2.น.สแสงสีทอง ลุงแสง เลขที่23 4/2

3.เบญจวรรณ จั่นตา เลขที่33 4/2

4.สุภกร นามแก้ว เลขที่4 4/2

5.ธนภัทร ผายนาง เลขที่8 4/2

นาย ภานุกร แซ่เคอ เลขที่ 6

น.ส. นิตยา ลุงคำ เลขที่ 18

น.ส. กัญญาณัฐ การะหงษ์ เลขที่ 21

น.ส. จ๋ามเครือ คำแดง เลขที่ 23

น.ส. หอมจันทร์ ปู่ธิ เลขที่ 25

ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4/2

ประวัติศาสตร์ของศาลยุติธรรมระหว่างประเทศมีการพัฒนาเริ่มจากศาลอนุญาโตตุลาการระหว่างประเทศ (Permanent Court of International Justice - PCIJ) ซึ่งตั้งขึ้นในปี 1922 โดยเป็นส่วนหนึ่งของพันธมิตรสันติภาพหลังสงครามโลกครั้งที่ 1 ต่อมาในปี 1945 ศาลยุติธรรมระหว่างประเทศถูกตั้งขึ้นแทน PCIJ ภายใต้กรอบของสหประชาชาติ ซึ่งเป็นหน่วยงานที่มีบทบาทในการรักษาสันติภาพและความมั่นคงระหว่างประเทศ

ศาลยุติธรรมระหว่างประเทศมีการตัดสินคดีที่เกี่ยวข้องกับรัฐต่าง ๆ และสามารถให้คำแนะนำทางกฎหมายเกี่ยวกับข้อกฎหมายระหว่างประเทศ การตัดสินของศาลมีผลผูกพันต่อรัฐที่เป็นคู่กรณี และในกรณีที่มีการละเมิดคำตัดสินนั้น จะมีมาตรการในการบังคับใช้คำตัดสินผ่านสหประชาชาติ

• ศาลยุติธรรมระหว่างประเทศประกอบด้วยผู้พิพากษาจำนวน 15 คน

• ผู้พิพากษาได้รับการเลือกตั้งโดย สมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติ (UN General Assembly) และ คณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติ (UN Security Council)

• ผู้พิพากษามีวาระดำรงตำแหน่ง 9 ปี และสามารถได้รับเลือกใหม่ได้

• การเลือกตั้งต้องคำนึงถึงการเป็นตัวแทนทางภูมิศาสตร์และระบบกฎหมายที่หลากหลาย

2. ประธานศาลและรองประธานศาล (President and Vice-President)

• เลือกจากผู้พิพากษาในศาลเอง

• มีวาระดำรงตำแหน่ง 3 ปี

3. เจ้าหน้าที่ของศาล (Registry)

• เป็นหน่วยงานธุรการที่สนับสนุนการทำงานของศาล

• มีหน้าที่ดูแลเอกสาร การจัดประชุม และการประสานงาน

4. คณะกรรมการย่อย (Chambers)

• ศาลสามารถตั้งคณะกรรมการย่อยสำหรับพิจารณาคดีเฉพาะเรื่อง เช่น คดีด้านสิ่งแวดล้อมหรือเขตแดน

• คณะกรรมการย่อยประกอบด้วยผู้พิพากษาที่ได้รับมอบหมาย

5. ผู้พิพากษาเฉพาะกิจ (Ad hoc Judges)

• ในกรณีที่คู่กรณีในคดีไม่มีผู้พิพากษาที่มาจากประเทศของตนในศาล

• แต่ละฝ่ายสามารถแต่งตั้งผู้พิพากษาเฉพาะกิจได้ 1 คน

ส่งเสริมสันติภาพและความมั่นคงระหว่างประเทศ: ศาลยุติธรรมระหว่างประเทศมีบทบาทในการรักษาความสงบเรียบร้อยในระดับโลกโดยการตัดสินข้อพิพาทอย่างเป็นธรรมและยุติธรรม

การเคารพและการปฏิบัติตามกฎหมายระหว่างประเทศ: นโยบายของศาลคือการส่งเสริมการปฏิบัติตามกฎหมายระหว่างประเทศที่ได้รับการยอมรับจากรัฐต่างๆ

