Στην ιστορία που αφηγείται ο Γιάλομ, περιγράφεται   ένα συμβάν το οποίο έλαβε χώρα σε ένα αποχαιρετιστήριο δείπνο για τα πενήντα χρόνια από την αποφοίτησή του. Στην εκδήλωση αυτή, βρισκόταν και ο πρώην συμφοιτητής

και φίλος του, Μπομπ Μπέργκερ. Ο Μπομπ ήταν καρδιοχειρουργός ενώ ο Ίρβιν   ψυχίατρος.   Ο   πρώτος,   όντας   Εβραίος,   είχε   ζήσει   την   φρίκη   του ολοκαυτώματος   καθώς   είχε   χάσει   ολόκληρη   την   οικογένεια   του   σε στρατόπεδο  συγκέντρωσης.  Το   βράδυ  του   δείπνου,  ο Μπομπ  αισθάνθηκε έντονα την ανάγκη να μιλήσει στον Ίρβιν για ένα πρόσφατο γεγονός το οποίο του   θύμισε   την   τραυματική   εφηβική   του   ηλικία,   πράγμα   το   οποίο   σπάνια έκανε. Ακούγοντας την ιστορία του και αναλύοντας τα όνειρα που ο Μπομπ

συχνά βλέπει, ο Ίρβιν προσπαθεί να τον κατανοήσει και να θεραπεύσει τον εσωτερικό  του   κόσμο   από   τα   τραύματα  του  παρελθόντος.   Εν   τέλει όμως, καταλαβαίνει ότι αυτή η φρικιαστική ζωή της νύχτας του Μπομπ, όπως ο ίδιος την   περιγράφει,   είναι   ένα   αναπόσπαστο   κομμάτι   της   ζωής   του   που   τον

διαμορφώνει ως άνθρωπο και αποτελεί οδηγό στην καθημερινότητά του.

Το   κύριο   θέμα   του   κειμένου   είναι   ο   τρόπος   με   τον   οποίο   τα   βιώματα καθορίζουν   και   επηρεάζουν   τη   ζωή   μας,   μέσα   από   τα   οποία   όμως αυτοπροσδιοριζόμαστε και ανακτούμε τη ζωή μας σε νέες βάσεις. Σε όλες τις δυσκολίες τις οποίες καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε, υπάρχει η λύση (στο κείμενο ένας αστυνομικός) και θα πρέπει να είμαστε αισιόδοξοι και να έχουμε θετική σκέψη.

3. Αφού   επισκεφτείς   την   παρακάτω   ιστοσελίδα  https   ://   logo   --  texnia   .  blogspot   .  com   /  p  /  blog   -  page   _17.   html     να   αναφερθείς   στο   είδος αφηγητή ανάλογα με τη συμμετοχή του στα γεγονότα, την οπτική γωνία και το αφηγηματικό επίπεδο καθώς και στον χρόνο ως προς τη σειρά παρουσίασης των γεγονότων κάνοντας αναφορές στο κείμενο.

Ανάλογα με τη συμμετοχή του στα γεγονότα ο αφηγητής μπορεί να χαρακτηριστεί ομοδιηγητικός καθώς αποτελεί ένα από τα πρόσωπα της ιστορίας. 

 Ανάλογα με την οπτική γωνία ο αφηγητής μπορεί να χαρακτηριστεί ως αφηγητής-   άνθρωπος   καθώς   έχει   περιορισμένη   γνώση   των πραγμάτων.

 Ανάλογα   με   το   αφηγηματικό   επίπεδο   μπορεί   να   χαρακτηριστεί   ως ενδοδιηγητικός καθώς αποτελεί πρόσωπο της κύρια ιστορίας και μέσα

στο πλαίσιο αυτής, διηγείται μια άλλη εγκιβωτισμένη ιστορία.

 Ως προς τη σειρά παρουσίασης των γεγονότων εντοπίζεται αφήγηση με αναχρονίες και στην αφήγηση παρατηρούνται αναλήψεις.

