U241N0107

Στα τρία του χρόνια, ο Κάιλ άρχισε να επικοινωνεί με κάποιον που οι γονείς του δεν μπορούσαν να δουν, υπονοώντας πιθανές ακουστικές ψευδαισθήσεις. Κατά την εκμάθηση της ανάγνωσης στα πέντε του χρόνια, εξέφρασε την εμπειρία ότι οι λέξεις "μιλούσαν πίσω" και ζητούσε από τη μητέρα του να σταματήσει. Στο νηπιαγωγείο, αν και αντιμετώπισε καθυστέρηση λόγω έλλειψης προσοχής, παρέμεινε κοινωνικά δραστήριος. Έναν μήνα πριν από την εισαγωγή του στο νοσοκομείο, εμφάνισε ψυχωτικές ψευδαισθήσεις και σοβαρή κοινωνική απομόνωση. Συχνά ψιθύριζε ανασυγκροτώντας ανούσια και  δυσκολευόταν να ακολουθήσει εντολές. Η οικογενειακή ιστορία περιλάμβανε περιπτώσεις σχιζοφρένειας σε ξαδέρφια από τη μητρική πλευρά, δύο ξαδέρφια με διπολική διαταραχή από την πατρική πλευρά, καθώς και αυτισμό σε ξαδέρφι από την πατρική πλευρά και προγονική γιαγιά. Πραγματοποιήθηκε προκαταρκτική εξέταση από τον παιδίατρο, περιλαμβανομένων κανονικών εργαστηριακών εξετάσεων και CT κεφαλής, τα οποία βρέθηκαν φυσιολογικά. Ο παιδίατρος παρέπεμψε τον ασθενή για εισαγωγή στο νοσοκομείο.

Κατά την αρχική αξιολόγηση, το παιδί φαινόταν αδύνατο και μικρότερο από τη ηλικία του. Η μητέρα ανέφερε ότι τρώει μόνο επιλεκτικά, με αποτέλεσμα σημαντική απώλεια βάρους και αποτυχία να αναπτυχθεί κανονικά. Η συμπεριφορά του ξεχώριζε για στερεότυπη προσποίηση των χειλιών, επαναλαμβανόμενο κλείσιμο των ματιών και έλλειψη επαφής με τα μάτια. Το παιδί μουρμούριζε στον εαυτό του, και κατά την ερώτηση, ο λόγος του ήταν αφόρητα φτωχός και αταξινόμητος. Το αίσθημά του ήταν χαμηλό και ενίοτε προσεκτικό. Παράλληλα, δήλωνε οπτικές ψευδαισθήσεις ατόμων . Η μητέρα του παιδιού επιβεβαίωσε ότι είχε ιστορικό παρανοϊκών φαντασιώσεων ότι άνθρωποι τον κυνηγούσαν ή του παίρνανε το φαγητό του. Εξέφρασε παθητικές σκέψεις αυτοκτονίας, λέγοντας "Ο Θεός είπε ότι είναι η ώρα να έρθω στον ουρανό", καθώς και σκέψεις εναντίον άσαφούς στόχου, λέγοντας "Θα σε κόψω, θα σε σκοτώσω". Δεν επέδειξε αυτοτραυματική ή βίαιη συμπεριφορά.

Πηγή:

Slomiak, S., Matalon, D. R., & Roth, L. (2017). Very Early-Onset schizophrenia in a Six-Year-Old boy. The American Journal of Psychiatry Residents’ Journal, 12(2), 9–11. https://doi.org/10.1176/appi.ajp-rj.2017.120204

ακροατήριο 9

U231N1085

U231N0188

Ακροατήριο 10

ΜΕΛΕΤΗ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗΣ ΠΑΙΔΙΚΗΣ ΣΧΙΖΟΦΡΕΝΕΙΑΣ

   Ο "Kyle" είναι ένα αγόρι 6 ετών με ιστορικό ήπιας αναπτυξιακής καθυστέρησης, το οποίο παρουσίασε ένα μήνα αποδιοργανωμένης συμπεριφοράς, ψευδαισθήσεων και αναπτυξιακής παλινδρόμησης. Σε ηλικία 3 μηνών, άρχισε να παρακολουθεί αντικείμενα που οι γονείς του δεν μπορούσαν να δουν. Σε ηλικία 7 μηνών, άρχισε να προσκολλάται οπτικά σε αόρατα αντικείμενα και "άνοιγε τα μάτια του διάπλατα, ενθουσιαζόταν πολύ, χτυπούσε τα χέρια του και τέντωνε τα πόδια του", σύμφωνα με τη μητέρα του. Δεν άρχισε να περπατάει μέχρι την ηλικία των 20 μηνών και παραπέμφθηκε σε πρώιμη παρέμβαση για καθυστέρηση της αδρής κινητικότητας. Στην ηλικία των 3 ετών άρχισε να μιλάει σε κάποιον που οι γονείς του δεν μπορούσαν να δουν, με αποτέλεσμα να πιστέψουν ότι είχε έναν φανταστικό φίλο. Ενώ μάθαινε να διαβάζει στην ηλικία των 5 ετών, έλεγε: "Σταμάτα μαμά! Οι λέξεις αντιμιλούν!" Αυτό ενδεχομένως υποδηλώνει μια εμπειρία ακουστικών ψευδαισθήσεων. Στο νηπιαγωγείο, τον κράτησαν πίσω λόγω ελλιπούς προσοχής, αλλά παρέμεινε κοινωνικά διαδραστικός χωρίς έντονα ανώμαλη συμπεριφορά. Στη συνέχεια, ένα μήνα πριν από την εισαγωγή, εμφάνισε ειλικρινείς ψευδαισθήσεις και σοβαρή κοινωνική απόσυρση. Ψιθύριζε συχνά στον εαυτό του ανούσια και ήταν τόσο εσωτερικά απορροφημένος που συχνά δεν μπορούσε να ακολουθήσει εντολές. Το οικογενειακό ιστορικό του ασθενούς ήταν αξιοσημείωτο για 1) σχιζοφρένεια σε μια ξαδέλφη από τη μητέρα, δύο ξαδέλφια από την πατέρα και την προγιαγιά του από την πατέρα- 2) διπολική διαταραχή σε δύο ξαδέλφια από την πατέρα- και 3) αυτισμό σε μια ξαδέλφη από τον πατέρα και μια προγιαγιά από τον πατέρα. Ο παιδίατρός του πραγματοποίησε προκαταρκτικό έλεγχο, που περιλάμβανε εργαστηριακή εξέταση ρουτίνας και αξονική τομογραφία κεφαλής, οι οποίες ήταν φυσιολογικές. Ο παιδίατρος παρέπεμψε τον ασθενή για εισαγωγή στο νοσοκομείο μας.

   Κατά την αρχική αξιολόγηση, το παιδί φαινόταν αδύνατο και νεότερο από τη δηλωθείσα ηλικία του. Η μητέρα του δήλωσε ότι έτρωγε μόνο κατά διαστήματα, με αποτέλεσμα σημαντική απώλεια βάρους και αδυναμία ανάπτυξης (δείκτης μάζας σώματος=14,5, βάρος <10η εκατοστιαία θέση- ύψος <3η εκατοστιαία θέση). Η συμπεριφορά του ήταν αξιοσημείωτη για το στερεότυπο σφίξιμο των χειλιών του, το επαναλαμβανόμενο ανοιγοκλείσιμο των ματιών και την κακή οπτική επαφή. Το παιδί μουρμούριζε στον εαυτό του και κατόπιν ερωτήσεων, ο λόγος του ήταν φτωχός και αποδιοργανωμένος. Η επιρροή του ήταν επίπεδη και κατά διαστήματα επιφυλακτική. Υποστήριξε οπτικές ψευδαισθήσεις "ανθρώπων στα μάτια [του]" που "τον ακολουθούσαν παντού", με τα ονόματα "Shavonni, James και Jack", οι οποίοι εμφανίζονταν "μαύροι με κίτρινα δόντια και πράσινα μάτια". Η μητέρα του παιδιού υποστήριξε ότι είχε ιστορικό παρανοϊκών ψευδαισθήσεων, ότι άνθρωποι τον κυνηγούσαν ή του έπαιρναν το φαγητό. Εξέφρασε παθητικό αυτοκτονικό ιδεασμό, λέγοντας: "Ο Θεός είπε ότι ήρθε η ώρα να πάω στον παράδεισο", καθώς και ανθρωποκτόνο ιδεασμό προς ασαφή στόχο, λέγοντας: "Θα σε κόψω, θα σε σκοτώσω". Δεν παρουσίασε αυτοτραυματική ή βίαιη συμπεριφορά.