1. การรักษาความยุติธรรมระหว่างประเทศ: เพื่อให้รัฐต่างๆ ปฏิบัติตามกฎหมายระหว่างประเทศและหลีกเลี่ยงการใช้ความรุนแรงในการแก้ปัญหาข้อพิพาท

2. การส่งเสริมการปฏิบัติตามกฎเกณฑ์ทางกฎหมาย: เพื่อสร้างความมั่นคงทางกฎหมายระหว่างรัฐทั่วโลก

3. การแก้ไขปัญหาความขัดแย้งทางกฎหมาย: เพื่อให้รัฐมีการแก้ไขข้อพิพาทอย่างสันติและตามหลักกฎหมาย

เสริมสร้างกฎหมายระหว่างประเทศ: เพื่อส่งเสริมการใช้กฎหมายระหว่างประเทศในทุกด้านของความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ

สมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติ (United Nations General Assembly) เป็นหนึ่งในห้าหมายขององค์การสหประชาชาติ (UN) ซึ่งมีบทบาทสำคัญในการตัดสินใจและการสร้างนโยบายระหว่างประเทศ โดยมีการประชุมประจำปีของสมาชิกทั้งหมด ซึ่งประกอบด้วยประเทศสมาชิก 193 ประเทศจากทั่วโลก

      การก่อตั้ง: สมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติก่อตั้งขึ้นหลังจากที่มีการลงนามในสนธิสัญญาสหประชาชาติในปี 1945 และเป็นหนึ่งในห้าหมายสำคัญของสหประชาชาติที่มีหน้าที่ในการอภิปรายปัญหาระดับโลกและตัดสินใจในหลายๆ เรื่อง เช่น การส่งเสริมสิทธิมนุษยชนและความยุติธรรม

            หน้าที่และอำนาจ: สมัชชาใหญ่สามารถตัดสินใจเกี่ยวกับปัญหาหลายด้าน เช่น การแต่งตั้งคณะกรรมการต่างๆ การอนุมัติงบประมาณของสหประชาชาติ และการเสนอแนะต่อคณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติ

นาย จิรสิทธิ์ นายซิง เลขที่ 15

นางสาว ชาริริน รองหานาม เลขที่ 24

นางสาว พุทธรักษา หนั่นต่า เลขที่ 28

นางสาว รินริดา แยะแป เลข 29

นาย ราเชน แซ่เจอว ม.4/2 เลขที่11

นางสาว ปิยะธิดา วงษ์สาร ม.4/2 เลขที่ 26

นางสาว ศศิวิมล เล็กส่วย ม.4/2 เลขที่ 30

นางสาว ศุภลักญณ์ ส่างเงิน ม.4/2 เลขที่ 31

นางสาว พัชรี แซ่จื้อ ม.4/2 เลขที่ 32

1. การประชุมประจำปี: สมัชชาใหญ่จะประชุมทุกปีในช่วงเดือนกันยายน โดยมีการอภิปรายและตัดสินใจในประเด็นสำคัญต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับการพัฒนาสันติภาพ, ความมั่นคง, สิทธิมนุษยชน, และปัญหาทางเศรษฐกิจและสังคม

2. การลงคะแนนเสียง: สมาชิกทุกประเทศที่เป็นสมาชิกของสหประชาชาติ (193 ประเทศ) สามารถลงคะแนนเสียงในข้อเสนอหรือมติที่นำเสนอในการประชุม แต่ละประเทศมีเสียงลงคะแนนเดียว

3. การอภิปรายและการตัดสินใจ: สมัชชาฯ จะดำเนินการอภิปรายประเด็นต่างๆ จากตัวแทนของประเทศสมาชิก โดยจะมีการเสนอแนวทางหรือมติในการแก้ไขปัญหาที่สำคัญ หลังจากนั้นจะมีการลงคะแนนเพื่ออนุมัติหรือปฏิเสธข้อเสนอ

4. การเลือกตั้งและแต่งตั้ง: สมัชชาฯ มีบทบาทในการเลือกสมาชิกของคณะกรรมการต่างๆ ของสหประชาชาติ เช่น คณะกรรมการสิทธิมนุษยชน และคณะกรรมการเพื่อการพัฒนาเศรษฐกิจ

5. มติที่ไม่ผูกมัด: มติที่ผ่านการลงคะแนนในสมัชชาฯ โดยส่วนใหญ่เป็นมติที่ไม่ผูกมัดทางกฎหมาย แต่เป็นข้อแนะนำที่มีอิทธิพลต่อการดำเนินการของประเทศสมาชิก