 Παραδείγματα:

α)   Ενώ   η   αφήγηση   ξεκινάει   περιγράφοντας   το   παρόν(αποχαιρετιστήριο   δείπνο)   αμέσως   μετά   ο   αφηγητής   ανατρέχει   στο παρελθόν και διηγείται τον τρόπο γνωριμίας των δύο φίλων 

β)   Ενώ ο αφηγητής παρουσιάζει μια  ιστορία  που του διηγήθηκε ο φίλος του είκοσι χρόνια πριν, γυρνάει ξαφνικά στο παρόν και σε μια μόνο   παράγραφο   παρουσιάζει   τους   πρώην   συμφοιτητές   του   να αποχωρούν   από   τη   δεξίωση.   Έπειτα   ξαναγυρνάει   στο   κοντινό

παρελθόν   –   μία   εβδομάδα   πριν   -   περιγράφοντας   ένα   ταξίδι   του Μπομπ στο Καράκας.

γ)     Βρισκόμενοι   στο   παρόν   όπου   ο   Μπομπ   πίνει   το   κρασί   του ακουμπισμένος στην πλάτη του καναπέ, κλείνει τα μάτια και γυρνάει στη  ηλικία   των   δεκαπέντε   ετών   όπου   ζούσε   στη  Βουδαπέστη,  σαν

χριστιανός, με πλαστά χαρτιά

των Εβραίων από τους Νυϊλας, στα οποία υπήρξε πολλές φορές  αυτόπτης μάρτυρας. Οι Νυϊλας οδηγούσαν ομάδες Εβραίων στις όχθες του Δούναβη, για να τους πυροβολήσουν και να τους πετάξουν στον παγωμένο ποταμό. Συχνά έδεναν   τρεις   Εβραίους   μαζί   και   πυροβολούσαν   μόνο   τον   έναν   αλλά   τους

πέταγαν όλους μαζί στο νερό. Οι άλλοι δύο είτε πνίγονταν είτε πέθαιναν από το κρύο.

Το Ολοκαύτωμα ήταν μια γενοκτονία που συνέβη κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, κατά την οποία περίπου έξι εκατομμύρια Εβραίοι δολοφονήθηκαν συστηματικά από τη ναζιστική Γερμανία και τους συνεργάτες της. 

Το Ολοκαύτωμα ξεκίνησε το 1933, όταν ο Αδόλφος Χίτλερ εφάρμοσε πολιτικές με στόχο τη δίωξη των Εβραίων και άλλων μειονοτικών ομάδων. Αυτές οι πολιτικές περιλάμβαναν τους Νόμους της Νυρεμβέργης, οι οποίοι στέρησαν από τους Εβραίους την ιθαγένεια και τα νόμιμα δικαιώματά τους, και το πογκρόμ της Νύχτας των Κρυστάλλων, κατά το οποίο ναζιστικός όχλος επιτέθηκε σε εβραϊκά σπίτια, επιχειρήσεις και συναγωγές.

Το 1941, η ναζιστική Γερμανία ξεκίνησε μια εκστρατεία μαζικής δολοφονίας των Εβραίων στη Σοβιετική Ένωση, την οποία ονόμασε "εβραιομπολσεβίκικη συνωμοσία". Η εκστρατεία αυτή περιελάμβανε μαζικούς πυροβολισμούς Εβραίων σε χαράδρες και δάση και τη χρήση κινητών βανών με αέρια για τη ταυτόχρονη θανάτωση μεγάλου αριθμού Εβραίων.

Το 1942, οι Ναζί άρχισαν να απελαύνουν Εβραίους από όλη την Ευρώπη σε στρατόπεδα εξόντωσης, όπου δολοφονούνταν συστηματικά σε θαλάμους αερίων. Τα μεγαλύτερα από αυτά τα στρατόπεδα ήταν το Άουσβιτς-Μπίρκεναου, η Τρεμπλίνκα, το Μπέλζεκ, το Σόμπιμπορ και το Μάιντανεκ. Άλλοι Εβραίοι σκοτώθηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης μέσω καταναγκαστικής εργασίας, πείνας, ασθενειών και άλλων μορφών κακοποίησης.

