Γεννήθηκε το 1782 στο χωριό Τουρκολέκα Μεγαλόπολης και ήταν γιος του κλέφτη Σταματέλου Τουρκολέκα και της Σοφίας Καρούτσου, αδελφής της γυναίκας του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη. Κατά μία άλλη εκδοχή, γεννήθηκε το 1784 στο χωριό Νέδουσα Μεσσηνίας.

Σε ηλικία 11 χρονών βγήκε στο κλαρί με την ομάδα του πατέρα του και στη συνέχεια εντάχθηκε στο σώμα του πρωτοκλέφτη Ζαχαριά Μπαρμπιτσιώτη, του οποίου αργότερα παντρεύτηκε την κόρη Αγγελίνα.

Η ανδρεία και τα σωματικά του προσόντα τον οδήγησαν το 1805 στη ρωσοκρατούμενη τότε Ζάκυνθο. Εκεί εντάχθηκε στο ρωσικό τάγμα, που πολέμησε τον Ναπολέοντα στην Ιταλία. Αργότερα, επέστρεψε στη Ζάκυνθο για να υπηρετήσει αυτή τη φορά τους Γάλλους, που είχαν καταλάβει το νησί. 

Στις 22 Οκτωβρίου 1822, απέκρουσε και συνέτριψε την δύναμη διακοσίων Τούρκων που έκαναν απόβαση στην Μύκονο. Η Μαντώ, αψηφώντας το θάνατο, αναδείχθηκε άξιος οπλαρχηγός του Ιερού Αγώνα. Στις 10 Φεβρουαρίου 1823 με δική της οικονομική ενίσχυση εκστράτευσε εναντίον των Τούρκων στην Εύβοια, στην Θεσσαλία και στην Ρούμελη. Σε όλη την εκστρατεία η Μαντώ όχι μόνο σκορπίζει τον ενθουσιασμό και εμψυχώνει τους μαχητές αλλά συμμετέχει άμεσα και πολεμάει παλικαρίσια στην πρώτη γραμμή. Το 1826 έδωσε να εκποιηθούν τα κοσμήματά της και να διατεθούν προς περίθαλψη δύο χιλιάδων Μεσολογγιτών που σώθηκαν από την Έξοδο. Για τις υπηρεσίες στην Πατρίδα, της απένειμαν τον επίτιμο βαθμό του αντιστράτηγου από τον Καποδίστρια και της παραχώρησε κεντρικό σπίτι στο Ναύπλιο.

Μετά την Επανάσταση, ξαναγύρισε στη Μύκονο κι έπειτα από λίγα χρόνια πέθανε πάμφτωχη στην Πάρο στα 1848. Η Μαντώ Μαυρογένους υπήρξε μια ξεχωριστή μορφή στους αγώνες του Έθνους για την εθνική Ελευθερία και Ανεξαρτησία, αγωνίστρια και πολέμαρχος. Ατρόμητη μαχήτρια, υπέροχος άνθρωπος, με σπάνια πνευματικά και ψυχικά χαρίσματα.

Ιωάννα Καραλή

Απεβίωσε: 24 Απριλίου 1821, Λαμία

Βαθμός: Στρατηγός

(Ευάγγελος)

Τα τρία κυριότερα ναυτικά νησιά ήταν τα βραχώδη νησάκια Ύδρα με τα περισσότερα καράβια και ακολουθούσαν οι Σπέτσες και Ψαρά.Τα τρία νησιά απολάμβαναν σχετικές ελευθερίες και ευημερία.. Δεν διέμειναν σ’ αυτά Τούρκοι, δεν πλήρωναν άμεσους φόρους στην τουρκική διοίκηση και ήταν αυτοδιοίκητα με την έννοια ότι ψήφιζαν οι ίδιοι ένα τοπικό συμβούλιο και από αυτό οι Τούρκοι διόριζαν μια τοπική διοίκηση.Τα νησιά, είχαν, όμως ορισμένες υποχρεώσεις προς την Τουρκική Διοίκηση. Η Ύδρα για παράδειγμα θα έπρεπε να αποστέλλει 250 ναυτικούς στο οθωμανικό ναυτικό και να τους πληρώνει η ίδια από το τοπικό της ταμείο μαζί με ορισμένες άλλες πληρωμές.Παρά το πλεονέκτημα της αυτοδιοίκησης η κοινωνική κατάσταση στα τρία νησιά ήταν διαφορετική. Περισσότερο δημοκρατική ήταν η διοίκηση των Ψαρών όπου όλοι οι άνδρες του νησιού μπορούσαν να ψηφίζουν για την ανάδειξη ενός τοπικού συμβουλίου.Η διοίκηση της Ύδρας ήταν ολιγαρχική, μόνο οι πλούσιοι -οι νοικοκυραίοι, 24 οικογένειες- είχαν δικαίωμα να ψηφίζουν και να εκλέγουν αναμεταξύ τους το τοπικό διοικητικό συμβούλιο και την τοπική τους διοίκηση. Οι πλούσιοι νοικοκυραίοι ήταν οι πλοιοκτήτες αλλά δεν ταξίδευαν οι ίδιοι:Είχε σπαρτιατικόν τι ο χαρακτήρ των προκρίτων της ‘Υδρας· ήτον αγέρωχος και εμβριθύς. Η νήσος των ήτο η σημαντικοτέρα των τριών· η διοίκησίς των ήτο παλαιόθεν αριστοκρατική, και οι αριστοκράται της εγνωρίζοντο υπό το όνομα νοικοκυραίοι· ανήκον εις την τάξιν ταύτην όσοι ήσαν εύποροι και δεν εθαλασσοπόρουν.Η ναυτιλία των νησιών αναπτύχθηκε μετά το 1770 και ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντιων πολέμων όταν τα ελληνικά καράβια μετέφερναν σιτηρά και εφόδια σε υπέρογκες τιμές, σε απαγορευμένα από τους εμπόλεμους λιμάνια, και κυριαρχούσαν στις θάλασσες του Ευξείνου Πόντου και της Μεσογείου.Αρκετοί πλοίαρχοι και μερικοί πρόκριτοι είχαν γίνει μέλη της Φιλικής Εταιρίας. Το 1821 τα τρία νησιά διέθεταν 176 μεγάλα πλοία και πάνω από 12.000 ναυτικούς. Μετά το Συνέδριο της Βιέννης του 1815 και την ειρήνη που το ακολούθησε, το διακομιστικό εμπόριο και οι ναυλώσεις μειώθηκαν και οι Έλληνες ναυτικοί αντιμετώπιζαν αναδουλειές.Οι ναύτες και τα λαϊκά στρώματα είδαν την επανάσταση ως μια λύση στα αδιέξοδα που αντιμετώπιζαν ενώ οι πλούσιοι πλοιοκτήτες,, ιδιαίτερα στην Ύδρα, ήσαν διστακτικοί ή εντελώς αρνητικοί .Είχαν πολλά να χάσουν, οικονομικά και κοινωνικά δεν είχαν τίποτα να κερδίσουν.
Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης απέστειλε από το Ισμαήλι στα νησιά του Αιγαίου τον απόστολο Φιλικό Δημήτριο Θέμελη με προκήρυξη προς τους νησιώτες ότι το έθνος τους καλεί σε εξέγερση με τα ξύλινα τείχη τους – τα πλοία.