นางสาวธมลวรรณ สมาลุย์ ชั้นม.4/3เลขที่11

ชื่อ นางสาว ศิรินภา สิมาจารย์ ชั้น ม.4/3 เลขที่ 20

• ยีนอินซูลินของมนุษย์สามารถแทรกเข้าไปในแบคทีเรียซึ่งจะผลิตอินซูลินของมนุษย์ได้

• อินซูลินสามารถเก็บรวบรวมและทำให้บริสุทธิ์เพื่อใช้ทางการแพทย์ในการรักษาผู้ป่วยโรคเบาหวานได้

กระบวนการผลิตอินซูลินจากแบคทีเรียจีเอ็ม

• ยีนสำหรับการผลิตอินซูลินอยู่ภายในโครโมโซมของมนุษย์

• เอนไซม์จำกัดใช้เพื่อแยกหรือ 'ตัด' ยีนอินซูลินของมนุษย์ออก เหลือไว้เพียง'ปลายเหนียว ' (ส่วนสั้นๆ ของเบสที่ไม่จับคู่)

• พลาสมิดแบคทีเรียถูกตัดด้วยเอนไซม์ตัดจำเพาะตัวเดียวกัน ทำให้เหลือปลายเหนียวที่สอดคล้องกัน (พลาสมิดคือวงกลมของ DNA ที่พบภายในเซลล์แบคทีเรีย)

• พลาสมิดและยีนอินซูลินของมนุษย์ที่แยกออกมาถูกเชื่อมเข้าด้วยกันด้วยเอนไซม์ดีเอ็นเอไลเกส

  • หากชิ้นส่วน DNA สองชิ้นมีปลายเหนียวที่ตรงกัน (เนื่องจากถูกตัดด้วยเอนไซม์ตัดจำเพาะตัวเดียวกัน ) DNA ligase จะเชื่อมชิ้นส่วนเหล่านี้เข้าด้วยกันเพื่อสร้างโมเลกุล DNA โมเลกุลเดียวที่ไม่แตกสลาย

• พลาสมิดที่ดัดแปลงพันธุกรรม (recombinant) จะถูกแทรกเข้าไปในเซลล์แบคทีเรีย

• เมื่อแบคทีเรียขยายพันธุ์พลาสมิดก็จะถูกคัดลอกเช่นกันดังนั้นพลาสมิดรีคอมบิแนนท์จึงแพร่กระจายได้อย่างรวดเร็วเมื่อแบคทีเรียขยายพันธุ์ แบคทีเรียใหม่ทั้งหมดจะแสดงยีนอินซูลินของมนุษย์และสร้างโปรตีนอินซูลินของมนุษย์

• แบคทีเรียที่ดัดแปลงพันธุกรรมสามารถวางไว้ในถังหมักเพื่อขยายพันธุ์อย่างรวดเร็วภายใต้สภาวะที่ควบคุมได้และสร้างโปรตีนของมนุษย์ในปริมาณมาก

ชื่อ นางสาว รุ่งนภา เสาใย ชั้น ม.4/3 เลขที่ 19

พันธุวิศวกรรมมีประโยชน์มากมายต่อมวลมนุษย์โดยพิจารณาว่าเราจะเลือกใช้ได้ดีหรือไม่

ชื่อ นางสาว ศิรินภา สิมาจารย์ ชั้น ม.4/3 เลขที่20

ขั้นตอนการผลิตอินซูลินโดยพันธุวิศวกรรม

1. แยกยีนของอินซูลิน (Gene Isolation)

นักวิทยาศาสตร์แยก ยีนที่ควบคุมการสร้างอินซูลิน จากเซลล์ของมนุษย์

อินซูลินมี 2 สายโซ่หลัก: โซ่ A และโซ่ B

2. ตัดยีนด้วยเอนไซม์ตัดจำเพาะ (Restriction Enzyme)

