Περνούσε γρήγορα πάνω στα παγωμένα πλακάκια καθώς απομακρυνόταν από την Εγνατία. Έβλεπε μπροστά της την Καμάρα που όπως είχε ακούσει λεγόταν και Αψίδα του Γαλερίου. Σιγά σιγά, άρχισε να βρέχει και οι πυκνές σταγόνες κάλυπταν τα σκαλιστά στοιχεία του μνημείου. Πάνω στην Καμάρα βρίσκονταν μόνο τα φύλλα, που πετούσαν στον αέρα και θροΐζοντας προσγειώνονταν πάνω στο μάλλινο σακάκι της. Η βροχή δυνάμωσε κ έγινε καταιγίδα. Η κοπέλα, μούσκεμα τώρα, προσπαθούσε να βρει ένα υπόστεγο. Μη μπορώντας να ξεπεράσει όμως την περιέργειά της έτρεξε να ακουμπήσει το μνημείο. Η μουσική είχε χαμηλώσει και ίσα που έφτανε στα αυτιά της. Την μυρωδιά από το φρεσκοψημμένο φαγητό αντικατέστησε η μυρωδιά της βροχής. Τα τελευταία φώτα γινόντουσαν όλο ένα και πιο μικρά και φαίνονταν σαν μία ενιαία φωτεινή μάζα. Καθώς πλησίαζε, υπόκωφοι ήχοι χάιδευαν τα αυτιά της και το ολόγιομο φεγγάρι χάθηκε για λίγο από τα μάτια της. Πέρασε από κάτω και η σκιά της χάθηκε… Το όμορφο μαύρο καπέλο της με την κορδέλα και τα λουλούδια, προσγειώθηκε στο έδαφος, μαζί με ένα κουμπί από το παλτό της. Παραδίπλα, μερικές αχνές πατημασιές βούλιαζαν στο υπέδαφος, μέσα από το υγρό τσιμέντο. […]

Την επόμενη μέρα κιόλας, ένα εικοσιεπτάχρονο αγόρι, περνώντας από εκεί κοντά πήρε το καπέλο. Το εξέτασε κοιτώντας το πολύ προσεκτικά. Είδε κάτι πάνω. Άρχισε να τρέμει από τον φόβο του. Λιποθύμησε…

Η ατμόσφαιρα άλλαξε απότομα. Μία φιγούρα πετάχτηκε από τους θάμνους. Φτερουγίσματα τράνταξαν την γαλήνη του ειδυλλιακού πρωινού, και οι ιπτάμενοι αιώνιοι παρατηρητές κρύφτηκαν πίσω από τα άδεια κλαδιά των γύρω δέντρων, που μέσα στο καταχείμωνο φάνταζαν γυμνά.

‘’Δύο … Δυο ακόμη και θα σε συναντήσω.  Όλα θα τελειώσουν’’, η κατακλυσμένη από αναφιλητά η φιγούρα προσπάθησε να τελειώσει την φράση της, μία κρυφή κατάρα σε όποιον μπορεί να την άκουγε. ‘’Σε λίγο θα πληρώσουν, θα πληρώσουν που σε έστειλαν εκεί.’’

 Με το βλέμμα στραμμένο στον ουρανό, τράβηξε το μέταλλο από το θώρακα του ακίνητου άνδρα, που γυάλιζε από κάτι κόκκινο, όπως την όξινη σάλτσα που τα περιστέρια τόσο αγαπούσαν να συναντούν σε κάποιο ψωμί στα γεμάτα πεζοδρόμια.

Τα περιστέρια δεν μιλάνε, όμως βλέπουν τα πάντα. Και κατάλαβαν πως αυτός ο άνθρωπος δεν επρόκειτο να σηκωνόταν από την θέση του ξανά. Θα έμενε εκεί και το μπροστινό άκρο της πλατείας Ιπποδρομίου, θα έμενε για πάντα βαμμένο από το αίμα του.

 Η ατμόσφαιρα είναι βαριά εξαιτίας της υγρασίας που υπάρχει σε αυτό το παράξενο και απομονωμένο μέρος. Οι πόρτες είναι μισοσπασμένες, τα σκαλοπάτια βρεγμένα, τα φώτα χαλασμένα και οι γλάστρες διαλυμένες. Τα κάγκελα σκουριασμένα, έχουν πέσει κάτω, ενώ διάφορα σκουπίδια είναι παραπεταμένα.

 Αυτό που ακούγεται είναι το θρόισμα των φύλλων και ο δυνατός αέρας που κατακλύζει την περιοχή, κάνοντας τα παράθυρα να τρίζουν. Μια καταιγίδα τρομοκρατεί την περιοχή, αρκετοί δρόμοι έχουν κλείσει στην πόλη και περίεργος κόσμος αρχίζει να εμφανίζεται. Σε αντίθεση με την οδό Μαύρης Πέτρας. Υπάρχει μία αρκετά άσχημη μυρωδιά που σου προκαλεί αναγούλα, όμως δεν μπορείς να καταλάβεις τι ακριβώς είναι και αρχίζεις να σκέφτεσαι καχύποπτα. Μπορεί να έχει γίνει κάτι ανατριχιαστικό.

 Μόλις στρίβεις σε μία γωνία, δίπλα από έναν αναπτήρα αντικρίζεις ένα γάντι. Λίγο πιο κάτω από τα πόδια σου βλέπεις μία κηλίδα αίμα συνοδευόμενη από ένα μαχαίρι. Το οποίο πιθανότατα να έχει πέσει από τα χέρια του δολοφόνου.