Το Ολοκαύτωμα έλαβε τέλος το 1945, όταν οι συμμαχικές δυνάμεις νίκησαν τη ναζιστική Γερμανία. Η πλήρης έκταση των φρικαλεοτήτων που διαπράχθηκαν κατά τη διάρκεια του Ολοκαυτώματος έγινε γνωστή στα χρόνια που ακολούθησαν τον πόλεμο και έκτοτε ο κόσμος το αναγνώρισε ως ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας στην ιστορία. Η μνήμη του Ολοκαυτώματος εξακολουθεί να αποτελεί σημαντική υπενθύμιση των κινδύνων του ρατσισμού, της προκατάληψης και της μισαλλοδοξίας.

Το "Dance Me to the End of Love" είναι τραγούδι του τραγουδοποιού Leonard Cohen. 

Λόγω της ρομαντικής ατμόσφαιράς του θεωρήθηκε εκ των κορυφαίων ερωτικών ύμνων του 20^ου αιώνα. Τελικά όμως αναφερόταν στην φρίκη και την κτηνωδία του Άουσβιτς. 

Αφορμή για την δημιουργία του τραγουδιού αποτέλεσε μια άκρως τραγική μορφή του στρατοπέδου, ο Ελληνοεβραίος Ιάκωβος Στρούμσα, ο οποίος έμεινε στην ιστορία ως ο «Βιολιστής του Άουσβιτς».  Η ειδική νύξη στον στίχο περί «Burning violin» αναφέρεται στο φλεγόμενο εκείνο βιολί που αναριγούσε κάτω από τα δεξιοτεχνικά δάχτυλα του Στρόυμσα, ο οποίος ήταν υποχρεωμένος από τους δημίους του, προκειμένου να κερδίσει ,μια έστω και αβέβαιη παράταση ζωής, να αποδίδει με άψογο τρόπο κλασικά αριστουργήματα. 

Η ορχήστρα του Στρόυμσα είχε οριστεί από τους Ναζί, για σαρκαστικούς λόγους αλλά και για λόγους ευταξίας, να συνοδεύει με μουσική τη θλιβερή πορεία των Εβραίων προς τους θαλάμους αερίων.

Ο Κόεν τραγουδά εκ μέρους μιας γυναίκας, της γυναίκας του Στρούμσα, η οποία απευθύνεται στον αγαπημένο της για τελευταία φορά, καθώς σπρώχνεται προς τους θαλάμους αερίων και τους φούρνους. Προσπαθεί να αποχαιρετήσει τον κόσμο  τυλιγμένη στην αγάπη που της χάρισε η ζωή, αναζητώντας την αναπτέρωση της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς της.  Απέναντι της, ο αγαπημένος της παίζει βιολί σε αυτή την ύστατη συνάντησή τους, παρηγορώντας την, προτού αποχωρίσει για πάντα από τη ζωή του και τη ζωή της αγάπης. Εκείνη τον παρακαλά και τον παροτρύνει « Dance me to the end of love»
 
2.     Πώς σχετίζονται όσα αφηγείται ο Μπέργκερ στις σελ.49-52 με τα γεγονότα που έζησε στην εφηβεία του και ποιο νόημα έχει η φράση του Γιάλομ <<σε κηρύσσω αθώο>> στη σελ.53;

Ο Μπομπ αφηγείται στον Γιάλομ ένα πολύ ζωντανό όνειρο που είδε την περασμένη νύχτα και σχετίζεται άμεσα με τα γεγονότα που έζησε στην εφηβική του ηλικία. Όπως τότε αισθάνθηκε ανήμπορος να σώσει έναν ηλικιωμένο άνδρα με τη σύζυγό του από τους Νυϊλας, έτσι και στο όνειρό του στάθηκε αδύνατο να σώσει τον ίδιο άνδρα ο οποίος ψυχορραγούσε σε ένα χειρουργικό κρεβάτι. Και στις δύο περιπτώσεις ήταν αδύνατο να τον βοηθήσει καθώς δεν είχε τα απαραίτητα εφόδια και ούτε υπήρχαν οι κατάλληλες συνθήκες. Λόγω της αδυναμίας του αυτής, κάθε νύχτα υποβάλει τον εαυτό του σε δίκη και τον κηρύσσει ένοχο. Σε όλη του τη ζωή πασχίζει να εξιλεωθεί και ο Ίρβιν επιδιώκοντας να δώσει λύση, τον κηρύσσει αθώο, προτρέποντάς τον να ακούσει το όνειρό του, μια αλήθεια που έρχεται κατευθείαν από την καρδιά του, ότι δηλαδή δεν μπορούσε να τον σώσει, ούτε αυτόν ούτε τους άλλους, ούτε τότε ούτε και τώρα.
3.     Πώς καταλαβαίνεις την παρακάτω σκέψη του Γιάλομ;

" Κάθε άνθρωπος πρέπει να επιλέγει πόση αλήθεια μπορεί να αντέξει" .

