Destas mulleres de mal agoiro, relacionadas co sangue e a morte, tamén se di que atacan os nenos que van no colo das súas nais, como fan moitos tipos de meigas. 

É pequeno, aínda que pesa moito, de cor verde, peludo, con moitos dentes e ollos redondos e negros. Ten barba, vai vestido con roupa vella, un pucho vermello e leva unha pequena espada afiada. É bastante covarde e cando se atopa nalgunha situación complicada suplica docilmente para escapar. Ademais teme os gatos e os cans porque o poden ver con maior facilidade que os humanos.

Ademais fai trasnadas idénticas ás do trasno: simula pisadas tras os camiñantes nocturnos para que teñan medo;  procura que se perdan os animais no monte para que os donos anden detrás deles, etc.

 

O galego envolveu o queixo nun pano e seguiu o camiño cara á súa terra pero, antes de achegarse ao Meimón, pasou pola súa casa para descansar un pouco e ver a súa esposa. Esta, ao ver chegar o seu marido con aquel paquete envolto no pano, preguntoulle que contiña. O home respondeulle que era un encargo moi importante que non se podía abrir nin tocar. Non obstante, mentres el durmía, a muller desenvolveu o pano e comeulle un corno ao queixo.

 

Máis tarde, o home retomou a marcha cara á fonte. Cando chegou, berrou tres veces ANA MANANA!, e a  moura saíu da fonte. O galego entregoulle o queixo envolto que, de seguido, ela apoiou no chan para, de súpeto, transformarse  nun fermoso cabalo branco de só tres patas.

 

A moura estaba alporizada porque non tiña maneira de desfacerse do feitizo e escapar do lugar con aquel cabalo coxo. Aínda así, deulle ao home unha faixa para que a súa muller, que estaba embarazada,  a puxese cando dese  a luz.

 

Tras a desaparición no interior da fonte do cabalo e da moura, o home regresou á casa triste por perder a posibilidade de facerse rico mais polo camiño  sentiu curiosidade por ver como lle quedaría a faixa á súa esposa, así que decidiu poñerlla por riba a unha pequena sobreira mais rapidamente a faixa  comezou a arder e, con ela, a árbore.

 

Despois do susto, o home consolouse porque se decatou de que acababa de salvarlle a vida á súa curiosa muller.

Tanguen os cregos a campá,
 Pra escorrentar ó Nubeiro,
 Ben eles sudan… pra encher,
 Pra todo o ano, o granceiro.

- Levar un dente de allo, unha castaña pilonga ou levar unha higa (mellor de azabache compostelano) colgado do pescozo ou uns cornos de vacaloura (un tipo de escaravello).
- Ter en casa terra bendita dos cemiterios ou ramas de laurel bendito o Domingo de Ramos
- Buscar garras dun feroz ou dentes de lobo
- Tradicionalmente se cree que saltando a cacharela de San Xoan tres veces un múltiplo de tres se espanta as meigas.

Combarro é terra de lendas. Alí podes atoparte con cabanas, cruceiros… 
Durante ese traxecto aprendes moitas cousas; por exemplo: que bruxa é meiga non son o mesmo, que é o mal de ollo…