geldiğinde birden ben oynamayacağım diye yanımızdan uzaklaştı. Ne olduğunu anlamamıştık. Oyuna ara verdik ve bende hemen Göktuğ’un arkasından gittim. Az ilerde küçük bir göletin kenarında oturmuş zıplayan kurbağaları izliyordu. Üzgün görünüyordu. Bende hemen süper gücümü kullanarak yeşil bir kurbağa oldum ve Göktuğ’un yanına zıplayıverdim.

   “ Merhaba  Göktuğ , ben kurbağa  Kugi .Burada yalnız oturduğunu ve üzgün olduğunu gördüm ve kabul edersen sana yardım etmek istiyorum .Benimle konuşmak ister misin ? ”dedim.
    “ Arkadaşlarımla kulaktan kulağa oynuyorduk herkes çok eğleniyordu ama ben arkadaşımın söylediği tekerlemeyi anlamadığım için benden sonraki arkadaşıma eksik söyledim ve tekerleme yanlış devam edip gitti.” dedi.
   “ Arkadaşın sana tekerlemeyi söylerken dikkatini toplayıp etkin bir şekilde dinlersen sen de senden sonraki arkadaşının kulağına tekerlemeyi doğru olarak söylersin . İstersen küçük bir alıştırma yapabiliriz.” dedim.
   Birden heyecanlandı ve tamam olur dedi.
   “Şimdi beni dikkatlice dinlemeni ve söylediğim tekerlemeyi tekrar etmeni istiyorum” dedim. “Şu köşe yaz köşesi, şu köşe kış köşesi.”
   Göktuğ söylediklerimi dikkatlice dinledi ve tekrar etti. “Şu köşe yaz köşesi, şu köşe kış köşesi.” 
  İşte olmuştu . Göktuğ dikkatli dinlediğinde başarabildiğini gördü ve gülücükler saçıyordu .“ Teşekkür ederim Kugi  arkadaşlarımın yanına dönüp oyunuma devam etmeliyim.” dedi ve koşarak yanımdan ayrıldı. Artık Göktuğ da ben de çok mutluyduk.