De terugkerende soldaten misten de kameraadschap van het leven in de loopgraven en de pure opwinding van de gewapende strijd. Een kwart van hen, onder wie de nog onbekende Adolf Hitler, werd lid van militante gewapende groepen, vrijkorpsen. Zij maakten jacht op iedereen die zij verdachten van de nederlaag. Gewone Duitse soldaten wisten niet dat hun eigen generaals op het aftreden van de keizer en op een wapenstilstand hadden aangedrongen. Nee, het lag aan communistische en socialistische oproerkraaiers en de Joden dat er oproeren, stakingen en muiterijen van matrozen en soldaten waren uitgebroken. En het was toch de nieuwe republikeinse regering die om een wapenstilstand had gevraagd? Die ‘dolkstoten in de rug’ hadden Duitsland echt de overwinning gekost. Deze Dolkstootlegende ging er jarenlang in als koek. Ook de ondertekening van de Vrede van Versailles door de Weimarregering zagen deze gefrustreerde mensen als verraad.

Ondertussen zorgden ze voor de koloniën. Na de aanval op Pearl Harbor (7 december 1941) was de Japanse opmars in de Europese koloniën begonnen. Begin februari 1942 bezetten de Japanners Nederlands-Indië. De Nederlanders werden in kampen opgesloten of moesten dwangarbeid verrichten aan de Birmaspoorweg. Indonesische nationalisten, zoals Soekarno, werden met de belofte van onafhankelijkheid overgehaald tot collaboratie: ze werkten met de Japanse bezetter mee.