   Ο ασθενής υποβλήθηκε σε ολοκληρωμένο ιατρικό έλεγχο, που περιλάμβανε μαγνητική τομογραφία εγκεφάλου, οσφυονωτιαία παρακέντηση (με εξέταση αντισωμάτων ολιγοκλωνικών ζωνών, βασικής πρωτεΐνης μυελίνης, παρανεοπλασματικών και υποδοχέα Ν-μεθυλ-D-ασπαρτικού), ΗΕΓ, ρευματολογικό έλεγχο (με εξέταση αντιπυρηνικών αντισωμάτων, C-αντιδρώσα πρωτεΐνη, ρυθμό καθίζησης ερυθροκυττάρων, κερουλοπλασμίνη, κοιλιοκάκη και θυρεοειδή), μεταβολικό έλεγχο (με έλεγχο γαλακτικού, πυροσταφυλικού, ακυλοκαρνιτίνης, οργανικών οξέων ούρων και αμινοξέων πλάσματος), έλεγχο ούρων για ναρκωτικά και πάνελ βαρέων μετάλλων, τα οποία ήταν φυσιολογικά. Ο συμβουλευόμενος ψυχίατρος ανέβαλε την έναρξη των αντιψυχωσικών φαρμάκων λόγω της ηλικίας του ασθενούς και αντ' αυτού ξεκίνησε κλοναζεπάμη για τον έλεγχο της διέγερσης. Δεδομένης της ασυνήθιστα νεαρής ηλικίας του ασθενούς κατά την παρουσίαση, των πιθανών δια βίου συμπτωμάτων και του ισχυρού οικογενειακού ιστορικού ψυχικών ασθενειών, ο ασθενής παραπέμφθηκε για γενετικό έλεγχο. Η ανάλυση μικροσυστοιχιών πολυμορφισμού μονού νουκλεοτιδίου στο χρωμόσωμα έδειξε μια διαγραφή 22q11.2 (χαμηλό αντίγραφο επανάληψης-A/χαμηλό αντίγραφο επανάληψης-D).

Το βιβλίο αυτό, το οποίο κέρδισε το βραβείο επιλογής των αναγνωστών του About.com το 2011, αποτελεί αγαπημένο βιβλίο για παιδιά με ειδικές ανάγκες, καθώς αναλύει την περιπέτεια του νεαρού Brandon και την προσωπική του εμπειρία με τη διπολική διαταραχή.

Η ιστορία αποκαλύπτει τα συναισθήματα και τις ανησυχίες που βιώνει ένα παιδί με διπολική διαταραχή μέσα από τα μάτια του Brandon. Το βιβλίο αναφέρεται στην ηχολαλία, στο επαναλαμβανόμενο παιχνίδι, στην εμμονή με καθημερινά αντικείμενα και στις συμπεριφορές αυτοτραυματισμού, παρουσιάζοντας πώς αυτά επηρεάζουν την καθημερινότητα του νεαρού πρωταγωνιστή. Ο Brandon, μέσα από τη συνάντησή του με τον γιατρό και τη μάθηση για τη διαταραχή του, μαθαίνει πώς να διαχειρίζεται την κατάσταση και αποκτά ελπίδα για μια καλύτερη ζωή.

Αυτό το βιβλίο αποτελεί έναν πολύτιμο πόρο όχι μόνο για τα παιδιά που μπορεί να βιώνουν παρόμοιες καταστάσεις, αλλά και για τους γονείς, τους εκπαιδευτικούς και τους επαγγελματίες υγείας που επιθυμούν να κατανοήσουν καλύτερα και να στηρίξουν τα παιδιά με διπολική διαταραχή.

Πέρα από την εκπαιδευτική του αξία, το βιβλίο προσφέρει επίσης παρηγοριά και κατανόηση, καθώς ο Brandon μαθαίνει ότι δεν είναι μόνος στη μάχη του με τη διαταραχή.

Το "Brandon and the Bipolar Bear" είναι όχι μόνο ένα μέσο για να ανακαλύψουν τα παιδιά περισσότερα για τη διπολική διαταραχή, αλλά είναι επίσης ένα εργαλείο για να ανοίξει ο διάλογος μεταξύ παιδιών και ενηλίκων γύρω από το θέμα της ψυχικής υγείας. Με σαφήνεια και ευαισθησία, το βιβλίο διαχειρίζεται το θέμα, προσφέροντας μια ευκαιρία για τα παιδιά να μάθουν και να αναπτύξουν ενσυναίσθηση.

Το βιβλίο αυτό είναι αναμφίβολα ένα σημαντικό βήμα στην αύξηση της κατανόησης και της ενημέρωσης γύρω από την παιδική διπολική διαταραχή και θα συνεχίσει να προσφέρει υποστήριξη και ελπίδα σε παιδιά και οικογένειες που αντιμετωπίζουν παρόμοιες προκλήσεις.

Έτσι, "Brandon and the Bipolar Bear" αποτελεί μια αναγκαία προσθήκη στη βιβλιοθήκη κάθε οικογένειας, σχολείου ή επαγγελματία υγείας που εργάζεται με παιδιά, δίνοντας μια φωνή και μια ιστορία σε ένα θέμα που συχνά παραμένει ανεκφραστο ή παρεξηγημένο.

Η σχιζοφρένεια με έναρξη στην παιδική ηλικία είναι σπάνια καθώς αφορά 1 στις 40.000 περιπτώσεις (Gochman et al., 2011) ή 1,5 με 2 περιπτώσεις στις 100.000 (Da Fonseca, 2009). Πρόκειται για μια διαταραχή δύσκολα διαγνώσιμη, ενώ υπάρχει ο κίνδυνος λανθασμένης διάγνωσης (πχ ως μια από τις διάχυτες αναπτυξιακές διαταραχές) λόγω κάποιων κοινών χαρακτηριστικών συμπτωμάτων. Η έναρξη της διαταραχής μπορεί να γίνει με τουλάχιστον τρεις μορφές: α) οξεία έναρξη, χωρίς εμφανή προνοσηρά σημεία της αρχόμενης διαταραχής. β) ύπουλη έναρξη, με βαθμιαία επιδείνωση της λειτουργικότητας. γ) ύπουλη έναρξη, με οξεία επιδείνωση της διαταραχής. (Volkmar, Tsatsanis, 2002).

Eαρινό Εξάμηνο

Ακροατήριο 04

Νικολάου Νικολέτα-Μυρτώ

U231N0149

26/03/2024

Αν και η συγκεκριμένη ταινία δεν αφορά παιδική σχιζοφρένια, αλλά αφορά τη διαταραχή αυτή σε ενήλικο άτομο, θεωρώ πως είναι μια αξιόλογη αποτύπωση της νευαρσθένιας αυτής στην οθόνη.

Η ιστορία βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα, και αφηγείται την ιστορία μιας γνωστής μαθηματικής ιδιοφυίας, του John Nash, ο οποίος στο αποκορύφωμα της καριέρας του ανακάλυψε πως έπασχε από την εν λόγω διαταραχή.

Αυτό που αξίζει να παρακολουθήσει κανείς, είναι ο τρόπος με τον οποίο αποφάσισε να "παλέψει" τη σχιζοφρένιά του. Θεωρώ πως είναι μια ταινία που αξίζει κανείς να παρακολουθήσει.

26/03/2024

Eαρινό Εξάμηνο

Ακροατήριο 04

Νικολάου Νικολέτα-Μυρτώ

U231N0149

Πηγή: De Berardis, D., De Filippis, S., Masi, G., Vicari, S., & Zuddas, A. (2021). A neurodevelopment approach for a transitional model of early onset schizophrenia. Brain Sciences, 11(2), 275.

