Dzieje Polski rozpoczynają się wraz z panowaniem pierwszego historycznego władcy Mieszka I, który w 966 roku przyjął chrzest. Jego syn Bolesław Chrobry w 1025 roku został koronowany na pierwszego króla Polski. Do 1138 roku Polska jako monarchia patrymonialna rządzona była przez władców z dynastii Piastów, którzy nie licząc wydzielanych juniorom dzielnic i przejściowych okresów podziału, zachowywali zwierzchność nad całym jej terytorium.

W efekcie tzw. ustawy sukcesyjnej księcia Bolesława Krzywoustego ziemie polskie uległy na 150 lat pogłębiającemu się rozbiciu dzielnicowemu. Próby ponownego zjednoczenia zaczęto podejmować pod koniec XIII w., a ostatecznie zostały one uwieńczone koronacją Władysława Łokietka w 1320 roku. Dynastia Piastów wygasła po śmierci jego syna, Kazimierza Wielkiego w 1370, który nie pozostawił legalnego następcy. Rządy w Polsce przejęli Andegawenowie (Ludwik Węgierski i Jadwiga), a następnie — poprzez ślub Jadwigi z wielkim księciem litewskim Jagiełłą — królowie z dynastii Jagiellonów.

W 1569 Korona Królestwa Polskiego weszła w stały związek z Wielkim Księstwem Litewskim. Na mocy unii zawartej w Lublinie powstała Rzeczpospolita Obojga Narodów, którą od 1573 rządzili władcy powoływani drogą wolnej elekcji. Państwo to było jednym z największych terytorialnie organizmów politycznych Europy. Po pokoju z Rosją zawartym w Polanowie w 1634 osiągnęło powierzchnię 990 tys. km². W tym okresie w Rzeczypospolitej wykształcił się swoisty system polityczny, oparty na dominacji liczniejszej niż w innych krajach europejskich szlachty i systemie rządów parlamentarnych. Złoty wiek państwa przypadł na okres rządów ostatnich Jagiellonów. Ostatecznie zakończył się on wraz z wojnami połowy XVII wieku.

W kolejnym stuleciu pogrążona w anarchii Rzeczpospolita zaczęła popadać w silną zależność od Rosji, a następnie zniknęła z mapy Europy w rezultacie trzech rozbiorów dokonanych przez Imperium Rosyjskie, Królestwo Prus oraz Cesarstwo Austrii w latach: 1772, 1793 i 1795^[1][2][3][4]. Samodzielne państwo polskie nie istniało aż do XX wieku, choć okresowo pojawiały się jego szczątkowe formy, takie jak Księstwo Warszawskie, Królestwo Polskie czy Wielkie Księstwo Poznańskie. Pełne odrodzenie Polski nastąpiło dopiero po I wojnie światowej, kiedy w sytuacji upadku mocarstw rozbiorowych powstała II Rzeczpospolita.

2 W Anglii panuje klimat umiarkowany morski. Oznacza to, między innymi, że zimą temperatura rzadko spada poniżej zera, a charakterystyczną cechą pogody jest wilgoć i zmienność. Łagodny klimat w Anglii to w dużej mierze zasługa niosącego ciepłą wodę prądu Golfsztrom.

3 Wielką Brytanię można podzielić na dwie strefy: nizinną na południu i wyżynno-górzystą na północy, z tym że obszary górskie znajdują się także w Walii i Kornwalii. Na północy głównej wyspy znajdują się stare Góry Kaledońskie i Grampiany, rozdzielone rowem tektonicznym.

4 Struktura wytwarzania brytyjskiego PKB: usługi 79,2%, przemysł 20,2%, rolnictwo 0,7% (CIA World Factbook, 2017). W sektorze usług, głównie bankowych, finansowych (w tym fintech i ubezpieczeniowych) Wielka Brytania zajmuje 2. miejsce na świecie, za Stanami Zjednoczonymi.

5 67.79 milionów ludzi. kultowym miejcem które jest często odwiedzane to big ben

Pierwsze zapiski na temat historii Gambii i zamieszkujących ją plemion sięgają V w. p.n.e., kiedy to Kartagińczyk Hanno opisał ją przy okazji podróży do Afryki Zachodniej. W X wieku opowiadali o niej w swych zapiskach arabscy handlarze, którzy przewozili przez Saharę niewolników, złoto i kość słoniową. Gambia była wtedy częścią antycznego imperium Ghany i imperium Mali. Pierwszymi osadnikami w tym regionie były handlujące ludy plemiona Mandinga, które przyniosły na te tereny Islam. W XV wieku pojawili się w Gambii Portugalczycy, którzy rozpoczęli paradę europejskich najazdów i rządów – po nich przyszli Brytyjczycy i Francuzi. Gambia była przez wieki ośrodkiem handlu niewolnikami, których wywieziono stąd prawdopodobnie 3 miliony. W 1807 roku Imperium Brytyjskie zakazało tego procederu. W 1965 roku Gambia odzyskała niepodległość, a teraz jest jednym z najspokojniejszych krajów regionu, wielopartyjną republiką z jednoizbowym parlamentem, w której konstytucja gwarantuje obowiązek ochrony praw człowieka.

Geografia Gambii

Gambia to najmniejsze pod względem powierzchni państwo kontynentalnej Afryki, kraj w kształcie przypominający wąski pas, który wcina się w terytorium Senegalu, rozciągający się na długości około 400 kilometrów w głąb lądu, wzdłuż rzeki Gambii, od której państwo bierze swą nazwę. Rzeka, płynąca w rozległej dolinie, którą otaczają niewysokie wzgórza i piaszczysty płaskowyż, zapewnia dogodny transport oraz wspaniałe tereny rybackie i krajobrazowe. Gambia jest państwem o najniższej maksymalnej wysokości nad poziomem morza (53 m), leżącym w całości na stałym kontynencie. Wzdłuż wybrzeża atlantyckiego rozciągają się przepiękne piaszczyste plaże. Bardzo ważnym miejscem do odwiedzenia jes przepiękna rzeka gambii

2 W Japonii panuje klimat łagodny i umiarkowany, z chłodnymi zimami i ciepłymi, wilgotnymi latami. W miesiącach zimowych, szczególnie na przełomie roku, często dobra pogoda utrzymuje się przez kilka tygodni z rzędu. W Tokio rzadko występują temperatury ujemne. W okresie od czerwca do września występują deszcze i tajfuny.

3 Japonia jest krajem górzystym – 4/5 jej powierzchni zajmują góry . Średnia wysokość terenu wynosi 438 m , a najwyższym szczytem kraju jest stratowulkan Fudżi (3776 m n.p.m.) . Nie ma długich pasm górskich, a wiele bloków górskich, często ograniczonych uskokami, jest oddzielonych nizinami lub głębokimi przełęczami .

4 Struktura zatrudnienia w Japonii jest podobna do tej w innych wysoko rozwiniętych gospodarczo państwach świata. W rolnictwie japońskim pracuje tylko 2,9% ogółu zatrudnionych, w przemyśle 26,2%, a w usługach 70,9%. Bezrobocie jest niskie i wynosi ok. 3,5% (dane z 2015 roku).

5 liczba ludności wynoszącą około 124 mln osób