Największe uznanie przyniosły mu, cenione do dziś, "Satyry", które są niezaprzeczalnym dowodem talentu Naruszewicza. Wykazał się w nich fantazją, dowcipem oraz celną ironią. Tematyka "Satyr" jest silnie osadzona w realiach obyczajowych i politycznych Oświecenia. Tu Naruszewicz daje upust swemu natchnieniu. W sposób niezwykle swobodny mści się na tych, którym przez lata musiał schlebiać. Krytykuje postępowanie warstwy szlacheckiej, anarchię, zepsucie moralne, ciemnotę społeczeństwa oraz modną cudzoziemszczyznę.Twórczość uwielbiana za życia poety, spotkała się z miażdżącą krytyką po jego śmierci. Naruszewicz, stawiany zawsze na najwyższym szczeblu obok Krasickiego, z czasem stał się w tym zestawieniu przykładem antytalentu. Zarzucano mu przede wszystkim brak smaku, panegiryzm, rubaszność i powikłaną składnię. Krytykował go Osiński, Euzebiusz Słowacki, Koźmian, Brodziński, a nawet Kraszewski.Charakterystycznymi motywami występującymi w jego lirykach są sfery niebieskie, kosmos, granice poznania. Fascynowały go możliwości techniki (oda "Balon").