Ο Richard Carlson Jr. έχει παρανοϊκή σχιζοφρένεια και ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή. Θέλοντας να εκπαιδεύσει τους νέους για την ευρέως παρεξηγημένη και αδικαιολόγητη ασθένειά του, ο Richard έγραψε Παρακαλώ σταματήστε να χαμογελάτε, το οποίο βοηθά στη διαγραφή του στίγματος που σχετίζεται με τη σοβαρή ψυχική ασθένεια. Του αρέσει να κάνει τους άλλους ευτυχισμένους και ελπίζει να το κάνει κάνοντας τους ανθρώπους να αισθάνονται πιο άνετα με τους ψυχικά άρρωστους καλλιεργώντας μεγαλύτερη κατανόηση.

Ο Kevin Carlson είναι ένας ταλαντούχος καλλιτέχνης που πάσχει από αυτισμό, ο οποίος είναι μια σοβαρή εγκεφαλική διαταραχή. Ο Κέβιν λατρεύει την τέχνη και εργάζεται σε ένα κατάστημα χειροτεχνίας που απασχολεί άτομα με νοητική υστέρηση.

Τετράδη Μαρία

Ο Νορβηγός καλλιτέχνης πάλευε χρόνια με τη σχιζοφρένεια. Η ζωγραφική ήταν η διαφυγή του. Όπως ο ίδιος έχει δηλώσει "Δεν θα μπορούσα να αποβάλω την αρρώστια μου, γιατί ένα μεγάλο μέρος της τέχνης μου το οφείλω σε αυτήν".

Ακροατήριο 10

10 πίνακες από καλλιτέχνες που λέγεται ότι έπασχαν από σχιζοφρένεια. Η τέχνη αποτελούσε πάντα έναν τρόπο έκφρασης των ανθρώπινων συναισθημάτων. Εδώ τα έργα τέχνης φανερώνουν το συναίσθημα, τις σκέψεις και τον τρόπο αντίληψης της πραγματικότητας ή και της φαντασίας...

— Mark Vonnegut in his “Letter to Anita” at the end of “The Eden Express: A Personal Account of Schizophrenia”

Κάκουρος, Ε., & Μανιαδάκη, Κ. (2006). Ψυχοπαθολογία παιδιών και εφήβων. Αναπτυξιακή προσέγγιση. Αθήνα: ΤΥΠΩΘΗΤΩ

Slomiak, S., Matalon, D. R., & Roth, L. (2017). Very early-onset schizophrenia in a six-year-old boy. American Journal of Psychiatry Residents' Journal.

► Μύθος: Τα άτομα με σχιζοφρένεια είναι συνήθως βίαια και επικίνδυνα.

Αλήθεια: Τα άτομα με σχιζοφρένεια δεν είναι συνήθως βίαια και επικίνδυνα. Η πραγματικότητα για τη σχέση βίας και σχιζοφρένειας είναι πολύ διαφορετική από την εικόνα που αναπαράγουν τα στερεότυπα. Αποτελέσματα ερευνών έχουν δείξει ότι:

• Η συντριπτική πλειοψηφία των ατόμων με ψυχική ασθένεια δε χρησιμοποιεί βία και γενικότερα τα άτομα με ψυχική ασθένεια δεν είναι περισσότερο επικίνδυνα αν συγκριθούν με τον υγιή πληθυσμό.

• Τα άτομα με σχιζοφρένεια εμφανίζουν ελαφρά αυξημένους δείκτες στα εγκλήματα βίας. Η βία όμως που σχετίζεται με τη σχιζοφρένεια οφείλεται κυρίως στη μη λήψη των φαρμάκων ή στην ακαταλληλότητα της θεραπείας και στην έλλειψη στήριξης και αποδοχής.

• Οι ασθενείς με σχιζοφρένεια που κάνουν κατάχρηση ουσιών και αλκοόλ διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο για εκδήλωση βίαιης συμπεριφοράς.

• Οι παραληρητικές ιδέες που το περιεχόμενό τους είναι απειλητικό για τη ζωή του ασθενή αυξάνουν τον κίνδυνο εκδήλωσης βίαιης συμπεριφοράς. Συνεπώς η κατάλληλη θεραπεία των παραληρητικών ιδεών μειώνει αισθητά τον παραπάνω κίνδυνο.

• Η βίαιη συμπεριφορά των ατόμων με σχιζοφρένεια τις πιο πολλές φορές περιλαμβάνει βίαιες εκδηλώσεις που σχετίζονται με την επιβίωσή τους. Στην πραγματικότητα, τα άτομα με σχιζοφρένεια συνήθως δεν είναι θύτες, αλλά θύματα βίαιης συμπεριφοράς ή κακοποίησης.

• Τα εγκλήματα βίας που διαπράττονται από τα άτομα με σχιζοφρένεια έχουν διαφορετικό κίνητρο και διαφορετικά θύματα σε σχέση με αυτά που διαπράττονται από τους λεγόμενους «υγιείς». Συνήθως, στα πρώτα θύματά τους περιλαμβάνονται άτομα του στενού οικογενειακού τους περιβάλλοντος και ακολουθούν τα πρόσωπα εξουσίας, όπως πολιτικοί, γιατροί ή δικαστές.

• Ο μόνος τρόπος για να μειωθεί η εκδήλωση βίαιης και επικίνδυνης συμπεριφοράς στους ασθενείς με σχιζοφρένεια είναι η πρόσβαση σε θεραπευτικές υπηρεσίες, η λήψη της κατάλληλης φαρμακευτικής αγωγής και, γενικότερα, της θεραπείας καθώς και η παράλληλη μείωση του στίγματος και των διακρίσεων, που απογοητεύουν και αποθαρρύνουν όσους αναζητούν βοήθεια για τα προβλήματά τους.

► Μύθος: Τα άτομα με σχιζοφρένεια έχουν διπλή προσωπικότητα ή διχασμένη προσωπικότητα.

Αλήθεια: Τα άτομα με σχιζοφρένεια δεν έχουν ούτε ‘διπλή’ ούτε "διχασμένη προσωπικότητα". Αυτό συνήθως λέγεται γιατί τα άτομα με σχιζοφρένεια συχνά συμπεριφέρονται και λειτουργούν αντιφατικά. Υπάρχουν φορές, που άλλα λένε, άλλα εννοούν και άλλα κάνουν, κι ενώ αυτό μπορεί κάποιες στιγμές να συμβεί στον καθένα, στα άτομα με σχιζοφρένεια συμβαίνει συχνότερα. Γενικά, μπορούμε να πούμε ότι ένα άτομο που εκδηλώνει σχιζοφρένεια μας φαίνεται διαφορετικό επειδή επηρεάζεται η σκέψη και το συναίσθημα και όχι συνολικά η προσωπικότητά του.

► Μύθος: Για τη σχιζοφρένεια ευθύνονται οι γονείς και το οικογενειακό περιβάλλον.

Αλήθεια: Η οικογένεια δεν ευθύνεται για την ανάπτυξη της σχιζοφρένειας. Δεν υπάρχουν δεδομένα, που να αποδεικνύουν ότι το οικογενειακό περιβάλλον, η ελλιπής διαπαιδαγώγηση ή η κακή ανατροφή προκαλούν σχιζοφρένεια. Ενώ αντίθετα υπάρχουν ερευνητικά στοιχεία, που πιστοποιούν επαρκώς τα βιολογικά αίτια της νόσου. Χιλιάδες γονείς υποφέρουν από συναισθήματα ντροπής και ενοχής γιατί θεωρούν ότι πιθανόν αυτοί με τη συμπεριφορά τους προκάλεσαν αυτή την κατάσταση. Σήμερα, έχει αποδειχθεί ότι οι οικογενειακές σχέσεις μπορεί να μην ευθύνονται για τη γένεση της σχιζοφρένειας αλλά μπορεί να επηρεάσουν θετικά ή αρνητικά την εξέλιξή της. Επειδή το συναισθηματικό βάρος από τη σχιζοφρένεια είναι τεράστιο για τα μέλη των οικογενειών, αυτό που χρειάζονται είναι κατανόηση, συμπαράσταση και υποστήριξη και σε καμία περίπτωση απόρριψη και ενοχοποίηση.