ใช้เอนไซม์เฉพาะ เช่น EcoRI เพื่อ “ตัด” ยีนอินซูลินออกมา

3. แทรกยีนเข้าสู่พลาสมิด (Plasmid Insertion)

นำยีนอินซูลินใส่เข้าไปใน พลาสมิด ซึ่งเป็น DNA วงแหวนของแบคทีเรีย เช่น E. coli

ใช้เอนไซม์ DNA ligase ต่อปลายยีนให้เข้ากับพลาสมิด

4. ใส่พลาสมิดเข้าสู่แบคทีเรีย (Transformation)

นำพลาสมิดที่มียีนอินซูลินเข้าสู่แบคทีเรีย E. coli

แบคทีเรียที่ได้รับยีนจะเริ่มผลิตโปรตีนอินซูลิน

5. เพาะเลี้ยงแบคทีเรีย (Fermentation)

เลี้ยงแบคทีเรียในถังเพาะเลี้ยงที่มีอาหารเหมาะสม

แบคทีเรียจะสร้างอินซูลินจำนวนมาก

6. สกัดและทำบริสุทธิ์อินซูลิน (Purification)

แยกอินซูลินออกจากแบคทีเรีย

ทำให้บริสุทธิ์เพื่อนำไปใช้ทางการแพทย์

ข้อดีของการผลิตอินซูลินแบบพันธุวิศวกรรม

ได้ อินซูลินที่เหมือนของมนุษย์ (Human Insulin)

ลดการแพ้ เพราะไม่ใช่อินซูลินจากสัตว์

ผลิตได้จำนวนมากและต่อเนื่อง

ควบคุมคุณภาพได้ดีกว่าแบบดั้งเดิม

ชื่อ นายประกาสิทธิ์ สังฆพันธ์ ม.4/3 เลขที่32

1. 1. การสร้างจากเซลล์เบต้า:

   เซลล์เบต้าในตับอ่อนสร้างอินซูลิน (Insulin) ซึ่งเป็นฮอร์โมนที่ควบคุมระดับน้ำตาลในเลือด 

2. 2. การหลั่งอินซูลิน:

   เมื่อระดับน้ำตาลในเลือดสูงขึ้น เซลล์เบต้าจะหลั่งอินซูลินออกมาเพื่อช่วยให้เซลล์ต่างๆ ในร่างกายดูดซึมน้ำตาลกลูโคสจากเลือด และนำไปใช้เป็นพลังงานหรือเก็บสะสมไว้ 

3. 3. การควบคุมระดับน้ำตาลในเลือด:

   อินซูลินทำหน้าที่เป็นกุญแจสำคัญที่ช่วยให้น้ำตาลกลูโคสผ่านเข้าสู่เซลล์ต่างๆ ในร่างกาย ช่วยลดระดับน้ำตาลในเลือดให้อยู่ในระดับที่เหมาะสม 

น.ส สุนิสา สาทิพย์จันทร์ ม.4|3เลขที่23

นาย ศักดิธัช สอนสุข เลขที่9 ม.4/3

ที่ศึกษาเกี่ยวกับพืชและการเจริญเติบโต พฤกษศาสตร์มีขอบเขตการศึกษาที่กว้างขวางครอบคลุมตั้งแต่พืช สาหร่าย และเห็ดรา ศึกษาทั้งในด้านโครงสร้าง การเจริญเติบโต การสืบพันธุ์ เมแทบอลิซึม โรค และคุณสมบัติทางเคมีและความสัมพันธ์ทางวิวัฒนาการระหว่างกลุ่มต่าง ๆ การศึกษาทางด้านพฤกษศาสตร์เริ่มต้นจากความรู้ที่สืบต่อกันมา จากการจำแนกพืชที่กินได้ พืชสมุนไพรและพืชมีพิษ เป็นศาสตร์ที่เก่าแก่สาขาหนึ่งของวิทยาศาสตร์ จากความสนใจในเรื่องพืชของบรรพบุรษทำให้ปัจจุบันจำแนกสิ่งมีชีวิตในด้านพฤกษศาสตร์มากกว่า 550,000 ชนิดหรือสปีชีส์