 Η αναζήτηση της αλήθειας και της αυτογνωσίας μπορεί να είναι μια δύσκολη και μερικές φορές επώδυνη διαδικασία. Σύμφωνα με τον Γιάλομ, κάθε άτομο πρέπει να αποφασίσει για τον εαυτό του πόση αλήθεια μπορεί να διαχειριστεί και να είναι πρόθυμο να την αντιμετωπίσει. Η σκέψη του Γιάλομ υποδηλώνει ότι η αναζήτηση της αλήθειας είναι μια προσωπική επιλογή που πρέπει να γίνει από κάθε άτομο. Απαιτεί την δύναμη να αντιμετωπίσουμε δυσάρεστες αλήθειες για τον εαυτό μας και τον κόσμο γύρω μας, αλλά μπορεί επίσης να οδηγήσει σε μεγαλύτερη προσωπική ανάπτυξη, ολοκλήρωση και νόημα.

·       Με ποιόν τρόπο οργανώνει την παρουσίαση του βιβλίου; 

·       Ποια στοιχεία του βιβλίου θεωρεί πως το κάνουν σημαντικό; 
..................................................................
·        Η δημοσιογράφος Μικέλα Χαρτουλάκη οργανώνει την παρουσίαση του βιβλίου συσχετίζοντάς το με τη δολοφονία του νεαρού 15χρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου ο οποίος πυροβολήθηκε εν ψυχρώ από ειδικό φρουρό της ελληνικής αστυνομίας. Ενώ στη μία περίπτωση ο 15χρονος Ούγγρος σώθηκε χάρη στην γενναιοψυχία ή στον εγωισμό του αστυνομικού, στην περίπτωση του Αλέξη έγινε το ακριβώς αντίθετο.

 

·        Η δημοσιογράφος θεωρεί το βιβλίο σημαντικό γιατί πιστεύει ότι δίνει απαντήσεις στη νεολαία για να μεταφράσει την οργή της σε πρόταση ζωής, στους αστυνομικούς για να αλλάξουν νοοτροπία, στους κυβερνόντες για να καταλάβουν ότι οι ασχήμιες τους δεν θα καταφέρουν να δηλητηριάσουν τις νέες γενιές, αλλά αντίθετα θα τις γεμίσουν πείσμα και αποφασιστικότητα ενάντια στην αυθαιρεσία οποιασδήποτε εξουσίας.

 

 

2. Κοιτάξτε στους παρακάτω συνδέσμους τις κριτικές των αναγνωστών για το βιβλίο που διαβάσατε . Σε τι συμφωνείτε ; Ποια είναι η δική σας άποψη; 

 

https://www.protoporia.gr/yalom-irvin-8a-fwna3w-thn-astynomia-9789603257813.html

Διαβάζοντας τις κριτικές των αναγνωστών συμφωνώ με αυτές που αναφέρουν ότι το βιβλίο θα μπορούσε να είναι μεγαλύτερο και επίσης με αυτές που τονίζουν τον υπέροχο, διδακτικό και αληθινό χαρακτήρα του συγγραφέα και εντοπίζουν στο βιβλίο το ηθικό βάθος, την ύπαρξη ανθρώπινων συναισθημάτων και ιστοριών πληροφοριών. 

