Maar is dat altijd zo?

Wat als mijn huis een persoon is?

Je veilige armen net als een dak

Je lichaam omringt me

net als de muren van mijn kamer

Je warme huid is de kachel in de living

Kling, klang en pats

Mijn hart in 1000 stukjes

Waar zijn mijn muren heen?

Waar zijn mijn beschermende armen naar toe?

Ben je me moe?

Koop een nieuw huis

dat is wat ze zeggen

maar ik kan me er nog steeds

niet bij neerleggen

Oost west, thuis best

maar waar kan ik heen?

Mijn huis heeft me verlaten

en nu zit ik hier alleen

de hele dag is het al kwijt

ligt het tussen een boek

of onder een tapijt?

Ben al urenlang op zoek

in mijn ogen? valt niet mee

in de spiegel? slecht idee

ik vind het niet, het is genoeg

Maar dan in mijn huis

na even is er een klik

daar is het, het is ik.

vol indrukken,

ik open mijn kamerdeur,

rust in mijn tienerhart.

Ik ging dwalen,

door mijn gedachten,

met mijn gitaar in mijn hand.

Toen de nacht viel voerde ik een gesprek,

met sterren.

En later, bij zonsopgang,

een nieuwe dag,

vol nieuwe kansen.

Gelukkig!

zijn het de meubels of het geruis.

Zijn het de geuren als mama de potten en pannen uithaalt

of oma die in de zetel zit met haar favoriete breinaald.

Zijn het de typische tafelgesprekken met papa's moppen

of je zusje dat vraagt om te spelen met de poppen.

Is het opa die weer eens een discussie voert

of de manier waarop de ondergrond is bevloerd.

Misschien is er wel niets dat thuis echt beschrijft,

maar zijn het de mensen en dingen waar je graag voor thuisblijft.