นางสาว อินทิรา เเจ่มจรัสไพบูลย์ เลขที่32 ชั้น4/3

ว่าแล้วก็เริ่มศึกษาหาข้อมูลก็พบว่ากระบวนการทำจุลินทรีย์สังเคราะห์แสงนั้น เราจะต้องนำอาหารมาเลี้ยงตัวจุลินทรีย์ โดยนำอาหารมาเพาะเชื้อใส่ลงไปในขวดที่มีน้ำแล้วนำขวดที่มีอาหารและน้ำไปตั้งตากแดด โดยอาหารก็คือไข่ไก่นั่นเอง เท่าที่ผมหาดูในอินเทอร์เน็ตนั้นมีมากมายหลายสูตร ทั้งผสมน้ำปลาและผงชูรส หรือไม่ก็ต้องนำแหล่งน้ำมาจากธรรมชาติบ้าง

จุลินทรีย์สังเคราะห์แสงคืออะไรกันแน่

จุลินทรีย์สังเคราะห์แสงคือ จุลินทรีย์ที่เป็นประโยชน์ต่อพืช เป็นสิ่งมีชีวิตขนาดเล็กที่พบได้ทั่วไปตามธรรมชาติทั้งในดินและน้ำ ทำหน้าที่กำจัดของเสีย ก๊าซและสารพิษต่าง ๆ

ประโยชน์ของจุลินทรีย์สังเคราะห์แสง

ช่วยตรึงไนโตเจนในดิน เพิ่มไนโตเจนให้กับพืช

เร่งการเจริญเติบโต ทำให้พืชแข็งแรงแล้วโตเร็วเป็น 3 เท่า

เมื่อใช้ทางดินทำให้รากพืชแข็งแรงและหาอาหารได้ดีขึ้น ใช้กับนาข้าวช่วยเร่งการแตกกอของข้าว

ช่วยในการย่อยธาตุอาหารและวัตถุอินทรีย์ในดิน เพื่อให้พืชดูดซึมไปใช้ได้อย่างง่ายดาย

ป้องกันพืชโดยการทำลายจุลินทรีย์ไม่ดีในดิน ที่เป็นสาเหตุที่ทำให้เกิดโรคพืช

ขั้นตอนวิธีการทำต่อไปนี้เป็นการทดลอง

เพื่อให้ทราบผลลัพธ์ที่แน่นอน

เกี่ยวกับวิธีทำจุลินทรีย์สังเคราะห์แสง

ส่วนสูตรที่แน่นอนจะสรุปไว้ให้ท้ายบทความนะครับ

สิ่งที่ต้องเตรียม

น้ำจากแหล่งน้ำธรรมชาติ

ขวดขนาด 1.5 ลิตรหรือมากกว่า

ไข่ไก่ 1 ฟอง

น้ำปลายี่ห้อใดก็ได้

วิธีทำจุลินทรีย์สังเคราะห์แสง

ตอกไข่ใส่ถ้วยแล้วเติมน้ำปลาลง 1 ช้อนโต๊ะ คนให้เข้ากัน

นำน้ำใส่ขวดขนาด 1.5 ลิตรไปตากแดดประมาณ 4-5 วัน ก่อนเติมไข่ไก่ที่เตรียมไว้ลงไป 1 ช้อนโต๊ะ

นำไปตั้งไว้ในบริเวณกลางแจ้งที่มีแดดส่งถึงทุกวัน

ส่วนการทดลองผมนำไข่ปริมาณที่ต่างกัน 3 ขนาดคือ 1 ช้อนโต๊ะ 2 ช้อนโต๊ะ และ 3 ช้อนโต๊ะ

