Ο Οδυσσέας στην Καλυψώ (απόσπασμα): 

Το σώμα σου ως ναός φεγγοβολάει [...].

 Μα εντός μου εμένα αίμα θνητό κυλάει [...]. θέλω να φύγω.

 Του θανάτου η μοίρα είναι στα κόκαλά μου ριζωμένη.

 Από του Ολύμπου με τραβάει τη θύρα η ζωή μου η χιλιοπικραμένη.

 Λύσε με πια απ’ το δίχτυ σου το πλάνο, 

[Σπ. Κοκκίνης, Ανθολογία Νεοελληνικής ποίησης (1708-1984), σ. 29, εκδ. Εστία, Αθήνα 1984]

κι αποκρίθηκε όλο μίσος στον γοργοπόδαρο θεό:

<<Κι εσύ γοργέ του Δία αποκρισάρη,

ετόλμησες μέσα στην κάμαρή μου να ξεστομίσεις τον λόγο ετούτο?>>

έλεγε καθώς ένα δάκρυ κύλησε στον ροδοκόκκινο παρά της,

<<Εγώ τον θείο Δυσσέα τον αγαπώ

και θα τον κάνω αθάνατο. 

Μαζί θα περάσουμε την ζωή μας!

Και πήγαινε πες στον κύρη σου:

Γνώμη θεών και ανθρώπων εγώ δεν λογαριάζω!>>

Του αποκρίθηκε με στόμφο …

 



[απο την Ευρυδίκη και την Στεφανία]

[Χαράλαμπος Γιαννακόπουλος. 2012. Γράμματα σ’ έναν πολύ νέο ποιητή. Αθήνα: Πόλις.]

Σύλια Φούντου

[Χ. Αλεξίου]

Ανάμεσα σε σένα και σε μένα

τα δάκρυα που δεν είναι πια δικά μου.

Λόγια που δεν τα πίστεψα στην ώρα τους

και τα πιστεύω τώρα που κανείς δεν τα πιστεύει

στολές που δεν τις φόρεσα στη δόξα τους

και τις φοράω τώρα κουρελιασμένες

— ένας συνταξιούχος ναύτης που τον ζαλίζει το φεγγάρι.

Πούλησα τον παπαγάλο μου για ένα τρανζίστορ

όλη τη νύχτα ταξιδεύω στα βραχέα.

Δεν με λυπάται η στεριά δεν με λυπάται η θάλασσα

γιατί σαπίσαν στην καμπίνα μου τα φρούτα που μου χάρισες

γιατί έχασα όλες σου τις φωτογραφίες κι όλους σου τους όρκους

— τί να την κάνω τώρα την πατρίδα;

όλη τη νύχτα ταξιδεύω στα βραχέα.

Δεν με λυπάται η στεριά δεν με λυπάται η θάλασσα

είμαι νεκρός μες στα τραγούδια που έρχονται,

μην ψάχνεις πια για μένα

είμαι νεκρός ανάμεσα στα χείλη σου

είμαι νεκρός από καιρό μην ψάχνεις πια για μένα.

Γ.Βερώνης 

Ίδια η θάλασσα χωρίς μια σκιά
λες και έχει πάψει πια του κόσμου η καρδιά
λευκό μαντήλι, ματωμένη σιωπή
στην νηνεμιά μια γυμνή αστραπή

Πάει χαμένο σε σπονδή το κρασί
ποιος φεύγει το καράβι ή το νησί;
έχω γεράσει και δεν βλέπω από ‘δω
ποια είναι η Πηνελόπη, ποια η Καλυψώ

Είχα δει καπνό μα πού έχει κρυφτεί;
γλυκιά πατρίδα είσαι γλυκιά φυλακή
βρήκα μονάχος μου για μένα χρησμό
καλύτερη η πορεία από τον προορισμό

Τέλειωσε η μπόρα και βγήκες στεγνός
κλειστός λόγω έργων ο παράδεισος
ένα κορμί δίχως γη κι ουρανό
τα χρόνια κυλήσανε σαν το νερό

Και να που Όμηρε το βλέπεις κι εσύ
δεν φαίνεται στον χάρτη αυτό το νησί
ποιος ξέρει ποιος σαλπάρισε στο γιαλό;
ο Οδυσσέας ή μήπως η Καλυψώ;

Και να που Όμηρε το βλέπω κι εγώ
ο Οδυσσέας ή μήπως η Καλυψώ;
ποιος ξέρει ποιος σαλπάρισε στο γιαλό;
ο Οδυσσέας ή μήπως η Καλυψώ;

Μιχαέλα Ράπτη

«Λαμπρέ θνητέ, σε χαιρετώ… Σου θέρισε σα στάχυα

τα κύματα μακριά

η ευκή μου, και τραβήχτηκε πάνω απ’ τα μαύρα βράχια

η θλιβερή σου σκιά…

»Με το καλόν οπὄφυγες και πια δε σου προσμένω

τα μέλη τα γερά,

οπὄσβηνα τον πόθο τους σα σίδερο αναμμένο

μέσα στα κρύα νερά…
                  .       .      .
Έτσι τραγούδησεν η θεά με τη φωνή την πλέρια

την ολυμπία βραδιά,

στον ηχηρόν ορίζοντα, που επάλλονταν τ’ αστέρια,

να λούσει την καρδιά…

Άγγελος Σικελιανός. 1966. Λυρικός Βίος. 
Πολυξένη Τ.

χρόνια ξενιτεμένος ήρθες

με εικόνες που έχεις αναθρέψει

κάτω από ξένους ουρανούς

μακριά απ’ τον τόπο το δικό σου.

Αφροδίτη Τ.