► Μύθος: Τα άτομα με σχιζοφρένεια έχουν νοητική στέρηση.

Αλήθεια: Σχιζοφρένεια και νοητική στέρηση είναι δύο διαφορετικές διαγνώσεις. Η σχιζοφρένεια προσβάλλει άτομα ανεξάρτητα από το νοητικό τους επίπεδο. Ένα άτομο με νοητική στέρηση δε σημαίνει ότι έχει απαραίτητα κάποια άλλη ψυχική διαταραχή. Ούτε ότι ένα άτομο με σχιζοφρένεια, όταν εμφανίζει προβλήματα από τη σκέψη του, σημαίνει ότι έχει μειωμένη νοημοσύνη. Η σχιζοφρένεια και η νοητική στέρηση είναι δυο τελείως διαφορετικές καταστάσεις.

► Μύθος:Τα άτομα με σχιζοφρένεια πρέπει να κλείνονται στο ψυχιατρείο.

Αλήθεια: Τα άτομα με σχιζοφρένεια πρέπει να νοσηλεύονται όταν και όσο το χρειάζονται πραγματικά. Αυτό γίνεται, κυρίως, όταν κυριαρχούν τα οξέα συμπτώματα της νόσου που δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν σε εξωτερική βάση. Η σχιζοφρένεια σήμερα μπορεί να αντιμετωπιστεί πιο αποτελεσματικά έξω από το ίδρυμα, στην κοινότητα. Εξάλλου, ο εγκλεισμός στο ίδρυμα στερεί τον ασθενή από τα κοινωνικά ερεθίσματα, τον οδηγεί στο περιθώριο και την κοινωνική απομόνωση και συμβάλλει έτσι στη διαιώνιση του στίγματος.

► Μύθος: Οι άρρωστοι με σχιζοφρένεια δεν είναι ικανοί να πάρουν αποφάσεις για τη θεραπεία τους.

Αλήθεια: Οι περισσότεροι ασθενείς μπορούν αλλά και θέλουν να συμμετέχουν στις αποφάσεις που αφορούν τη θεραπεία τους. Βέβαια η ικανότητά τους να λάβουν ανάλογες αποφάσεις δεν είναι πάντα η ίδια σε όλες τις φάσεις της ασθένειας. Υπάρχουν φάσεις όπως η έναρξη της νόσου ή οι υποτροπές όπου η ικανότητα αυτή περιορίζεται και άλλες φάσεις όπου ο ασθενής μπορεί να συμμετέχει ενεργά στη θεραπεία του. Οι έρευνες δείχνουν πως η συμμετοχή του ασθενή και της οικογένειάς του στη λήψη αποφάσεων, βοηθάει στην καλή συνεργασία με το γιατρό και τους θεραπευτές, βελτιώνει το τελικό αποτέλεσμα και ενισχύει τη «συμμόρφωση» στη θεραπεία.

► Μύθος: Τα άτομα με σχιζοφρένεια δεν μπορούν να εργαστούν.

Αλήθεια: Τα άτομα με σχιζοφρένεια μπορούν να εργαστούν, ακόμη κι αν παρουσιάζουν συμπτώματα. Οι περισσότερες μελέτες έχουν δείξει, ότι τα άτομα που πάσχουν από σοβαρές ψυχικές ασθένειες βελτιώνονται πολύ όταν εργάζονται και γενικά φαίνεται ότι η εργασία συμβάλλει στη θεραπεία. Η εργασία επιτρέπει στα άτομα με σχιζοφρένεια να έρχονται σε επαφή με ομάδες υγιών και αυξάνει τις πιθανότητες ανάπτυξης σχέσεων με τους άλλους.

► Μύθος: Κανείς δεν θεραπεύεται από τη σχιζοφρένεια.

Αλήθεια: Κάθε ασθενής με σχιζοφρένεια έχει διαφορετική εξέλιξη. Η σχιζοφρένεια έχει πολλές μορφές με διαφορετικό τρόπο έναρξης, με διαφορετική πορεία και έκβαση και διαφορετική ανταπόκριση στη θεραπεία. Η γενίκευση, ότι κανείς δε θεραπεύεται από τη σχιζοφρένεια που υπονοεί ότι η σχιζοφρένεια είναι σε όλες τις περιπτώσεις ανίατη νόσος, οδηγεί σε απελπισία και απόγνωση και τους ασθενείς και τους συγγενείς τους.

► Μύθος: Η σχιζοφρένεια προκαλείται από κακά πνεύματα και μάγια.

Αλήθεια: Η σχιζοφρένεια δεν προκαλείται ούτε από κακά πνεύματα ούτε από μάγια. Παρόλα αυτά, σε πολλά μέρη του κόσμου αρκετοί άνθρωποι πιστεύουν, ότι η σχιζοφρένεια προκαλείται από τις ενέργειες κακών πνευμάτων ή την επίδραση μαγείας.

Οι μύθοι για τη σχιζοφρένεια δεν σταματούν όμως εδώ.

Είναι σημαντικό, λοιπόν, να γνωρίζουμε ότι:

• Η σχιζοφρένεια δεν προκαλείται από κατάρες και από "κακό μάτι".

• Η σχιζοφρένεια δεν είναι η τιμωρία του Θεού για τις αμαρτίες της οικογένειας.

• Η σχιζοφρένεια δεν προκαλείται από έλλειψη θρησκευτικής πίστης.

• Η σχιζοφρένεια δεν είναι το αποτέλεσμα ερωτικής απογοήτευσης.

• Η σχιζοφρένεια δεν οφείλεται στην υπερβολική μελέτη.

• Η σχιζοφρένεια δεν προκαλείται από τον αυνανισμό.

• Η σχιζοφρένεια δεν είναι μεταδοτική.

Βίνσεντ Βαν Γκογκ

U234N2130

Ακροατήριο 09

Η περίπτωση Τζάνι

  Η περίπτωση της Τζάνι, είναι αρκετά σπάνια, καθώς τα συμπτώματα εμφανίστηκαν από τη βρεφική ηλικία, από την πρώτη εβδομάδα που η μικρή ήρθε στον κόσμο. Ο Μάικλ και η σύζυγός του, Σούζαν, ήταν τόσο χαρούμενοι  από τη γέννηση του πρώτου τους παιδιού, που τη βιντεοσκοπούσαν συνέχεια, ελπίζοντας πως όταν η Τζάνι θα μεγάλωνε,  θα έβλεπε με νοσταλγία τις πρώτες εκείνες ημέρες της ζωής της.

   Σύντομα διαπίστωσαν ότι η μόλις λίγων ημερών Τζάνι δεν κοιμόταν όπως  τα άλλα βρέφη της ηλικίας της. Για την ακρίβεια,  δεν μπορούσε να κοιμηθεί περισσότερο από μια ώρα, αλλά διαρκώς ξυπνούσε μόνη της και έβγαζε κραυγές. Η παιδίατρος καθησύχασε τους νέους γονείς, ότι το μωρό τους ήταν απλά υπερκινητικό. Παράλληλα, η Τζάνι άρχισε να παίζει με  παιχνίδια που της έδιναν ο Μάικλ και η Σούζαν, τα οποία  προορίζονταν για παιδιά μεγαλύτερης ηλικίας – τριών, έξι μηνών, ακόμη και ενός έτους. Η Τζάνι, όχι μόνο σταματούσε τις φωνές αλλά ήξερε και πώς να παίζει μαζί τους, με παιχνίδια περίπλοκα για ένα βρέφος λίγων ημερών.

