นับตั้งแต่มีการเปลี่ยนแปลงการปกครองเมื่อวันที่ ๒๔ มิถุนายน พ.ศ. ๒๔๗๕ เป็นต้นมาจนถึงปัจจุบัน ประเทศไทยได้ย่างเข้าสู้สมัยประชาธิปไตยที่อำนาจอธิปไตยเป็นของปวงชนชาวไทย ภายใต้รัฐธรรมนูญอันเป็นกฎหมายสูงสุดในการปกครองประเทศโดยมีพระมหากษัตริย์ ทรงเป็นประมุขของประเทศและทรงอยู่ภายใต้รัฐธรรมนูญ

1) สมัยระบอบกึ่งประชาธิปไตย (พ.ศ. 2475 - 2500) 
2) สมัยระบอบประชาธิปไตยแบบไทย (พ.ศ. 2501 - 2516) 
3) สมัยระบอบประชาธิปไตยแบบแบ่งปันอำนาจ (2516- 2544)
4) สมัยประชาธิปไตยแบบรัฐบาลพรรคเดียว (2544 - 2549)

- มีรัฐธรรมนูญฉบับแรกในประวัติศาสตร์การเมืองแบบประชาธิปไตยของไทย เรียกว่า “พระราชบัญญัติธรรมนูญการปกกครองแผ่นดินสยามชั่วคราว พ.ศ. 2475 ” เมืองวันที่ 27 มิถุนายน 2475 มีอายุการใช้งานเพียงห้าเดืือนเศษ
- แบ่งแยกอำนาจเป็น 3 ฝ่าย คือ ฝ่ายบริหาร ฝ่ายตุลาการ และนิติบัญญัติ

- นอกจากความขัดแย้งระหว่างกลุ่มราษฎรกับกลุ่มอำนาจเดิมเกี่ยวกับเค้าโครงเศรษฐกิจแล้ว ยังมีความขัดแย้งระหว่างคณะราษฎรด้วยกันเอง ส่งผลให้จอมพล ป.พิบูลสงคราม เป็นนายกรัฐมนตรี พ.ศ. 2481 และอยู่ในตำแน่งยาวนานกว่าสองทศวรรต

- จอมพลสฤษดิ์ เห็นว่าปัญหาการบริหารประเทศมีสาเหตุมาจากการที่คณะราษฎรนำระบอบประชาธิปไตยตะวันตกมาใช้เห็นว่าไม่ประสบความเพราะเกิดความวุ่นวายทางการเมืองอยู่บ่อยครั้ง
- จอมพลสฤษดิ์ เห็นว่าการจัดระเบียบการปกครองต้องอาศัยหลัก 3 ประการ คือ 

- ประชาธิปไตยแบบไทยที่เหมาะสม คือ รัฐบาลหรือฝ่ายบริหารมีอำนาจเหนือฝ่ายนิติบัญญัติและมีอำนาจสูงสุดไม่ใช่รัฐบาลของพรรคการเมือง
- ระเบียบการเมืองการปกครองแบบใหม่ แบ่งเป็น 3 ชั้น คือ รัฐบาล ข้าราชการ และประชาชน

เหตุการณ์ 14 ตุลา 2516 หรือ วันมหาวิปโยค
เป็นเหตุการณ์การก่อการกำเริบโดยประชาชนครั้งสำคัญในประวัติศาสตร์การเมืองไทย เป็นเหตุการณ์ที่มีนักศึกษาและประชาชนมากกว่า 5 แสนคนชุมนุมเพื่อเรียกร้องรัฐธรรมนูญจากรัฐบาลเผด็จการจอมพลถนอม กิตติขจร นำไปสู่คำสั่งของรัฐบาลให้ใช้กำลังทหารเข้าปราบปราม ระหว่างวันที่ 14 ถึง 15 ตุลาคม พ.ศ. 2516 จนมีผู้เสียชีวิตกว่า 77 ราย บาดเจ็บ 857 ราย และสูญหายอีกจำนวนมาก

- การสลายลงของการผูกขาดอำนาจนับตั้งแต่่ 14 ตุลาคม นำพาให้ระบอบประชาธิปไตยในไทยเดินทางไปสู่สมัยใหม่ ที่เปิดกว้างให้ทุกฝ่ายสามารถเข้าถึงได้มากขึ้น
- สภาพทางการเมืองหลังการสลายลงของการผูกขาดอำนาจ

- รัฐบาลพันตำรวจโท ดร. ทักษิณ ชินวัตร หัวหน้าพรรคไทยรักไทย ดำ รงรงตำ แหน่งเป็น
นายกรัฐมนตรีคนที่ 23 ของประเทศ ได้สร้างประวัติศาสตร์โฉมหน้าใหม่ให้กับการเมืองไทย คือ เป็นรัฐบาลที่มาจากการเลือกตั้งรัฐบาลแรกที่มีผู้สมัครสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรของพรรคไทยรักไทยเพียงพรรคเดียว ชนะเลือกตั้งด้วยคะแนนเสียงท่วมท้น จนสามารถจัดตั้งรัฐบาลพรรคเดียวได้ถึงสองสมัยติดต่อกันผ่านการเลือกตั้งทั่วไป พ.ศ. 2544 และการเลือกตั้งทั่วไป พ.ศ. 2548
- มีลักษณะการบริหารประเทศที่มีแนวโน้มรวบอำนาจเบ็ดเสร็จของรัฐบาลพรรคไทยรักไทย
นักวิชาการจึงให้คำจำกัดความรูปแบบการบริหารประเทศว่า “การเมืองระบอบทักษิณ” “ทักษิณาธิปไตย (Thaksinocracy)” “ทรราชเสียงข้างมาก (Tyranny of the majority)” “ระบอบสมบูรณาญาสิทธิ์จากการเลือกตั้ง” และเรียกระบบเศรษฐกิจซึ่งมีการดำเนินการและเกิดมีผลประโยชน์จากนโยบายรัฐบาลในสมัยนี้ว่า “ระบบทักษิโณมิกส์ (Thaksinomics)”