φωλια, συμπαν, καταφυγιο, σπιτι, πλαστικοτητα, προστασια, πατριδα, ονειρο, παιδικη ηλικια, κοσμος, ποιητης, κατοικια, καταλυμα

Ο ορος «φωλια» ειναι ενας πολυ σημαντικος παραγοντας για να υπαρξει μια ζωη, ενας ζωντανος οργανισμος. Ενα καταφυγιο για εμας οπου θα μπορουμε να κλαψουμε να γελασουμε να μιλησουμε ανοιχτα σε εναν οικειο ανθρωπο, ενας χωρος δικος μας οπου να νιωθουμε αγαπη, αναμνησεις, γεγονοτα, προστασια. Με την αναμιξη αυτην δημιουργειται ενα σπιτι. Ο καθενας απο εμας εχει μια δικη του οικειοτητα, ενα δικο του σπιτι με δικες του αναμνησεις, με δικη του προστασια, με τη δικη του αγαπη. Κατι κοινο, αλλα διαφορετικο απο ανθρωπο σε ανθρωπο, απο ζωντανο οργανισμο σε ζωντανο οργανισμο.

Κατι οικειο σε εμας θα μπορουσε να ειναι και καποιο αντικειμενο ή να χρησιμοποιησουμε την λεξη περιγραφοντας οτι ειμαστε οικειοι πανω σε καποιον τομεα. Καποια αντικειμενα για εμας εχουν αξια λογω της οικειοτητας, λογω της αναμνησης. Ισως αυτα τα αντικειμενα συνδεονται με την παιδικη μας ηλικια, ειτε συνδεονται με καποιο ατομο που αγαπαμε, μια αναμνηση που εχουμε απο αυτα ή επειδη εχουμε την οικειοτητα να το χρησιμοποιησουμε για να ασκησουμε καποια ενεργεια.

Ενας ανθρωπος που φευγει απο το σπιτι του λογω επαγγελματικης καριερας, λογω καποιου ταξιδιου, λογω καποιου θεματος, δεν παυει να χανει την οικειοτητα για εκεινο το μερος. Μια νεα οικειοτητα, μια νεα φωλια δημιουργειται απο την αρχη μενοντας σε ενα αλλο σπιτι στο οποιο μετακινηθηκε. Δυσκολευεται στην αρχη διοτι θα προσπαθει αυτο τον χωρο να τον διακοσμησει με την δικη του αισθητικη, με τον δικο του τροπο, για να νιωσει πιο οικειος, τον χωρο να τον αγαπησει και να τον κανει φωλια του.

Η νοσταλγια, η αναμνηση, το να νοσταλγεις και να χαιρεσαι ή να λυπασαι, ειναι ενα μερος της οικειοτητας. Της αναμνησης. Ενος ονειρου. Πολλοι ανθρωποι νοσταλγουν τα παιδικα τους χρονια, οταν τα πραγματα ηταν απλα, αγνα, με το μητρικο τους αγγιγμα να τους πολιορκει μεσα στην ψυχη τους. Θα θυμηθουν μια ομορφη στιγμη, μια ωραια παρεα, ενα σπιτι, εναν τοπο, εναν χωρο, ενα αντικειμενο, μια οικογενεια, ενα προσωπο που ισως δεν θα το κατεχουν πλεον, γιαυτο θα το νοσταλγουν. Γιατι το εχασαν ή ισως γιατι δεν μπορουν να το εχουν πλεον.

Η οικειοτητα, η φωλια, το σπιτι ειναι κατι που βλεπουμε γυρω μας, απο ζωα, απο ανθρωπους, απο την φυση. Διοτι εχουμε αυτη την αναγκη να μην ειμαστε μονοι, να εχουμε μια δικη μας φωλια που την χτιζουμε εμεις, να εχουμε εναν ανθρωπο δικο μας. Να νιωθουμε αποδεκτοι σε καποιον και σε κατι, να ειμαστε μερος ενος συνολου, ολοι το ιδιο οξυγονο αναπνεουμε, ολοι το ιδιο νερο πινουμε, ολοι στο ιδιο συμπαν βρισκομαστε, ειμαστε στη φωλια της φυσης

Δερμα Πολης-Πολης Δερμα

Κλείνω τα μάτια — και ανοίγουν τα παράθυρα

Το σώμα μου δεν ανήκει πια σε εμένα , το κουβαλάω το σύρω το σέρνω μέσα στους δρόμους.

Η πόλη είναι ένα πλέγμα από φωνές , μέταλλο, κόρνες και άγχος.

Τα πεζοδρόμια στενεύουν , τα βήματα μου και αυτά μαζί , ο ήλιος πέφτει κάθετα δεν με ζεσταίνει , με βαραίνει , κάθε φωνή με διαπερνά και ο ρυθμός της πόλης χτυπά πάνω στο στέρνο μου , πιο δυνατά και απτην καρδιά μου την ίδια , δεν υπάρχει γη δεν υπάρχει σιωπη κι ο αέρας είναι σκληρός σαν το τσιμέντο.

Πότε έγινε το σώμα μου ξένο , πότε σταμάτησα να κατοικώ τον εαυτό μου, αναζητώ ρωγμες , ρωγμες στο αστικό τοπίο , ρωγμές στο χρόνο , εκεί όπου μπορώ να αναπνεύσω , εκεί όπου το σώμα θα πάψει να αντιστέκεται.