    Η αρχική εντύπωση των δύο γονέων ήταν ότι η Τζάνι ήταν πανέξυπνη για την ηλικία της. Σε ηλικία 13  μηνών ήξερε ήδη το αλφάβητο, ενώ σε ηλικία 18 μηνών μπορούσε να διατυπώνει προτάσεις σωστές γραμματικά και να κάνει πρόσθεση. Το σημαντικότερο, όμως, ήταν ότι πλέον η υπερκινητική Τζάνι κοιμόταν κανονικά  το βράδυ, κουρασμένη από τα υπερβολικά πολλά παιχνίδια της ημέρας. Σε ηλικία 2 ετών,  το κορίτσι ήταν πλέον σε θέση να κάνει αφαιρέσεις, αλλά και να κατανοεί δυσνόητες έννοιες για ένα παιδί, όπως οι αρνητικοί αριθμοί. Ήταν η Τζάνι ένας μικρός Αϊνστάιν; Αυτό τουλάχιστον πίστευε ο Μάικλ, ο οποίος είχε κάθε λόγο να φαντάζεται την κόρη του να αποφοιτά από το Χάρβαρντ ή από το Γέιλ κατά την εφηβεία της – γιατί  όχι, να κέρδιζε ακόμη και κάποιο Νόμπελ.

   Σιγά σιγά η Τζάνι άρχισε να αποκτά φανταστικούς φίλους,  κάτι απόλυτα φυσιολογικό στην παιδική ηλικία. Σταδιακά, όμως, οι  φανταστικοί φίλοι άρχισαν να πολλαπλασιάζονται με γεωμετρική πρόοδο, ενώ η Τζάνι φερόταν με αγένεια στα άλλα παιδιά. Οι άλλες μαμάδες, φίλοι ρωτούσαν τον Μάικλ και τη Σούζαν μήπως  η κόρη τους έπασχε από το σύνδρομο του Άσπεργκερ, όμως,  η ειδικός στην οποία απευθύνθηκαν απέκλεισε την οποιαδήποτε αναπτυξιακή διαταραχή, αποδίδοντας την ιδιόρρυθμη συμπεριφορά στο υψηλό IQ της Τζάνι, το οποίο είχε μετρηθεί σε 146.

   Η 4χρονη Τζάνι είχε τον δείκτη ευφυίας ενός παιδιού δέκα  ετών,  τους είπε, και αυτή ήταν η αιτία όλων των προβλημάτων. Δυστυχώς,  η ερμηνεία της ειδικού δεν ήταν η σωστή. Τα άλλα παιδιά που είχαν, επίσης υψηλό δείκτη ευφυίας,  δεν συμπεριφέρονταν όπως η Τζάνι, ούτε είχαν τόσους πολλούς φανταστικούς φίλους που ζούσαν σε ένα φανταστικό νησί, όπως το νεαρό κορίτσι, που προτιμούσε να παίξει με τα πλάσματα της φαντασίας παρά με τ’ άλλα παιδιά με το υψηλό IQ.

   Εν τω μεταξύ, στις 17 Δεκεμβρίου 2007,  έρχεται στον κόσμο το δεύτερο παιδί της οικογένειας, ο Μπόντι, όμως η κατάσταση της Τζάνι χειροτερεύει διαρκώς και γίνεται ακόμη πιο βίαιη: χτυπάει, δαγκώνει τους γονείς της, προσπαθεί να κάνει  κακό στο μωρό. Τα Χριστούγεννα της ίδιας χρονιάς, ο Μάικλ και η Σούζαν παιδοψυχολόγο, η οποία αρχικά αποδίδει τα  βίαια ξεσπάσματα της Τζάνι σε απλή ζήλια για το νέο μέλος της οικογένειας, μέχρι που βλέπει το κορίτσι να επιτίθεται και να χτυπάει τη Σούζαν, χωρίς να διαφαίνεται κάποιο συναίσθημα, όπως  χτυπάει  μια μπάλα του τένις στον τοίχο.

   Η ψυχολόγος τούς συστήνει έναν παιδοψυχίατρο, η οποία τους ρωτάει  για το ιστορικό των οικογενειών τους, οπότε η Σούζαν θυμάται  ότι ένας μακρινός θείος της είχε περάσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του σε ψυχιατρική κλινική πάσχοντας από σχιζοφρένεια. Η ψυχίατρος παραμένει επιφυλακτική, «ας μην πάμε ακόμη εκεί», καθησυχάζει τους δύο ανήσυχους γονείς, ενώ συστήνει φαρμακευτική αγωγή για το κορίτσι,  ώστε να καταπολεμηθεί η βίαιη συμπεριφορά της.

     Το επόμενο τρίμηνο η κατάσταση της Τζάνι επιδεινωνόταν συνεχώς. Τα χάπια δεν είχαν αποτέλεσμα. Ο Μάικλ έπαιρνε μαζί του στη δουλειά τον Μπόντι, ώστε να μην τον βλέπει η Τζάνι και γίνεται επιθετική. Η παιδοψυχίατρος συστήνει ένα νευρολόγο, μήπως η εξήγηση οφειλόταν σε όγκο στον εγκέφαλο, όμως οι εξετάσεις ήταν αρνητικές.

   Η Σούζαν δεν αντέχει άλλο αυτή την κατάσταση και πηγαίνει την  Τζάνι σ’  ένα ψυχιατρικό νοσοκομείο κρυφά από τον Μάικλ.  Όταν εκείνος σπεύδει στο ψυχιατρείο βλέπει την κόρη του χαρούμενη να κάνει παρέα  με κάτι κορίτσια που βρίσκονταν στη εφηβεία, να του λέει «καταλαβαίνουν τη φαντασία μου». Ο Μάικλ όμως δεν καταλάβαινε ή – έστω- δεν ήθελε ακόμη να καταλάβει. Η Τζάνι είχε πει στον γιατρό που την εξέτασε ότι έπασχε από σχιζοφρένεια! Μήπως έφταιγε η Σούζαν που της έβαλε αυτή την ιδέα στο μυαλό; Σε  αυτό τουλάχιστον το συμπέρασμα κατέληξε ο γιατρός της κλινικής.  

   Ύστερα από κάποιο διάστημα, η Τζάνι νοσηλεύτηκε για δεύτερη φορά  σε άλλη κλινική. Ο  Μάικλ κατηγορούσε τη Σούζαν και η Σούζαν τον Μάικλ ότι δεν ήταν καλός πατέρας. Και  πάλι οι γιατροί ήταν καθησυχαστικοί.  Πώς ήταν δυνατόν, όμως, να βαίνουν όλα καλώς όταν η Τζάνι άρχισε να τρώει τις μπλούζες της και να ζητάει από τον πατέρα της συμβουλή για το πώς να κόψει τον  λαιμό της;

   Έπρεπε να περάσουν κάποιοι μήνες ακόμη, μέχρι να συμβεί ένα «επεισόδιο» στο σχολείο. Η Τζάνι έτρεξε έξω από την αίθουσα και  άρχισε να χτυπιέται στους τοίχους και στις πόρτες του κτιρίου. Τότε μόνο, οι γιατροί που την εξέτασαν αποφάνθηκαν ότι πρόκειται όντως για περιστατικό  παιδικής σχιζοφρένειας. Αυτό που κατά βάθος ο Μάικλ ήξερε εδώ και πολύ καιρό, το άκουγε για πρώτη φορά ρητά και κατηγορηματικά από τα πλέον επίσημα χείλη.

   Η Τζάνι νοσηλεύτηκε και πάλι σε ψυχιατρική κλινική, όμως  τα φάρμακά της προκαλούσαν δυστονία, μια νευρολογική διαταραχή με συμπτώματα παραπλήσια με το εγκεφαλικό, ενώ το κορίτσι βυθιζόταν ολοένα και περισσότερο στον φανταστικό της κόσμο με τους φανταστικούς της φίλους. Όταν σε μία επίσκεψη η Τζάνι έδειχνε να μην τον αναγνωρίζει, ο Μάικλ αποφασίζει να την πάρουν πίσω στο σπίτι, αρκεί να στείλουν τον Μπόντι στους παππούδες  του – εκείνος τουλάχιστο ήταν υγιής, ενώ η Τζάνι είχε ανάγκη τη στήριξη των γονιών της. Η Σούζαν αντιπρότεινε να μετακομίσουν σ’ ένα νέο διαμέρισμα,  όπου τα δύο παιδιά της οικογένειας θα μένουν σε χωριστά δωμάτια.

