Chris is een 10 jaar oud stoer meisje dat opgroeit in een samengesteld gezin. Ze kan niet zo goed overweg met haar familie, vooral niet met het haar moeder omdat ze zo verschillend zijn. Ze heeft het thuis lastig, ze wordt ’s nachts misbruikt door haar broer Waldo en zij denkt dat dat haar schuld is en dat zij dat heeft verdiend. Chris doet soms een beetje aparte dingen, ze heeft ooit een meisje toegetakeld in het gezicht met een geroeste spijker en ze hangt soms haar barbies op met een strop en kleurt ze dan in met een rode viltstift. 

Later in het verhaal zorgt zij ook voor het ongeluk waardoor Waldo met een grote wond in het water belandt, en dan vlucht ze. Als ze bij Agnes in huis komt is Chris ook best wel brutaal, ze laat in het begin niks los, dit houdt ze vol totdat ze denkt dat ze misschien het huis uit moet. Ze vertelt Agnes haar naam en is dan heel erg behulpzaam. 

Agnes is een 70 jaar eenzame vrouw. Ze had 4 broers die heel erg belangrijk voor haar waren en net als al haar andere broers is de laatste (Robert) net overleden. Samen met die broers hadden ze een vakantie huisje in op het eiland Mull. Ze is hier nu naar op weg om haar Robert uit te strooien op het strand. 

Als Agnes ontdekt dat er 2 kinderen in haar auto zitten is ze heel erg lief en behulpzaam en ze laat de kinderen in haar huis overnachten. Ze vraagt zich wel af wat er met deze kinderen is gebeurd en waarom ze zijn weggelopen van hun huis. Ze is vroeger juffrouw geweest dus ze kan wel inschatten dat de kinderen thuis een moeilijke situatie hebben.

In het begin denk je dat Chris de hoofdpersoon is, maar eigenlijk kom je veel meer te weten over de geschiedenis van Agnes in het boek. Agnes voelt zich erg eenzaam, ze heeft het idee dat haar familieleden haar niet zo aardig vinden en dat ze moet worden opgenomen in een verpleeghuis. Nu haar laatste eigen broer is overleden vindt ze het eigenlijk wel fijn om gezelschap te hebben van de kinderen. 

Tommie is het 4 jarige kleine broertje van Chris. Hij woont ook in het samengestelde zin een heeft een andere vader dan Chris. Tommie en Chris hebben een erg goede band omdat Chris veel voor Tommie zorgt, omdat Sonja (de moeder van de kinderen) niet zo veel omkijkt naar hem. Tommie is best wel verlegen en ook best wel bang. Ook hij wordt misbruikt door zijn grote broer Waldo.

Dit is een filmpje met allemaal foto’s van het Schotse eiland Mull. Ik heb voor deze link gekozen omdat ik denk dat het heel erg goed past bij de sfeer in het boek. Het verhaal speelt zich namelijk in het overgrote deel af op het eiland Mull. Ze hebben de sfeer van het eiland heel erg goed weten over te brengen in het boek, en als ik deze foto’s zie moet ik ook meteen denken aan het huis waar het verhaal zich afspeelt. Ik kende het eiland niet maar ik had wel verwacht dat het er zo uit zou zien door de beschrijvingen van het eiland die in het boek gedaan worden.

Chris komt ook goed tot leven door de beschrijving. Je leert niet heel erg veel over haar geschiedenis maar de belangrijkste dingen staan beschreven. Ook worden haar gedachtes en gevoelens beschreven zodat je beter begrijpt waarom ze op een bepaalde manier reageert op situaties. 

Tommie komt voor mij niet zo heel erg tot leven. Je komt niet zo veel te weten over zijn geschiedenis of zijn denkproces, maar dit is ook wel logisch omdat het nog een jong kind is. 

“verborgen gebreken” betekend dingen die achter worden gehouden voor andere mensen. In dit boek draait het om best wel veel geheimen. Agnes weet natuurlijk lang niet alles over de kinderen. Ze weet voor een lange tijd niet waarom de kinderen zijn weggelopen en wat ze gedaan hebben. Ook gebeurt er later een ongeluk (Chris schiet een man neer) door de kinderen in het huid waar niemand achter mag komen. En Chris en Tommie mogen ook aan niemand vertellen dat ze misbruikt zijn door hun broer.

De motto van het boek is “Dit is een onbelangrijk boek, want het gaat over de gevoelens van vrouwen in een huiskamer” 
 De motto van dit boek is sarcastisch bedoelt. Vrouwen spelen namelijk juist een hele belangrijke rol in dit boek (Agnes, Chris en Sonja zijn belangrijke vrouwen in dit verhaal), en de huiskamer zou dan staan voor de gezinssituaties in het boek. Renate staat er ook om bekend dat ze feministische boeken schrijft dus ook daar heeft de sarcastische motto mee te maken. 

Als Chris dit denkt dat doet ze daarna altijd iets gewelddadigs, bijvoorbeeld zoals in de citaat duwt ze haar broer het water in. De zin komt ook voor bij het stuk dat ze de inspecteur dood schiet. 

 

Een verhaalmotief kan ook nog zijn dat er de hele tijd gepraat wordt over de herinneringen van Agnes die ze heeft van dit eiland en haar broers.

In het boek werd veel gebruik gemaakt van metaforen, wat het soms lastig maakten om het boek te volgen. 

Door dit soort stukjes vond ik het soms best wel lastig om de kern van het verhaal te blijven volgen, en soms begreep ik de metaforen ook niet helemaal. 

Ik vond het ook best wel lastig lezen doordat er eigenlijk 2 verhaallijnen door elkaar heen lopen. Je krijgt het verhaal van de 2 kinderen in het huis van Agnes en het verhaal van de geschiedenis van Agnes en haar broers. 

“Toch is het een heel gewone kamer, met lichtgeel gesausde muren en gemakkelijke meubilair: twee comfortabele banken, bekleed met beige ribfluweel, een paar rieten stoelen in de hoek die kraken en kreunen als je erop gaat zitten, en de vertrouwde blauwe verrekijker die aan een spijker in het raamkozijn hing.”

Ondanks ik het een pluspunt vind, kan ik me ook wel voorstellen dat het verwarrend kan zijn. Je krijgt namelijk in korte tijd namelijk heel veel informatie en dan is het wel lastig om het verhaal helemaal te volgen. 

“In opperste verwarring ziet Agnes dat het meisje het sjaaltje als een cowboy voor haar gezicht heeft gebonden en dat ze met beide handen de luchtbuks van Justus vasthoudt, een paar meter achter hem heft Bazooka het geweer, Hands up! Schreeuwt ze.”