 

Κατά την άποψή μου, αν και το βιβλίο καταφέρνει να προβληματίσει τον αναγνώστη και να του δώσει μια σφαιρική αντίληψη για τα γεγονότα της εποχής, είναι αρκετά σύντομο και δεν παρέχει εκτενέστερες ιστορικές πληροφορίες σε σχέση με το Ολοκαύτωμα. Επιπλέον, για να κατανοήσω καλύτερα την ιδιοσυγκρασία του Μπομπ, θα ήθελα να είχα πληροφορίες για τη ζωή του μέχρι τα 15 του χρόνια, για την οικογένειά του και το ξεκλήρισμά της όπως επίσης και για την πορεία του από τη στιγμή που έφυγε από τη Βουδαπέστη μέχρι να γίνει διάσημος καρδιοχειρουργός. Τέλος μου δημιουργείτε το ερώτημα αν ο Μπομπ έκανε δική του οικογένεια και αν ναι, γιατί δεν κατάφερε να του απαλύνει τα παιδικά του τραύματα και να τον απαλλάξει από τους εφιάλτες του.     

 

  

2. Ποιο θεωρείτε  πως είναι το βασικό θέμα του κειμένου . Απαντήστε με βάση όσα διαβάσατε, αλλά εστιάζοντας και στον τίτλο « ΘΑ ΦΩΝΑΞΩ ΤΗΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ / ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΠΩΘΗΣΗΣ ΚΑΙ ΑΝΑΚΤΗΣΗΣ»

Tο θέμα του κειμένου βασίζεται σε μία συζήτηση μεταξύ δύο παλιών φίλων ,ο Μπομπ Μπέργκερ μετά από πολλά χρόνια είναι έτοιμος να «ανοιχτεί» στον κολλητό του τον Γιάλομ, ο οποίος είναι ψυχίατρος, τις περιπέτειες του κατά το ολοκαύτωμα των Εβραίων. Του μιλάει για τις τόσες φορές που κινδύνευσε η ζωή του και για το πόσο τυχερός ήταν που επέζησε σε μία τόσο τρομακτική εποχή. Ο τίτλος του βιβλίου αναφέρεται σε πολλά σημεία στο κείμενο όπου ο Μπέργκερ αναγκάστηκε να φωνάξει ή να απειλήσει πως θα φωνάξει την αστυνομία γιατί τον είχε κατακλείσει ο φόβος αφού η ζωή του βρισκόταν σε κίνδυνο.

 

3.    Αφού επισκεφθείτε την παρακάτω σελίδα https://logo--texnia.blogspot.com/p/blog-page_17.html να αναφερθείτε στο είδος αφηγητή ανάλογα με τη συμμετοχή του στα γεγονότα, την οπτική γωνία και το αφηγηματικό επίπεδο καθώς και στο χρόνο ως προς τη σειρά παρουσίασης των γεγονότων, κάνοντας αναφορές στο κείμενο.

Ο αφηγητής είναι ομοδιηγητικός αφού ο εκείνος έγραψε το βιβλίο και αφήγηται την ιστορία του φίλου του, όποτε χαρακτηρίζεται και ως ετεροδιηγητικός, καθώς δεν ξέρει όλη την αλήθεια αλλά την μαθαίνει στη συνέχεια. Είναι ο παντογνώστης αφηγητής που εποπτεύει τα πάντα, αλλά δεν μετέχει στη δράση, δεν είναι δηλαδή ένα από τα πρόσωπα της ιστορίας γι’ αυτό χαρακτηρίζεται ως αφηγητής θεός. Ως προς τον χρόνο της αφήγησης είναι με αναχρονίες, γιατί η παρουσίαση των γεγονότων δεν ακολουθεί την πραγματική τους σειρά και στην αφήγηση παρατηρούνται αναλήψεις και προλήψεις. Ακόμα Ο αφηγητής προχωρά σε αναδρομική αφήγηση γεγονότων του παρελθόντος, διακόπτοντας την πορεία της αφήγησης όπου αυτό ονομάζεται ανάληψη ή αναδρομή.
 
 

2.   Πως σχετίζονται όσα αφηγείται ο Μπέργκερ στις σελ 49-52 με τα γεγονότα που έζησε στην εφηβεία του  και ποιο νόημα έχει η φράση του Γιάλομ « Σε κηρύσσω αθώο» στη σελ.53;