   Έτσι κι έγινε,  όμως, ο Μάικλ σταδιακά χάνει το κουράγιο του, ενώ  κάποια στιγμή έφτασε στο  σημείο να κάνει  απόπειρα αυτοκτονίας. Τότε ήταν που κατάλαβε ότι έπιασε πάτο και ο ίδιος και  ότι έπρεπε να κάνει  κάτι δραστικό για να αλλάξει την κατάσταση: δε χρειαζόταν να προσπαθεί να υπερνικήσει  τη σχιζοφρένεια της κόρης του, αλλά να συμβιβαστεί και  να  πλησιάσει κατ’ αυτόν τον τρόπο την Τζάνι.

  Από τότε μέχρι σήμερα έχουν περάσει τρία χρόνια  και ο Μάικλ υποστηρίζει ότι η κατάσταση στη οικογένεια  έχει βελτιωθεί σημαντικά. Το θεραπευτικό πρόγραμμα της Τζάνι, εκτός από  φάρμακα περιλαμβάνει  και θεραπευτική ιππασία, η  οποία τη βοηθά  να τονώσει την αυτοπεποίθησή της, ενώ ή ψυχολόγος της προσπαθεί  να της καταστήσει σαφή τη διαφορά  ανάμεσα στη φαντασία  και την παραίσθηση.

Πηγή: Κουτσιαρίδα, Μ. (2015). Σχιζοφρένεια με έναρξη στην παιδική ηλικία και νοσηλευτική παρέμβαση. Ιδρυματικό Καταθετήριο Τ.ΕΙ. Δυτικής Ελλάδας

http://repository.library.teiwest.gr/xmlui/handle/123456789/4232

U241N0076

ΑΚΡΟΑΤΗΡΙΟ 2

Η περίπτωσή της έγινε ντοκιμαντέρ το 1992 και εξακολουθεί να προβληματίζει μέχρι σήμερα.

Οι τραυματικές εμπειρίες της Μπεθ είχαν ως συνέπεια την αποκόλλησή της από την κοινωνική πραγματικότητα και την απόλυτη έλλειψη εμπάθειας προς τους άλλους – συμπτώματα τα οποία οι ψυχίατροι ερμηνεύουν ως μία προσπάθεια του μυαλού της να «κλείσει το διακόπτη» και να απομονώσει το τραυματικό παρελθόν της.

Εξαιρετικά συγκλονιστικά είναι τα αποσπάσματα όπου το μικρό κορίτσι ομολογεί απαθώς την επιθυμία του να δολοφονήσει τους γονείς της και τον αδελφό της, ενώ ανατριχιαστικές είναι οι περιγραφές σαδιστικού βασανισμού ζώων.

Η τελευταία δε συνέντευξή της ενήλικης πλέον Μπεθ, όπου μετανιώνει για την παρελθούσα συμπεριφορά της, θεωρείται από τις πιο δυνατές στιγμές στην ιστορία των ντοκιμαντέρ.

Γιατροί και ειδικοί θεωρούν ότι εάν τέτοιες περιπτώσεις αντιμετωπιστούν άμεσα, τότε ο κίνδυνος ακραίας παραμόρφωσης της προσωπικότητας του παιδιού μπορεί σε μεγάλο βαθμό να αμβλυνθεί.<p>Πηγή: <a target="_blank" href="https://www.iefimerida.gr">iefimerida.gr</a> - <a target="_blank" href="https://www.iefimerida.gr/news/125324/%CF%83%CF%85%CE%BD%CF%84%CE%B1%CF%81%CE%B1%CE%BA%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%AF%CF%80%CF%84%CF%89%CF%83%CE%B7-%CF%83%CE%B5%CE%BE%CE%BF%CF%85%CE%B1%CE%BB%CE%B9%CE%BA%CF%8E%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%BA%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%BF%CF%85-%CF%80%CE%B1%CE%B9%CE%B4%CE%B9%CE%BF%CF%8D-%CE%B8%CE%B1-%CF%83%CE%B1%CF%82-%CE%B4%CE%AD%CF%83%CE%B5%CE%B9-%CF%84%CE%BF-%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BC%CE%AC%CF%87%CE%B9-%CE%BA%CF%8C%CE%BC%CF%80%CE%BF-%CE%B2">Συνταρακτική περίπτωση σεξουαλικώς κακοποιημένου παιδιού θα σας δέσει το στομάχι κόμπο [βίντεο] - iefimerida.gr</a></p>

<p>Πηγή: <a target="_blank" href="https://www.iefimerida.gr">iefimerida.gr</a> - <a target="_blank" href="https://www.iefimerida.gr/news/125324/%CF%83%CF%85%CE%BD%CF%84%CE%B1%CF%81%CE%B1%CE%BA%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%AF%CF%80%CF%84%CF%89%CF%83%CE%B7-%CF%83%CE%B5%CE%BE%CE%BF%CF%85%CE%B1%CE%BB%CE%B9%CE%BA%CF%8E%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%BA%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%BF%CF%85-%CF%80%CE%B1%CE%B9%CE%B4%CE%B9%CE%BF%CF%8D-%CE%B8%CE%B1-%CF%83%CE%B1%CF%82-%CE%B4%CE%AD%CF%83%CE%B5%CE%B9-%CF%84%CE%BF-%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BC%CE%AC%CF%87%CE%B9-%CE%BA%CF%8C%CE%BC%CF%80%CE%BF-%CE%B2">Συνταρακτική περίπτωση σεξουαλικώς κακοποιημένου παιδιού θα σας δέσει το στομάχι κόμπο [βίντεο] - iefimerida.gr</a></p>

To ''Lil Broken Star'' της Rachel Star Withers είναι ένα σημαντικό παραμύθι που αγγίζει τη δύσκολη έννοια της παιδικής σχιζοφρένειας. Μέσα από μια προσιτή ιστορία και ζωντανές εικόνες, βοηθά τα παιδιά να κατανοήσουν και να αποδεχτούν τις προκλήσεις που συνδέονται με αυτήν την κατάσταση, προάγοντας την επίγνωση και τη συναισθηματική υποστήριξη. 

Μάλιστα, ένα εξαιρετικό εύρημα της ταινίας είναι ότι οι φωνές μες στο μυαλό του Άνταμ προσωποποιούνται, τις υποδύονται ηθοποιοί. Κι έτσι βλέπουμε μαζί με τον Άνταμ τους πρωταγωνιστές του μυαλού του, τι του λένε, πώς τον παγιδεύουν.

Ένα εντυπωσιακό στοιχείο αυτής της διαταραχής είναι η σύγχρονη επιστημονική κατανόηση ότι η έγκαιρη παρέμβαση μπορεί να κάνει σημαντική διαφορά. Παρότι δεν υπάρχει πλήρης θεραπεία, οι θεραπευτικές προσεγγίσεις που περιλαμβάνουν ψυχολογική υποστήριξη, φαρμακευτική αγωγή και οικογενειακή εκπαίδευση μπορούν να βελτιώσουν τη ζωή του παιδιού και να το βοηθήσουν να αναπτύξει κοινωνικές και συναισθηματικές δεξιότητες. Η έρευνα στη νευροαναπτυξιακή βάση της διαταραχής εξελίσσεται συνεχώς, και η αυξανόμενη κατανόηση της παιδικής σχιζοφρένειας επιτρέπει την ανάπτυξη καλύτερων μεθόδων διάγνωσης και παρέμβασης, δίνοντας ελπίδα για ένα πιο υποστηρικτικό και ενταξιακό μέλλον για τα παιδιά με αυτή την πάθηση.

Οι έφηβοι που εμφανίζουν σχιζοφρένεια μπορεί να παρουσιάσουν αλλαγές στη συμπεριφορά τους, όπως απομόνωση, απώλεια ενδιαφέροντος για δραστηριότητες που αγαπούσαν, μειωμένη σχολική απόδοση και αποδιοργάνωση στις σκέψεις και στις πράξεις τους. Αυτά τα συμπτώματα συχνά παρερμηνεύονται ως σημάδια συνηθισμένων εφηβικών προβλημάτων ή ως αντιδράσεις στο άγχος και τις κοινωνικές πιέσεις, κάτι που καθιστά τη διάγνωση δύσκολη.