มีหน้าที่พิจารณารายงานของประเทศที่ทำหน้าที่ปกครองดินแดน และจัดทำข้อเสนอแนะ เพื่อเร่งรัดการให้ดินแดนในภาวะทรัสตีเจริญก้าวหน้ารวดเร็ว สามารถปกครองตนเองหรือเป็นเอกราชได้

ร่วมกันแก้ปัญหาโลก: ปัญหาใหญ่ๆ ของโลก เช่น การเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ ความยากจน หรือความไม่เท่าเทียมกัน ล้วนต้องการความร่วมมือจากทุกประเทศ สมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติจึงเป็นเวทีสำคัญที่ประเทศต่างๆ จะมาร่วมกันหาทางออก

* สร้างความเข้าใจอันดี: การพูดคุยและแลกเปลี่ยนความคิดเห็นระหว่างกัน ทำให้เกิดความเข้าใจซึ่งกันและกัน ลดความขัดแย้ง และสร้างสันติภาพ

* กำหนดนโยบายระดับโลก: ผ่านการลงมติในสมัชชาใหญ่ จะทำให้เกิดกฎระเบียบและนโยบายต่างๆ ที่เป็นประโยชน์ต่อทั้งโลก เช่น เป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน (SDGs)

สมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติเป็นเหมือนเสียงของประชาคมโลก ทำให้ทุกประเทศมีโอกาสได้แสดงความคิดเห็นและมีส่วนร่วมในการตัดสินใจในระดับโลก นอกจากนี้ ยังเป็นตัวอย่างที่ดีของการทำงานร่วมกันเพื่อแก้ไขปัญหาที่ใหญ่กว่าประเทศใดประเทศหนึ่ง

1. สมาชิกถาวร (Permanent Members)

คณะมนตรีภาวะทรัสตีมีสมาชิกทั้งหมด 5 ประเทศที่เป็นสมาชิกถาวร ได้แก่

สหรัฐอเมริกา

สหราชอาณาจักร

ฝรั่งเศส

สหภาพโซเวียต (ปัจจุบันคือรัสเซีย)

จีน

สมาชิกถาวรจะมีสิทธิในการยับยั้งการตัดสินใจใด ๆ ของคณะมนตรี

2. สมาชิกที่ได้รับการเลือกตั้ง (Elected Members)

สมาชิกที่ได้รับการเลือกตั้งประกอบด้วยสมาชิกที่มาจากการเลือกตั้งในที่ประชุมสมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติ โดยมีจำนวนสมาชิกทั้งหมด 6 ประเทศ ซึ่งจะได้รับการเลือกตั้งในแต่ละปี

3. ผู้ดูแลดินแดนภาวะทรัสตี (Administering Authorities)

คณะมนตรีภาวะทรัสตีต้องร่วมมือกับประเทศที่รับผิดชอบในการดูแลดินแดนภาวะทรัสตี ซึ่งมีหน้าที่จัดการการพัฒนาภายในดินแดนเหล่านั้น และเตรียมความพร้อมให้ประชากรในดินแดนเหล่านั้นสามารถปกครองตนเองได้ในอนาคต

4. เลขานุการ (Secretariat)

เลขานุการของสหประชาชาติทำหน้าที่ในการสนับสนุนการทำงานของคณะมนตรีภาวะทรัสตี โดยให้ข้อมูลและการสนับสนุนในด้านการประชุมและการประสานงานต่าง ๆ

การยุติการทำงานของคณะมนตรีภาวะทรัสตี

เมื่อดินแดนภาวะทรัสตีทั้งหมดได้รับเอกราชหรือการปกครองตนเองในช่วงปี 1990s (โดยเฉพาะในปี 1994 ปาเลาเป็นดินแดนสุดท้ายที่ได้รับเอกราช) คณะมนตรีภาวะทรัสตีจึงหยุดการประชุมปกติและยุติการปฏิบัติงานหลักของตนจนถึงปัจจุบัน โดยไม่มีการประชุมในลักษณะปกติอีกต่อไป

