Memoryang mayabong mula kamusmusan.

Isip at puso, lubusang buksan

Maniwalang mayro’n pang makakapitan

Kamusmusa'y nakasalamin sa Lobo,

Lobong hinahanginan ng magulang ko.

Pumuputok sa katigasan ng ulo,

Inayos nang mapalipad ng malayo. 

Mababangis na lobong pumapaligid, 

Huwag daanan!  Siguradong mapapatid

Paghusga't paglait doon ko tinatapon,

Lobo din ako sa paglaba't pagbangon. 

Malusog ngunit lumalaban,

Pagkatao ko'y hindi mayuyurakan.

Lumolobong Lobo kung titingnan, 

Ngunit kung magmahal ika'y babalaan.

Pinalipad ko ang Lobo sa malayo,

Kinuha lahat ng pagkakataong matatamo.

Pinaniwalaang lahat makakaya ko,

‘Pagkat ako ang Lumolobong Lobo.

Mga aspetong bumubuo ng aking pagkatao

Isang puting kwarto na manhid at blangko

Pinahiran ng pinturang kumulay sa buhay ko

 

Sa bawat taong pumapasok dito

May kalayaang manghusga sa sining nito

Lahat ay pumasok, lahat ay nalito

Kumupas at nawala ang magandang kulay ko

 

Matagal nang naghintay, walang bisita

Biglang may pumasok na magandang chinita

Labis na kalungkutan ang kanyang nakita

Inilabas niya ang pintura at nagsimulang magpinta

 

Sa kanyang ngiti, bigla kang sasaya

Parang anghel na Diyos ang naglikha

Sa mga paraan na hindi maramdaman o makita

Ang pagmamahal ay kanyang ipinadama