Η έγκαιρη διάγνωση και παρέμβαση είναι καθοριστικής σημασίας για τη βελτίωση της πορείας της διαταραχής. Οι θεραπείες περιλαμβάνουν φαρμακευτική αγωγή και ψυχοκοινωνική υποστήριξη, με στόχο την αντιμετώπιση των συμπτωμάτων και τη βελτίωση της λειτουργικότητας του εφήβου. Επίσης, η συμμετοχή της οικογένειας και η υποστήριξη του σχολείου είναι απαραίτητες για την ενίσχυση της σταθερότητας και της ένταξης του εφήβου στο κοινωνικό του περιβάλλον.

Η σχιζοφρένεια στην εφηβική ηλικία απαιτεί μια ολιστική και μακροχρόνια προσέγγιση, καθώς μπορεί να επηρεάσει την ανάπτυξη κοινωνικών δεξιοτήτων και την ακαδημαϊκή εξέλιξη.

Τα συμπτώματα της εφηβικής σχιζοφρένειας χωρίζονται σε τρεις κατηγορίες: θετικά, αρνητικά και γνωστικά. Στα θετικά συμπτώματα περιλαμβάνονται οι ψευδαισθήσεις, οι παραληρητικές ιδέες και η αποδιοργανωμένη σκέψη ή ομιλία. Τα αρνητικά συμπτώματα αναφέρονται σε μείωση του συναισθήματος, έλλειψη ενδιαφέροντος για καθημερινές δραστηριότητες και κοινωνική απόσυρση. Τέλος, τα γνωστικά συμπτώματα περιλαμβάνουν προβλήματα με τη μνήμη, τη συγκέντρωση και τη λήψη αποφάσεων, γεγονός που μπορεί να επηρεάσει αρνητικά την εκπαιδευτική πορεία και την κοινωνική ζωή των εφήβων (Schneider & Purdon, 2020).

Η ακριβής αιτία της εφηβικής σχιζοφρένειας παραμένει άγνωστη, αλλά η εμφάνισή της συνδέεται με έναν συνδυασμό γενετικών, νευροβιολογικών και περιβαλλοντικών παραγόντων. Οι οικογενειακές σχέσεις, οι ψυχοπιεστικές καταστάσεις και η χρήση ουσιών κατά την εφηβεία μπορούν να επιδεινώσουν την πιθανότητα εμφάνισης της διαταραχής σε άτομα με γενετική προδιάθεση (Lewis et al., 2019).

Η διάγνωση της εφηβικής σχιζοφρένειας γίνεται από επαγγελματίες ψυχικής υγείας, οι οποίοι βασίζονται σε κλινική αξιολόγηση, παρατήρηση και ψυχομετρικές δοκιμασίες. Η πρώιμη παρέμβαση είναι κρίσιμη για τη διαχείριση της διαταραχής, καθώς η έγκαιρη αντιμετώπιση μπορεί να συμβάλει στη μείωση της σοβαρότητας των συμπτωμάτων και στη βελτίωση της ποιότητας ζωής των εφήβων. Η θεραπευτική αντιμετώπιση συνήθως περιλαμβάνει συνδυασμό φαρμακευτικής αγωγής, ψυχοθεραπείας και οικογενειακής υποστήριξης, με στόχο τη διαχείριση των συμπτωμάτων και τη βελτίωση των κοινωνικών δεξιοτήτων του ατόμου (Eack et al., 2018).

Βιβλιογραφία

• Eack, S. M., Newhill, C. E., Anderson, C. M., & Rotondi, A. J. (2018). Cognitive enhancement therapy for early-course schizophrenia: Effects of a two-year randomized controlled trial. The American Journal of Psychiatry, 175(11), 1171-1179.

• Lewis, S., Jones, P., & Goodyer, I. (2019). The development of psychotic symptoms in adolescents. Journal of Child Psychology and Psychiatry, 60(10), 1044-1060.

• Schneider, L. C., & Purdon, S. (2020). Child and Adolescent Psychiatry: An Overview of Psychotic Disorders in Youth. Child Psychiatry & Human Development, 51(5), 771-782.

’Η ομίχλη έφυγε. Μπορούσα να ξανακούσω. Επιβίωσα’’ Το 1983 ο Ντέιβιντ δούλευε σε μπαρ, στο οποίο τον είχε συστήσει ο γιατρός του. Εκεί γνώρισε την γυναίκα του Γκίλιαν,αρκετά χρόνια μεγαλύτερή του, η οποία αποφάσισε να τον βοηθήσει να ανακτήσει τις χαμένες του ικανότητες. Τα σημάδια της σχιζοφρένειας άρχισαν να υποχωρούν και ο Ντέιβιντ ξεκίνησε να ξαναπαίζει πιάνο, επιδεικνύοντας για άλλη μία φορά εκπληκτικές ικανότητες. Με την βοήθεια της συζύγου και του χρηματοδότη του, ο Χέλφγκοτ στάθηκε ξανά στα πόδια του και ξεκίνησε περιοδεία στην Ευρώπη ως σολίστας. ...Ταινίες και διεθνής φήμη Το 1996 γυρίστηκε η ταινία ‘’Ο Σολίστας’’ που πραγματεύονταν την ζωή του Ντέιβιντ, από τα παιδικά του χρόνια μέχρι εκείνη τη στιγμή. Η ταινία απέσπασε διθυραμβικές κριτικές και έκανε τον Ντέιβιντ παγκοσμίως γνωστό. Έλαβε 7 υποψηφιότητες για Όσκαρ, ανάμεσά τους και της καλύτερης ταινίας΄Μετά την ταινία ο Χέλφγκοτ συνέχισε να περιοδεύει σε ολόκληρο τον κόσμο ως σολίστ. Στην Αμερική τα εισιτήρια εξαντλούνταν μέσα σε μερικές ώρες. Στην Αυστραλία του απονεμήθηκε τιμητικό διδακτορικό. Η ζωή του καταγράφηκε στο ντοκιμαντέρ «Hello, I am David!» της Κοσίμα Λάντζ. Συνεχίζει να περιοδεύει τον κόσμο μαζί με την σύζυγό του. Αυτός είναι 69 ετών κι εκείνη 84.

Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.mixanitouxronou.com.cy/categories/kinonia/o-exeretikos-solistas-pou-perase-12-chronia-se-psichiatrikes-klinikes-logo-schizofrenias-douleve-servitoros-se-bar-opou-gnorise-ti-gineka-pou-ton-therapefse-epestrepse-entiposiase-ke-egine-tenia/

Διαμένοντας για τρία χρόνια στο Ινστιτούτο Νευροεπιστήμης στο Πανεπιστήμιο του Νιούκαστλ, γνώρισε τους κλινικούς γιατρούς, τους ερευνητές, τους ψυχιάτρους και τους ασθενείς της.

Η Καμίλ Όρμστον και ο Κέβιν Μίτσινσον, έχουν διαγνωσθεί με σχιζοφρένεια. Και οι δύο είναι ανειδίκευτοι, αλλά η τέχνη είναι ένα μέσο ζωτικής σημασίας για να εκφράσουν ό, τι συμβαίνει μέσα στο κεφάλι τους. Η Άλντγουορθ τους συναντούσε μία φορά το μήνα για δύο χρόνια, όταν της είπαν για τις παραισθήσεις τους, τις νοσηλείες τους και τις ανατριχιαστικές επιδράσεις της φαρμακευτικής αγωγής.

Η Καμίλ ήθελε να γίνει γιατρός, αλλά τα ψυχωτικά επεισόδια που ξεκίνησαν όταν ήταν μόλις 16 ετών, έθεσαν ένα πρόωρο τέλος στα όνειρά της, εξηγεί η Άλντγουορθ. Ο Μίτσινσον εξηγεί ότι ακούει φωνές που του υποδεικνύουν τι πρέπει να ζωγραφίσει. Αν και ορισμένες από αυτές είναι τρομακτικές, ο ίδιος λέει ότι θα αισθανόταν χαμένος χωρίς αυτές. Η σχιζοφρένεια τους έχει κυριολεκτικά διαχωρίσει και στη συνέχεια τους έχει επανασυναρμολογήσει, σχολιάζει η Άλντγουορθ.

https://www.psychologynow.gr/

“I needed to put two critical ideas together: that I could both be mentally ill and lead a rich and satisfying life.”