นโยบายและการดำเนินงานหลัก

1. การดูแลดินแดนภาวะทรัสตี

คณะมนตรีได้รับมอบหมายให้กำกับดูแลและรับผิดชอบดินแดนที่เคยตกอยู่ภายใต้การปกครองของรัฐต่าง ๆ หลังสงครามโลกครั้งที่สอง เพื่อให้ดินแดนเหล่านี้มีความมั่นคงและพัฒนาในทุกมิติ รวมถึงการเตรียมความพร้อมสู่ความเป็นอิสระ

2. การปกป้องสิทธิของประชากรในดินแดนภาวะทรัสตี

มีหน้าที่ตรวจสอบให้แน่ใจว่าผู้คนในดินแดนเหล่านี้ได้รับสิทธิขั้นพื้นฐาน รวมถึงการศึกษา การพัฒนาเศรษฐกิจ และการมีส่วนร่วมในกระบวนการตัดสินใจเกี่ยวกับอนาคตของตนเอง

3. การสนับสนุนการประกาศเอกราช

คณะมนตรีได้ทำงานร่วมกับผู้ดูแลดินแดน (มักเป็นประเทศมหาอำนาจในขณะนั้น) เพื่อจัดเตรียมและสนับสนุนกระบวนการประกาศเอกราชของดินแดนภาวะทรัสตี เช่น ปาเลา (Palau) ซึ่งเป็นดินแดนสุดท้ายที่ได้รับเอกราชในปี พ.ศ. 2537

การยุติการปฏิบัติงาน

เมื่อดินแดนภาวะทรัสตีทั้งหมดได้รับเอกราชหรือเลือกการปกครองตนเองแล้ว คณะมนตรีภาวะทรัสตีจึงไม่มีภารกิจเหลืออยู่ และได้ระงับการประชุมปกติในปี พ.ศ. 2537 ปัจจุบันคณะมนตรีไม่ได้ถูกยุบอย่างเป็นทางการ แต่จะประชุมเฉพาะเมื่อมีคำสั่งจากที่ประชุมสมัชชาใหญ่หรือคณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติ

ชื่อย่อ: UNSC

ก่อตั้งเมื่อ: 24 ตุลาคม 1945

สถานะตามกฎหมาย :ดำเนินการอยู่

สํานักงานใหญ่  นครนิวยอร์ก สหรัฐ

1. การส่งเสริมการพัฒนาและการปกครองตนเองของดินแดนภาวะทรัสตี

คณะมนตรีภาวะทรัสตีได้รับมอบหมายให้ช่วยพัฒนาดินแดนภาวะทรัสตี และส่งเสริมกระบวนการที่ทำให้ดินแดนเหล่านั้นสามารถปกครองตนเองได้อย่างยั่งยืน โดยการให้การศึกษาภาคพื้นดิน และส่งเสริมสิทธิพื้นฐานของประชาชนในดินแดนเหล่านั้น

2. การดูแลสิทธิของประชาชนในดินแดนภาวะทรัสตี

คณะมนตรีมีหน้าที่ตรวจสอบและรับรองว่า ประชาชนในดินแดนภาวะทรัสตีได้รับการดูแลที่เหมาะสม ทั้งในด้านสิทธิพื้นฐาน การพัฒนาด้านเศรษฐกิจ สังคม และการศึกษา รวมถึงการมีส่วนร่วมในการตัดสินใจที่เกี่ยวข้องกับอนาคตของพวกเขา

3. การช่วยให้ดินแดนภาวะทรัสตีได้รับเอกราช

หนึ่งในภารกิจหลักของคณะมนตรีคือการช่วยให้ดินแดนภาวะทรัสตีได้รับเอกราชหรือการปกครองตนเองตามความต้องการของประชาชนในดินแดนเหล่านั้น โดยการประสานงานกับผู้ดูแลดินแดน เพื่อทำให้แน่ใจว่าการได้มาซึ่งเอกราชจะเป็นไปอย่างราบรื่นและสันติ

4. การส่งเสริมสันติภาพและความมั่นคงในระดับสากล

คณะมนตรีภาวะทรัสตีมีบทบาทในการช่วยรักษาความสงบเรียบร้อยในดินแดนภาวะทรัสตี เพื่อไม่ให้เกิดความขัดแย้งที่อาจส่งผลกระทบต่อความมั่นคงของภูมิภาคหรือโลก โดยเฉพาะหลังจากสงครามโลกครั้งที่สอง

เมื่อดินแดนภาวะทรัสตีทั้งหมดได้รับเอกราชหรือการปกครองตนเอง คณะมนตรีภาวะทรัสตีจึงได้หยุดการดำเนินงานตามวัตถุประสงค์เหล่านี้และยุติการประชุมปกติในปี 1994.

คณะรัฐมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติมีหน้าที่คือ

1.รักษาสันติภาพและความมั่นคงระหว่าประเทศ

2.ออกมาตรการบังคับใช้

3.การอนุมัติปฏิบัติการเพื่อรักษาสันติภาพ

4.การจัดการกับภัยคุกคามต่อสันติภาพระกว่างประเทศ

5.ให้คำแนะนำและช่วยเหลือด้านกฎหมายระหว่างประเทศ

6.ส่งเสริมและรับรองความร่วมมือระหว่างประเทศ

นาย ธาวิน แซ่เซี่ย เลขที่ 9

นาย อภินันท์ แซ่ลี เลขที่ 14

น.ส. พลอย อ่องเยาะ เลขที่ 19

น.ส. วิภาดา ส่างหม่อง เลขที่ 20

1. ผลกระทบจากสงครามโลกครั้งที่สอง

2. ความล้มเหลวของสันนิบาตชาติ (League of Nations)

3. ความจำเป็นในการรักษาสันติภาพระหว่างประเทศ

4. บทบาทของมหาอำนาจในโลก

5. ปฏิญญาแอตแลนติก และการก่อตั้งสหประชาชาติ

6. กรอบแนวคิดและกฎบัตรสหประชาชาติ

1. ดูแลและควบคุมดินแดนภาวะทรัสตี

คณะมนตรีภาวะทรัสตีได้รับมอบหมายให้ดูแลดินแดนที่อยู่ภายใต้การปกครองของประเทศอื่น (ผู้ดูแลดินแดน) ซึ่งต้องรับผิดชอบในการพัฒนาและดูแลความเป็นอยู่ของประชาชนในดินแดนเหล่านี้ จนกระทั่งดินแดนเหล่านั้นสามารถปกครองตนเองหรือได้รับเอกราช

2. ส่งเสริมการปกครองตนเองและการพัฒนา

คณะมนตรีภาวะทรัสตีถูกสร้างขึ้นเพื่อช่วยส่งเสริมกระบวนการปกครองตนเองของดินแดนภาวะทรัสตีผ่านการพัฒนาเศรษฐกิจ สังคม และการศึกษาของประชาชน รวมทั้งเตรียมความพร้อมให้ดินแดนเหล่านั้นสามารถเป็นอิสระจากการปกครองจากประเทศอื่น

3. รับรองสิทธิและความเป็นธรรมของประชากรในดินแดนภาวะทรัสตี

คณะมนตรีมีบทบาทในการรับรองว่า การปกครองและการพัฒนาในดินแดนภาวะทรัสตีจะคำนึงถึงสิทธิของประชาชนในดินแดนเหล่านั้น ทั้งในด้านการเมือง สังคม และเศรษฐกิจ

26 มิถุนายน 1945; 79 ปีก่อน

คณะมนตรีเศรษฐกิจและสังคมแห่งสหประชาชาติยังมีส่วนเกี่ยวข้องกับหน่วยงานอื่นๆของสหประชาชาติ อาทิ ร่วมในการคัดเลือกคณะกรรมการขององค์การชำนัญพิเศษต่างๆ ของสหประชาชาติ เช่น ทบวงการพลังงานปรมาณูระหว่างประเทศ (International Atomic Energy Agency : IAEA)

สำนักงานเลขาธิการแห่งสหประชาชาติก่อตั้งขึ้นในปี 1945 หลังสงครามโลกครั้งที่สอง ตามกฎบัตรสหประชาชาติ (United Nations Charter) โดยมีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ในกรุงนิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา

และ มีสำนักงานประจำภูมิภาคใน เจนีวา (สวิตเซอร์แลนด์), เวียนนา (ออสเตรีย), ไนโรบี (เคนยา) และสำนักงานอื่น ๆ ทั่วโลก

-สนับสนุนการเจรจาทางการทูต

-จัดการด้านการบริหารงบประมาณและทรัพยากรบุคคลของ UN

-ประสานงานในประเด็นระดับโลก เช่น การพัฒนาที่ยั่งยืน สิทธิมนุษยชน การบรรเทาภัยพิบัติ และการสร้างสันติภาพ

António Guterres.

