I dreamt a very strange dream but I cannot remember what happened. The moment I awoke from my slumber, the memory just vanished. I really have a bad memory, or should I say a picky one. I can remember the most irrelevant and trivial details but seem to forget the most important ones. I don’t know what to write about next so let me tell you goals for today.

First, I have to go out to buy some essentials for myself. It includes hair products from human nature, chhipboards from a school supplies store, and some tech stuff that I don’t know how it works. Also, I want to buy a foundation stick. I really want to have nice skin but it’s a long process, so I’m going to fake it first with make-up. Second goal is to conceptualize my own make-up shoot. Its all creative thoughts and no pay. Its just me trying to involve myself in the Instagram community in hopes of making it have marketable value. Third goal is to meet with some crewmates to discuss about a film proposal I want to do again. It’s a 2-minute film supposedly and I need to pitch it in before it goes away from my mind. Fourth goal would be to revise a screenplay I did for a short film (coming this June).

I only timed my self for three minutes so this is the end of my journal entry for today

February 27, 2021

-Ruffy

Papasok ang eksena sa park. May dalawang naka-upo sa magkabilang dulo ng park bench, si Ralph at Roger. Malamig ang gabi. Kumot na kumot si Ralph sa kanyang windbreaker jacket, ang mga kamay niyang sinagad ang dulo ng kanyang mga bulsa. Matatanaw si Roger na nagsisimulang maluhaan sa muling tagpuan nila, parehas na nakakumot sa sariling windbreaker jacket.

 

Sorry…

 

Nagulat si Roger sa sinabi ni Ralph, ang una’t huling nobyang minahal niya. Kumunot ang noo at tumingin sa kabilang direksyong si Roger.

 

Tangina mo

 

Napatingin si Ralph sa direksyon ni Roger. Nalungkot si Ralph sa kanyang nakita at inilabas niya ang kanyang kamay sa mga bulsa niya. Akmang lalapit si Ralph ngunit nagsalita muli si Roger.

 

Tangina mo. Wag mo akong suyuin. Kailangan kong magalit sa’yo

 

Napatahimik si Ralph. Bumalik sa orihinal na pwesto, at muling kinumot ang kanyang mga daliri sa kanyang bulsa.

 

Galit na lang sana ang iiwan mo saakin.

 

Uupong matiwasay si Roger. Ipapahid niya ang kanyang mukha sa balikat niya. Lilingon siya ng paunti-unti sa direksyon ni Ralph.

 

Kasi pagod na akong umiyak para saating dalawa

 

Tumayo si Roger at naglakad sa tapat ng kinauupuan ni Ralph. Nagulat si Ralph at inayos ang upo papalapit kay Roger. Nagtitigan sila ng matagal, yung una may matang humihingi ng tawad, yung pangalawa, nagsisisi sa kanyang gagawin. Lalapit ang mukha ni Roger sa mukha ni Ralph.

 

ROGER
Last na ‘to, pagbigyan mo na lang ako.

 

Hinawakan ni Roger ang pisngi ni Ralph. Alam ni Ralph ang gustong mangyari ni Roger. Pumikit ang dalawa at tuluyan ng naghalikan. Limang Segundo lamang sila nagtagal ngunit ninamnam ng isa’t isa ang huling pagtagpo ng kanilang labi, at ng huli nalang pag-uusap.

 

Tinitigan ni Roger si Ralph, at pumatak ang isang butil ng luha. Tumibok ng malakas ang puso ni Ralph ngunit nawalan siya ng lakas ng loob para sabihin ito. Ngumiti si Roger, hindi dahil sa tuwa pero sa awa sa sarili niya.

 

…

 

Binuksan ni Roger ang kanyang bibig ngunit pinili niyang wag magsalita. Huminga siya ng malalim at tumalikod kay Ralph. Nagsimula itong maglakad paalis gamit ang paalam na hindi kinailangan ng salita.

 

Naramdaman ni Ralph ang huling paalam nila sa isa’t isa. Nawala si Roger sa field of vision ni Ralph. Umupo si Ralph ng walang pakealam sa paligid. Kinumot niyang ang daliri niya sa kanyang jacket, tumingin sa himpapawit na binalutan ng gabi at nagsimulang umiyak.

 

End.

Ito ay hango sa spoken word poetry ni Juan Miguel Severo na 

Biglang may dumagundong na tunog ng tambol sa likod. Isang banda. Lahat din sila nakaputi. Napatingin ang lahat sa likod hinahanap ang source ng tunog.

NAKAPUTI
50%

Mula sa likod may isang gigantic syringe na lumabas. May laman na 50% ang laman. Mula sa dulo ng pilang magpapabakuna, pinagpasa-pasahan nila ang syringe papunta sa harap ng pila. 

Nung naka sampung pasa na ang syringe, kitang papalapit na ang mga pulis, ang huling humawak ay umalis sa pila bitbit ang syringe. Sumunod isa isa ang nasa pila. Palakas ng palakas ang tunog ng banda.

NAKAPUTI
HINDI KAMI ANG KALABAN

Umexit sa covered court kasama ang lahat ng tutol sa Sinovac na pumila lamang para ipakita ang galit sa pamimilit ng gobyerno.