กับการทดลองที่นำน้ำ 2 ชนิดมาทดลองคือน้ำปะปากับน้ำจากห้วย

นางสาว อรปรียา ภางาม เลขที่26 ชั้น ม.4/3

นาย ณัฐภูมินทร์ การะเกษ มี.4/3 เลขที่1

🔴สรีรวิทยาของมนุษย์เป็นสาขาวิชาที่ซับซ้อนที่สุดในสรีรวิทยา สาขานี้แบ่งย่อยออกเป็นสาขาต่าง ๆ ซึ่งมีความสอดคล้องกัน สัตว์หลายชนิดมีกายวิภาคคล้ายกับมนุษย์ จึงมีการศึกษาในสาขาเหล่านี้ด้วยเช่นกัน

• สรีรวิทยากล้ามเนื้อ ศึกษาการทำงานของกล้ามเนื้อ

• ประสาทสรีรวิทยา ศึกษาสรีรวิทยาของสมองและเส้นประสาท

• สรีรวิทยาของเซลล์ ศึกษาการทำงานของส่วนต่าง ๆ ของเซลล์

• สรีรวิทยาของเยื่อหุ้มเซลล์ ศึกษาการแลกเปลี่ยนสารผ่านทางเยื่อหุ้มเซลล์

• วิทยาต่อมไร้ท่อ ศึกษาการทำงานของฮอร์โมนที่หลั่งออกมาจากต่อมไร้ท่อ

  น.ส.หฤทัย สันทาลุนัย ชั้นม.4/3 เลขที่24

น.ส เขมนิจ บุญภูมิ ชั้น ม.4/3 เลขที่28

เซลล์สัตว์ประกอบด้วยส่วนต่างๆ มากมายที่เรียกว่าออร์แกเนลล์ ซึ่งทำงานร่วมกันเพื่อทำให้เซลล์ทำงานได้ ส่วนประกอบหลักๆ ได้แก่ นิวเคลียส, เยื่อหุ้มเซลล์, ไซโทพลาซึม, ไมโทคอนเดรีย, ไรโบโซม, ไลโซโซม, แวคิวโอล, เซนตริโอล, เอนโดพลาสมิก เรติคูลัม, และกอลจิแอปพาราตัส

ส่วนประกอบของเซลล์สัตว์:

นิวเคลียส (Nucleus):

เป็นส่วนที่ควบคุมการทำงานของเซลล์และเป็นที่เก็บสารพันธุกรรม (DNA)

เยื่อหุ้มเซลล์ (Cell Membrane):

ทำหน้าที่ควบคุมการเข้าออกของสารต่างๆ เพื่อรักษาสภาพแวดล้อมภายในเซลล์

ไซโทพลาซึม (Cytoplasm):

เป็นของเหลวภายในเซลล์ที่มีออร์แกเนลล์ต่างๆ อยู่

ไมโทคอนเดรีย (Mitochondria):

เป็นแหล่งสร้างพลังงานให้แก่เซลล์

ไรโบโซม (Ribosome):

เป็นแหล่งสร้างโปรตีน

ไลโซโซม (Lysosome):

ทำหน้าที่ย่อยสลายสารต่างๆ ภายในเซลล์

แวคิวโอล (Vacuole):

เป็นที่เก็บสะสมน้ำและสารต่างๆ ภายในเซลล์

เซนตริโอล (Centriole):

มีบทบาทในการแบ่งเซลล์

เอนโดพลาสมิก เรติคูลัม (Endoplasmic Reticulum):

เป็นโครงสร้างที่เกี่ยวข้องกับการสังเคราะห์โปรตีนและไขมัน

กอลจิแอปพาราตัส (Golgi Apparatus):

ทำหน้าที่ปรับเปลี่ยนและบรรจุโปรตีนเพื่อส่งไปยั

งส่วนต่างๆ ของเซลล์

น.ส. ธิดาพร ดีนาน ชั้น ม.4/3 เลขที่ 12

น.ส.พิมพ์วิภา แสนอ่อน ม.4/3 เลขที่15

เนื้อหาที่ศึกษาในวิชาเห็ดราวิทยา:

อนุกรมวิธาน:

การจัดหมวดหมู่เห็ดราตามลักษณะทางสัณฐานวิทยา (morphology) และพันธุกรรม.

