Eksperymenty z kolażem przestrzennym tworzyli już pierwsi artyści powiązani z Kubizmem - Marcel Duchamp i Pablo Picasso, a także Dadaiści tacy jak Kurt Schwitters czy Max Ernst. 

Nazwa Asamblaż wywodzi się jednak od nazwy cyklu stworzonego przez Jeana Dubuffeta - assemblages d’empreintes, który tworzył kolaże z użyciem skrzydeł motyli.

 

Praca powstaje z obiektów, które nie zostały stworzone przez wykonawcę asamblażu i są tylko przez niego wykorzystane. Z czasem także specjalnie przekształcone, i dostosowane (np. poprzez przemalowane, rozłączenie od całości, połączone do czegoś innego, uszkodzone). Cząstkowe fragmenty asamblażu mogą być ze sobą klejone, związywane, lub po prostu luźno umieszczone w założonej relacji bądź powieszone przy siebie. Nie ma ograniczeń definiujących sposób w jaki obiekty muszą koegzystować. Dzięki tworzeniu takich zestawień, grup produktów nazywanych asamblażem powstają nowe znaczenia, tworzone są nowe związki między znaczeniami, które niosą ze sobą poszczególne części.

Za prekursorów tej metody w Polsce uważa się Władysława Hasiora oraz Tadeusza Kantora.