นับย้อนหลังไป 4000 ล้านปีก่อน ดาวอังคารเคยเป็นดาวสีฟ้าคล้ายกับโลก มีมหาสมุทรและดินแดงที่เป็นพื้นดินเหมือนกับโลก สังเกตได้จากเส้นทางคดเคี้ยวคล้ายเป็นทางได้ธรรมชาติที่ปรากฏเป็นช่องแหว่งๆเว้าโหว่ในปัจจุบัน แถมดาวอังคารเองก็เคยมีแสงออโร่ร่าด้วย นั่นหมายความว่าดาวอังคารเองก็เคยมีชั้นบรรยากาศมาก่อน

แต่หากมาดูตอนนี้ ชั้นบรรยากาศของดาวอังคารเบาบางมาก มากเสียขนาดที่จุดเดือดของน้ำบนดาวอังคารอาจจะประมาณ -4.6 องศาเลยทีเดียว ดังนั้นนี้อาจจะเป็นสาเหตุที่ทำให้มหาสมุทรและน้ำทะเลสีครามบนดาวอังคารหายไปจากดาวสีแดงดวงนี้ก็ได้

แต่นักวิทยาศาสตร์ถกเถียงกันเมื่อไม่นานมานี้และคิดได้สองทฤษฎีที่ดาวอังคารได้สูญเสียน้ำไปคือ 1.การระเหยของน้ำจากการสูญเสียชั้นบรรยากาศโดยลมสุริยะ(เป็นสาเหตุที่ทำให้ดาวอังคารเคยมีออโรร่าเหมือนกับโลก แต่น่าเสียดายที่เรามีสนามแม่เหล็กช่วยป้องกันเอาไว้ ไม่เหมือนกับดาวอังคารที่ไร้ซึ่งสนามแม่เหล็กที่แข็งแรงพอกับโครงดาวที่เล็กกว่าโลก) และ 2.น้ำถูกสูบลงดินและรวบเป็นแร่ธาตุเดียวกับดาวอังคาร

ณ ปัจจุบัน นักธรณีวิทยาของนาซ่ากำลังพยายามไขปริศนาการหายไปของน้ำบนดาวอังคารอย่างเต็มที่ และศึกษาว่าอาจจะมีสัตว์เซลล์เดียวอาศัยอยู่มีก่อนหรือไม่

หากดาวอังคารยังคงมีน้ำอยู่ เราอาจจะได้เจอกับน้ำตกที่ใหญ่ที่สุดในระบบสุริยะ ณ ขณะนี้ Echus Chasma (ยาว 100 เมตร กว้าง 10 กิโลเมตร ความลึกประมาณ 1-4 กิโลเมตร)

*เพิ่มเติม แต่เดิมแล้วดาวอังคารเองก็เคยมีชั้นบรรยากาศมาก่อนเหมือนกับโลก แต่ด้วยเพราะการเคลื่อนตัวที่ไม่แน่นอนของดาวพฤหัส บวกกับขนาดของดาวที่น้อย สนามแม่เหล็กของดาวเองก็หายไป จนทำให้ลมสุริยะสามารถดึงเอาอากาษต่างๆออกไปจากดาวได้ ในปัจจุบัน น้ำของดาวอังคารถูกแปรเป็นของแข็งบนดาวแทน เช่น โซเดียมแข็งบนดาวที่
เห็นได้ชัดที่สุด หรือเกลือ ไม่ก็ไอน้ำที่มีอยู่ในอากาศ

ย้อนกลับไป 4.1 หรือ 3.8 พันล้านปีก่อน ดาวเนปจูนยังคงอยู่ใกล้เคียงกับพระอาทิตย์ ได้รับแสงสว่างจากดาวฤกษ์ที่ใหญ่ที่สุดในระบบสุริยะ ณ ตอนนั้นเนปจูนยังคงอบอุ่นกว่าในขณะนี้มากนัก หากแต่ไม่นาน เมื่อวงโคจรที่ไม่เสถียรของดาวเสาร์และดาวพฤหัสที่มีขนาดใหญ่กว่ามารบกวนเข้า จนสุดท้ายดาวเกตุของเราจึงต้องอพยพตัวเอง ยึดวงโคจรออกไปหลายพันล้านกิโลเมตร ผ่านดาวยูเรนัสก่อนจุดสิ้นสุดอยู่ใกล้เขตไคเปอร์ ที่เป็นแหล่งรวมเศษซากดาวเคราะห์น้อยและเศษน้ำแข็งที่หลงเหลือจากการก่อกำเนิดระบบสุริยะ

ดวงจันทร์ไทรทันเอง ก็เคยเป็นหนึ่งในสมาชิกของแทบไคเปอร์ ก็ถูกดูดเข้ามาอยู่ในวงโคจรของดาวเนปจูนเช่นกัน ส่วนเศษซากที่เหลือก็อาจจะถูกดีดนอกระบบสุริยะ ลอยออกไปไกลแสนไกลจากที่ที่มันกำเนิดมา หรือไม่ก็อาจจะถูกผลักเข้ามาในวงโคจร นักวิทยาศาสตร์จึงเรียกเหตุการณ์นี้ว่า "การระดมชนครั้งใหญ่(Late Heavy Bombardment)หรือการระดมชนครั้งหลัง" ตรงกับยุคสมัยบนโลกที่เรียกกันว่า "บรมยุคเฮเดียน(Hadean eon)" ที่ศิลปินต่างจินตนาการว่า โลกตอนนั้นคงจะร้อนระอุยิ่งกว่าตอนนี้อย่างเป็นแน่แท้

เหตุการณ์ในครั้งนั้นเกิดขึ้นต่อเนื่องเป็นเวลาหลายร้อยล้านปี ที่ทำให้เกิดแหล่งหลุมขนาดใหญ่บนดาวพุธ ดาวอังคาร และดวงจันทร์ ไม่ใช่เพียงแค่นั้น แทบทุกๆดวงดาวในระบบสุริยะ ล้วนเคยโดนอุกกาบาตจากการอพยพของดาวเนปจูนถล่มมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน การชนครั้งใหญ่นี้เป็นข้ออธิบายที่ทำให้นักวิทยาศาสตร์ต่างเข้าใจว่าทำไมดาวศุกร์ถึงมีแกนกลับหัวกลับหาง และนี้อาจจะเป็นสาเหตุของการเกิดมหาสมุทรบนโลก จากผลึกน้ำแข็งขนาดเล็กใหญ่ที่ติดมากับภายในของดาวเคราะห์น้อย จนสุดท้ายก็ก่อให้เกิดมหาสุมทรสีคราม ที่กินพื้นที่ถึง 2 ใน 3 ส่วน ของดาวเคราะห์สีน้ำเงินแห่งนี้ก็เป็นได้