Απάντηση

Στις σελίδες 49-52ο Μπέργκερ αφηγείται στο Γιάλομ το όνειρο που είναι επηρεασμένο από την εφηβική του ηλικία στην Ουγγαρία ειδικότερα την εμπειρία που είχε με το ηλικιωμένο ζευγάρι και τον Νυΐλας. Σε έναν χώρο που νιώθει ασφάλεια όπως το νοσοκομείο και κυρίως την αίθουσα του χειρουργείου προσπαθεί να σώσει ένα ηλικιωμένο χωρίς όμως να έχει τα απαραίτητα εφόδια, όπως τότε που ήταν 15 ετών φοβισμένος και μετά βίας είχε καταφέρει να σώσει τον εαυτό του .Ο Γιάλομ τον κηρύττει αθώο στο Μπέργκερ να αντιληφθεί ότι κάποια πράγματα είναι πάνω από εμάς και ότι και να κάνουμε όση δύναμη και αυτοθυσία επιδείξουμε πάλι δεν θα είναι αρκετό για κάποιες καταστάσεις γιατί δεν εξαρτώνται από εμάς και δυστυχώς θα πρέπει να το αναγνωρίσουμε και να συγχωρέσουμε τον εαυτό μας για αυτή την θεωρητική αδυναμία μας ώστε να εξιλεωθούμε.

3.  Πως καταλαβαίνετε την παρακάτω σκέψη του Γιάλομ ;
" Ο κάθε άνθρωπος πρέπει να επιλέξει πόση αλήθεια μπορεί ν αντέξει"
Απάντηση
Στη διπλανή εικόνα ο γιάλομ μας υπενθυμίζει ότι ο κάθε άνθρωπος έχει τα δικά του όρια και διαχειρίζεται διαφορετικά κάθε κατάσταση επίσης για τον κάθε άνθρωπο η κάθε αλήθεια έχει διαφορετική επίδραση και μπορεί να προκαλέσει τραύματα και ψυχικές διαταραχές.

·       Ποια στοιχεία του βιβλίου θεωρεί πως το κάνουν σημαντικό;
Η Μικαέλα Χαρτουλάκη με την παρουσίαση του βιβλίου ΘΑ ΦΩΝΑΞΩ ΤΗΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ καλύπτει τα βασικά σημεία του βιβλίου παρουσιάζοντας μια ολοκληρωμένη κριτική. Αρχίζει με την παρουσίαση του ανθρώπου όπου περιτριγυρίζεται η ιστορία του Μπομπ Μπεργκερ αναλύοντας την ιστορία του. Συνεχίζει με την αναφορά στο βασικότερο κατά την γνώμη της σημείου του βιβλίου την τάση του πρωταγωνιστή να χορεύει μαζί με τον κίνδυνο στην ζωή συνδέοντας το με την περιπέτειά του στο αεροδρόμιο αλλά και στο μακρινό παρελθόν στην Βουδαπέστη όπου οι επιλογές του του καθόρισαν την ζωή. Κλείνει αναφέροντας πως αυτό το βιβλίο θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για διδακτικούς λόγους για την ενημέρωση των νέων. Θεωρεί πως τα μηνύματα που περνάει αλλά και τα γεγονότα που αναφέρονται για το παρελθόν είναι σημαντικά για τους νέους ώστε να μάθουν τα λάθη και τα προβλήματα που αντιμετώπιζαν τα θύματα του Ολοκαυτώματος για να μην τα επαναλάβουν στο μέλλον άλλα και για να εξασφαλίσουν μια κοινωνία μακριά από τον ρατσισμό τους πολέμους πιο ώριμη αποτελεσματική για την πρόοδο και την εξε΄λιξη όλων. 

 

 Ένα μικρό βιβλίο ίσως κάπως σύντομο μια ιστορία με πολύ λίγες λεπτομέρειες βασιζόμενη σε μια συνάντηση ανάμεσα στον ψυχίατρο και στον πελάτη. Παρά όλα αυτά ενδιαφέρον αποκαλυπτικό ευχάριστο στο διάβασμα και όχι κουραστικό. Ενημερώνει για γεγονότα που δεν θα διάβαζε κανείς σε μια ιστοσελίδα ή σε ένα άρθρο για το Ολοκαύτωμα, συγκινητικό και προκαλεί ερωτήματα. Δεν είναι σίγουρα απογοητευτικό καθώς για το μέγεθος του και τον αριθμών σελίδων του είναι ικανοποιητικό. Προσωπικά το τέλος της ιστορίας μου φαίνεται κάπως απότομο.