A aldea e o seu entorno destacan polo Catro de Val de Gola e tamén por un xacemento paleolítico nas inmediacións do pazo.

Na casa da nova parella achegábanse veciños de distintos lugares para reclamar o pago da festa. Non esta claro quen pagou, pero houbo unha pequena festa con gaiteiros.

A festa coincidiu co Entroido e este barrio converteuse nun dos lugares da cidade e dos arredores onde se celebraba a festa paga anterior á Coresma, naquela chamábanlle Entroido de Eiroas e estas datas adoitaban coincidir cun gran fin de semana do Entroido. A festa na honra da noiva foi coñecida dende hai tempo como a "Festa da Pita", xa que era o alcume da viúva protagonista, e esta celebrouse ata principios dos anos 70, pero foi desaparecendo pouco a pouco ata que en 1999 rescatouse esta celebración da memoria grazas a un proxecto de memoria.

A historia ten duas partes. Por unha banda, o matrimonio de Antonio e Gumersinda e, por outro lado, a análise irónica do acontecido no último ano. Ademáis, a estrutura dese guión ten sempre as mesmas partes: primeiro aparece o narrador para darnos o adianto de que vai suceder e tamén para situarnos naqueles anos; en segundo lugar, un sacerdote máis antigo e unha monxa máis moderna presentan a ceremonia aos noivos e aos convidados de cada ano, e a parella fala de como se coñeceron e de como queren vivir xuntos; en terceiro lugar, a voda é interrumpida por un veciño cantando coplas e tamén esixindo o pago dunha festa para celebrar esta unión; en cuarto lugar, a garda civil interrompe (tal e como din que interrompiu nas antigas festas),e ao producirse unha discusión entre o garda e o veciño, a conmoción pola cencerrada aumenta e a autoridade acaba por poñerse nerviosa e dispara ao ceo; e xa, por último, as Pitas tamén interrompen na escena, tacando os cencerros, rodeando á garda civil e tirándolles ovos así e como as Pitas paran os gardas reconciliando o pasado co presente para construír un futuro común. Ao rematar a obra de teatro, o máis novo será o encargado de recoller a cesta cunha galiña que levara a noiva durante a celebración na man e pechará a voda, recitando uns versos que levan rematándoa dende o primeiro ano que se celebra.

A máscara consta de duas partes: a primeira parte é o casco, que está feito de moldes de xeso cos moldes das propias cabezas das persoas. Logo engándeselle os picos laterais, o frontal e o traseiro, líxase e pintase de branco e negro e por atrás teñen un deseño libre, pero que ten que estar relacionado coa natureza ou co matrimonio; logo está o pescozo que está feito de papel maché, depois de estender a pasta de papel por todo o pescozo e de perfilar o que será a gruta e a cresta da galiña, por último, engádenselle as plumas de teas azuis, vermellos e amarelos para darlle cor á máscara.

Dos brazos da chaqueta colgan dúas capas cheas de plumas de tea a xogo ca máscara, rematadas con catro puntas das que colgan campás.

Os pantalóns teñen tamén seis campás, é dicir, tres en cada perna, das que colgan catro cintas das mesmas cores cao resto do traxe.

A camisa é branca con mangas e delas sáenlle varias cintas das tres cores habituais do traxe como xa se citan anteriormente. As medias son de encaixe branco. E polainas negras con duas campás por perna e catro cintas.

O traxe tamén se complementa cun cinto de coiro do que colgan dezasete cencerros de dous tamaños e unha bolsa de coiro na que as pitas gardan os ovos.

No ombreiro dereito teñen un broche de coiro do que colgan outras cintas máis longas e grosas, que indica a idade da máscara, e na solapa esquerda da chaqueta, hai unha insignia de prata que representa a máscara de Pita.