— Elyn R. Saks, “The Center Cannot Hold: My Journey Through Madness”

“If you are a person with mental illness, the challenge is to find the life that’s right for you. But in truth, isn’t that the challenge for all of us, mentally ill or not? My good fortune is not that I’ve recovered from mental illness. I have not, nor will I ever. My good fortune lies in having found my life.”

— Elyn R. Saks, “The Center Cannot Hold: My Journey Through Madness”

“I have a fuzzy recollection of walking up to some doctor-looking person and being totally absorbed by his gold tie clip. I suspected it was the button to end the world so I didn’t touch it. I’m pretty sure it was Dr. Dale. I don’t know who else would be so tasteless as to walk around a mental ho

spital wearing the button to end the world.”

— Mark Vonnegut, “The Eden Express: A Personal Account of Schizophrenia”

“It was as if single nights had the duration of centuries, so within that time the most profound alterations in the whole of mankind, in the earth itself and the whole solar system could very well have taken place.”

— Daniel Schreber, “Memoirs of My Nervous Illness”

“People are always selling the idea that people who have mental illness are suffering. But it’s really not so simple. I think mental illness or madness can be an escape also.”

— John Nash, PBS interview

“I say, ‘We shall overcome.’ I use that all the time. We shall overcome all of the bad notions people have, the preconceived notions.”

— Brian Wilson, interview with Ability Magazine

“It started carefully and gradually, and I almost didn’t notice. It was like a nice summer day when the fog slowly creeps over the sky. First as a thin veil over the sun, then gradually more, but the sun is still shining, and not until it stops, when it suddenly gets cold and the birds have stopped chirping, do you realize what is happening.”

— Arnhild Lauveng, “A Road Back from Schizophrenia

“Even though the Voices were far more intense in the hospital than before, in some ways they were less frightening. When I was in high school and college, they had sneaked up on me, blasting out of the airwaves almost without warning. By now, they had become almost familiar. I hated them. I suffered from them. But they seemed almost a normal part of living. I knew them. I understood them and they understood me.”— Lori Schiller, “The Quiet Room: A Journey Out of the Torment of Madness”

Σε αυτή τη μελέτη, μια σπάνια περίπτωση ενός 12χρονου κοριτσιού με παιδική σχιζοφρένεια παιδικής και διάφορα ακόμη ευρήματα, βοηθούν στη διαφοροποίησή της από άλλες παιδικές διαταραχές.

Girl reveals what it's really like to have schizophrenia

Ένα βίντεο που αξίζει να δείτε

Χ. Ανδρούτσος, Τμήμα Ψυχιατρικής Παιδιών και Εφήβων, ΓΝΑ «Σισμανόγλειο», Αθήνα Ψυχιατρική 2012, 23:Π82–Π93

Μια ενδιαφέρουσα μελετη περίπτωσης, στα πλαίσια μιας διπλωματικής εργασίας για μια εξαιρετική πρόταση διαχείρισης της παιδικής σχιζοφρένειας.

Ακροατήριο 08

Ένα εντυπωσιακό στοιχείο της παιδικής σχιζοφρένειας είναι ότι τα συμπτώματα συχνά μιμούνται κοινές ανησυχίες της παιδικής ηλικίας, όπως η φανταστική σκέψη ή οι φόβοι, γεγονός που καθιστά δύσκολη την έγκαιρη διάγνωση. Τα παιδιά μπορεί να αναφέρουν ότι "ακούνε φωνές" ή ότι "βλέπουν πράγματα που οι άλλοι δεν βλέπουν", ενώ οι γονείς συχνά αποδίδουν αυτές τις περιγραφές στη φαντασία τους. Όταν όμως αυτά τα συμπτώματα συνοδεύονται από σοβαρές δυσκολίες στις σχέσεις με τους συνομηλίκους ή στην ακαδημαϊκή λειτουργία, οι ενδείξεις γίνονται πιο ανησυχητικές.

Επιπλέον, η παιδική σχιζοφρένεια συχνά συνδέεται με βιολογικές και γενετικές αιτίες, καθώς και με περιβαλλοντικούς παράγοντες. Μελέτες υποδεικνύουν ότι οι πρώιμες επιρροές, όπως η προγεννητική έκθεση σε στρες ή λοιμώξεις, ενδέχεται να επηρεάσουν την εμφάνιση της διαταραχής (Rapoport et al., 2012). Η έρευνα σε αυτόν τον τομέα είναι συνεχώς εξελισσόμενη, παρέχοντας ελπίδα για την ανάπτυξη πιο αποτελεσματικών θεραπευτικών προσεγγίσεων.

Η παιδική σχιζοφρένεια προκαλεί δέος λόγω της πολυπλοκότητάς της, αλλά ταυτόχρονα ενθαρρύνει τη συνεχή διερεύνηση τρόπων κατανόησης και διαχείρισής της. Οι συνδυαστικές θεραπείες, όπως η ψυχοεκπαίδευση, η φαρμακευτική αγωγή και η υποστήριξη της οικογένειας, μπορούν να βοηθήσουν τα παιδιά να διαχειριστούν τα συμπτώματα και να προσαρμοστούν στις καθημερινές προκλήσεις.

Η παιδική σχιζοφρένεια είναι μια σπάνια αλλά σοβαρή ψυχική διαταραχή που επηρεάζει τα παιδιά, συνήθως ηλικίας κάτω των 13 ετών. Πρόκειται για μια χρόνια πάθηση που επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο ένα παιδί σκέφτεται, αισθάνεται και συμπεριφέρεται. Είναι παρόμοια με τη σχιζοφρένεια που εμφανίζεται σε εφήβους και ενήλικες, αλλά η έναρξή της σε μικρή ηλικία έχει μοναδικές προκλήσεις. Η διάγνωση είναι πολύπλοκη και απαιτεί λεπτομερή αξιολόγηση από ψυχιάτρους ή ψυχολόγους που ειδικεύονται στις παιδικές ψυχικές διαταραχές. Επειδή τα συμπτώματα μπορεί να μοιάζουν με άλλες διαταραχές, όπως ο αυτισμός ή η διπολική διαταραχή, απαιτείται προσεκτική διαφοροδιάγνωση.

Η ψυχωτική συμπτωματολογία εντάθηκε μετά την απώλεια του πατέρα και την ένταση στην οικογένεια. Η θεραπεία περιλάμβανε την χορήγηση αντιψυχωτικών φαρμάκων (όπως ριζπεριδόνη και ολανζαπίνη), αλλά και ψυχοκοινωνική υποστήριξη. Παρά τη βελτίωση στην κοινωνική αλληλεπίδραση και την επικοινωνία, το παιδί παρουσίασε συνεχείς μαθησιακές δυσκολίες και παρατηρήθηκε αποτυχία επανένταξης στο σχολείο.

Ψυχοπαθολογία του Παιδιού

ΑΚΡΟΑΤΗΡΙΟ 16

U244N1297

Η μελέτη αποκάλυψε ότι η οικογενειακή ιστορία σχιζοφρένειας σχετίζεται με αυξημένο κίνδυνο για πολλές ψυχιατρικές καταστάσεις, υποστηρίζοντας την ιδέα ότι η ευπάθεια στην ψυχική υγεία μπορεί να είναι συνεχής αντί για κατηγοριοποιημένη.

Η μελέτη τονίζει ότι η σύγχυση στις σωματικές εμπειρίες είναι συχνή στη σχιζοφρένεια, και οι αλληλεπιδράσεις μεταξύ των συμπτωμάτων των δύο διαταραχών περιπλέκουν τη θεραπεία. Τονίζεται η ανάγκη για περαιτέρω έρευνα σχετικά με τη συννοσηρότητα αυτών των διαταραχών.