De eenzame zwarte boot

vaart in het holst van den nacht

door een duisternis, woest en groot,

den dood, den dood tegemoet.

ik lig diep in het kreunende ruim, 

koud en beangst en alleen

en ik ween om het heldere land,

dat achter den einder verdween

en ik ween om het duistere land, 

dat flauw aan den einder verscheen.

 

die door liefde getroffen is

en door het bloed overmand

die ervoer nog het donkerste niet,

diens leven verging niet voorgoed;

want de uiterste nederlaag

lijdt het hart in den strijd met den dood.

 

o! de tocht naar het eeuwige land

door een duisternis somber en groot

in de nooit aflatende angst

dat de dood het einde niet is.

In dit gedicht vind je ook de aparte woordkeuze en het gebruik van de emoties die er in verwerkt zitten. Je ziet bijvoorbeeld dat alleen het eerste woord van het gedicht een hoofdletter bevat. Er zit geen structuur in het gedicht, dus er kan vanuit gegaan zijn dat Marsman zich volledig op de inhoud heeft gericht. In dit geval het leven, een term die veel gebruikt wordt in het expressionisme.
De overtocht gaat over de werkelijkheid van het leven. Waarin de eenzame boot, de werkelijkheid moet voorstellen. In deze over tocht gaat hij dus de dood tegemoet, want het duistere land is de dood. Maar in de laatste strofe kan er wel gelezen worden, dat hij niet bang is voor de dood. Omdat dit er uiteindelijk toch wel een keer aan zat te komen, omdat het de werkelijkheid van het leven is.