• เคยดำรงตำแหน่งข้าหลวงใหญ่ผู้ลี้ภัยสหประชาชาติ (UNHCR) (ปี 2548 – 2558)

• เคยดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีโปรตุเกส (ปี 2538 – 2545) และประธาน European Union Council (ปี 2543)

• เป็นสมาชิก “Club of Madrid” องค์กรไม่แสวงหาผลกำไรที่มุ่งส่งเสริมประชาธิปไตย

นาย เตวิช ลุงต๊ะ ม.4/2 เลขที่ 7

นาย หนึ่ง ลุงซอ ม.4/2 เลขที่ 13

นาย ดนัย ลุงวิ ม.4/2 เลขที่ 16

นาย สุพศิน พิมพ์ปัญญา ม.4/2 เลขที่ 17

-สำนักงานเพื่อการประสานงานด้านมนุษยธรรม (OCHA)

-สำนักงานสิทธิมนุษยชน (OHCHR)

-สำนักงานสนับสนุนการสร้างสันติภาพ

-สำนักงานเลขาธิการฯ เป็นกลไกสำคัญในการเชื่อมโยงระหว่างประเทศสมาชิก และดำเนินการเพื่อสนับสนุนสันติภาพและความมั่นคงทั่วโลก

สมาชิกไม่ถาวร: แอลจีเรีย เอกวาดอร์ กายอานา ญี่ปุ่น มอลตา โมซัมบิก เซียร์ราลีโอน สโลวีเนีย เกาหลีใต้ สวิตเซอร์แลนด์

ทวีปเอเชียแปซิฟิก 11 ประเทศ

ทวีปยุโรปตะวันออก 6 ประเทศ

ทวีปลาติอเมริกาและแคริเบียน 10 ประเทศ

ทวีปยุโรปตะวันตกและชาติอื่นๆ 13 ประเทศ

1.พิจารณาและตัดสินข้อพิพาทระหว่างรัฐ

• รับคดีที่เกี่ยวข้องกับข้อพิพาททางกฎหมายระหว่างรัฐที่ยื่นเรื่องต่อศาล

ตัวอย่างคดีที่ศาลพิจารณา:

• ข้อพิพาทเรื่องพรมแดน

• การตีความสนธิสัญญาหรือข้อตกลงระหว่างประเทศ

• ข้อกล่าวหาเกี่ยวกับการละเมิดกฎหมายระหว่างประเทศ

• คำตัดสินของศาลมีผลผูกพันตามกฎหมาย แต่บังคับใช้ได้เฉพาะรัฐที่ยอมรับเขตอำนาจศาล

2.ให้ความเห็นทางกฎหมาย (Advisory Opinions)

• ให้คำปรึกษาเกี่ยวกับปัญหาทางกฎหมายระหว่างประเทศ

• คำขอความเห็นสามารถมาจากหน่วยงานหลักหรือหน่วยงานเฉพาะของสหประชาชาติ

• คำปรึกษานี้ไม่มีผลผูกพันทางกฎหมาย แต่มีความสำคัญในการชี้แนวทางแก้ไขปัญหาระหว่างประเทศ

2. เขตอำนาจในการให้ความเห็นที่ปรึกษา (Advisory Jurisdiction): ศาลสามารถให้คำปรึกษาแก่หน่วยงานขององค์การสหประชาชาติหรือองค์กรอื่น ๆ ตามที่ได้รับคำร้องขอ คำปรึกษานี้ไม่เป็นคำพิพากษาผูกพัน แต่เป็นคำแนะนำทางกฎหมาย

2. ไม่มีอำนาจบังคับ: ศาลไม่สามารถบังคับให้รัฐปฏิบัติตามคำตัดสิน

3. ไม่พิจารณาคดีบุคคลหรือองค์กร: ศาลพิจารณาเฉพาะข้อพิพาทระหว่างรัฐ

4. รัฐไม่ยอมรับเขตอำนาจ: หากรัฐไม่ยอมรับ ศาลไม่สามารถพิจารณาคดีได้

5. ไม่พิจารณาคดีการเมือง: ศาลหลีกเลี่ยงการตัดสินในเรื่องการเมืองหรือความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ

6. ข้อจำกัดทางเวลาและข้อมูล: การพิจารณาคดีอาจล่าช้าหรือข้อมูลไม่เพียงพอ