สัณฐานวิทยาและโครงสร้าง:

ลักษณะภายนอกและโครงสร้างภายในของเห็ดรา.

สรีรวิทยา:

การทำงานของเซลล์และระบบต่างๆ ของเห็ดรา.

การสืบพันธุ์:

กลไกการสืบพันธุ์ทั้งแบบอาศัยเพศและไม่อาศัยเพศ.

วงจรชีวิต:

การเจริญเติบโตและการเปลี่ยนแปลงของเห็ดราตั้งแต่ระยะเริ่มแรกจนถึงระยะสืบพันธุ์.

นิเวศวิทยา:

ความสัมพันธ์ของเห็ดรากับสิ่งมีชีวิตอื่นๆ และสภาพแวดล้อม.

ความสำคัญทางเศรษฐกิจ:

การใช้เห็ดราในด้านต่างๆ เช่น อาหาร ยา การหมัก การควบคุมศัตรูพืช และอื่นๆ.

การใช้ประโยชน์จากเห็ดรา:

การนำเห็ดรามาใช้ในอุตสาหกรรมต่างๆ และประโยชน์ต่อมนุษย์.

โรคพืชที่เกิดจากเชื้อรา:

การศึกษาเกี่ยวกับเชื้อราที่เป็นสาเหตุของโรคพืช.

วิวัฒนาการของเห็ดรา:

การศึกษาความสัมพันธ์ทางวิวัฒนาการของเห็ดรา.

เห็ดราพิษ:

การศึกษาเกี่ยวกับเห็ดราที่มีพิษและผลกระทบต่อสุขภาพ.

โดยสรุป เห็ดราวิทยาเป็นวิชาที่ศึกษาเกี่ยวกับเห็ดราในทุกแง่มุม ตั้งแต่ลักษณะทางชีววิทยาพื้นฐานไปจนถึงความสำคัญทา

งเศรษฐกิจและนิเวศวิทยา.

ชื่อ น.ส วาสนา สันทาลุนัย ชั้น ม.4/3 เลขที่30

นางสาว ราชธิดา เพชรสีสุข ชั้นม.4/3 เลขที่18

ขั้นตอนการตอนกิ่ง:

1. เลือกกิ่ง:

เลือกกิ่งที่สมบูรณ์ แข็งแรง ไม่แก่หรืออ่อนเกินไป

2. ควั่นกิ่ง:

ลอกเปลือกและเยื่อเจริญออกบริเวณที่ต้องการให้เกิดราก

3. หุ้มกิ่ง:

นำวัสดุที่ใช้ตอน (เช่น ขุยมะพร้าวแช่น้ำ) หุ้มบริเวณที่ควั่น

4. ดูแล:

รักษาความชื้นของวัสดุหุ้ม และป้องกันแมลงศัตรูพืช

5. ตัดกิ่ง:

เมื่อรากงอกและมีจำนวนมากพอ จึงตัดกิ่งตอนไปปลูกได้

ข้อดีของการตอนกิ่ง:

ได้ต้นพันธุ์ใหม่ที่มีลักษณะเหมือนต้นแม่ทุกประการ

เป็นวิธีที่ทำได้ง่ายและสะดวก

ใช้เวลาไม่นานในการได้ต้นพันธุ์ใหม่

ข้อควรระวัง:

การตอนกิ่งอาจทำให้ระบบรากไม่แข็งแรงเท่าการเพาะเมล็ด

ควรเลือกกิ่งที่เหมาะสมและดูแลอย่างสม่ำเสมอ

น.ส เขมจริรา หาญประโคน เลขที่10 ชั้น4/3

ตับอ่อนผลิตอินซูลินที่บริเวณเซลล์เบต้าใน ไอส์เลตของแลงเกอร์ฮานส์ (Islets of Langerhans) ซึ่งเป็นกลุ่มเซลล์พิเศษที่อยู่ในตับอ่อน. อินซูลินเป็นฮอร์โมนที่สำคัญในการควบคุมระดับน้ำตาลในเลือด โดยช่วยให้เซลล์ต่างๆ ในร่างกายสามารถนำกลูโคส (น้ำตาล) ไปใช้เป็นพลังงานได้.

กระบวนการผลิตอินซูลินโดยย่อ:

1. สิ่งเร้า:

เมื่อระดับน้ำตาลในเลือดสูงขึ้น (เช่น หลังรับประทานอาหาร) ตับอ่อนจะรับรู้ถึงการเปลี่ยนแปลงนี้.

2. การหลั่ง:

เซลล์เบต้าในไอส์เลตของแลงเกอร์ฮานส์จะหลั่งอินซูลินเข้าสู่กระแสเลือด.

3. การทำงาน:

อินซูลินจะทำหน้าที่นำพากลูโคสจากเลือดไปยังเซลล์ต่างๆ เพื่อใช้เป็นพลังงาน หรือเก็บสะสมไว้ในรูปแบบของไกลโคเจน.

ความสำคัญของอินซูลิน:

ควบคุมระดับน้ำตาลในเลือด:

อินซูลินช่วยรักษาระดับน้ำตาลในเลือดให้อยู่ในเกณฑ์ปกติ.

ป้องกันภาวะน้ำตาลในเลือดสูง:

หากตับอ่อนผลิตอินซูลินได้ไม่เพียงพอ หรือร่างกายไม่สามารถนำอินซูลินไปใช้ได้อย่างเหมาะสม อาจนำไปสู่ภาวะน้ำตาลในเลือดสูง หรือโรคเบาหวานได้.

จำเป็นต่อการทำงานของเซลล์:

อินซูลินช่วยให้เซลล์ต่างๆ ในร่างกายสามารถนำกลูโคสไปใช้เป็นพลังงานได้ ทำให้ร่างกายทำงานได้อย่างเป็นปกติ.

ในกรณีของผู้ป่วยเบาหวาน:

เบาหวานชนิดที่ 1:

ผู้ป่วยจะขาดอินซูลินเนื่องจากเซลล์เบต้าถูกทำลาย.

เบาหวานชนิดที่ 2:

ผู้ป่วยอาจมีการผลิตอินซูลินไม่เพียงพอ หรือร่างกายไม่สามารถตอบสนองต่ออินซูลินได้อย่างเหมาะสม.

ในกรณีเหล่านี้ การรักษาด้วยอินซูลิน (โดยการฉีด) อาจมีความจำเป็นเพื่อควบคุมระดับน้ำตาลในเลือดให้อยู่ในเกณฑ์ปกติ.

น.ส.พิมพ์ศิริ วิยาสิงห์ เลขที่16

ม.4/3

🔴อธิบายกระบวนการ ดังนี้

👉🏻กระบวนการของไวรัสวิทยาคือการศึกษาไวรัสในทุกแง่มุม ทั้งโครงสร้าง การจำแนก การเพิ่มจำนวน การแพร่กระจาย การมีปฏิสัมพันธ์กับโฮสต์ และบทบาทในการก่อโรค ไวรัสวิทยาเป็นสาขาหนึ่งของจุลชีววิทยาที่มุ่งเน้นการทำความเข้าใจชีววิทยาของไวรัสและผลกระทบที่มีต่อสิ่งมีชีวิต 

น.ส สกุลกานต์ สังสี ชั้น ม.4/3 เลขที่ 31

1. การแพทย์ – เข้าใจการดื้อยาของเชื้อโรค เช่น แบคทีเรียวิวัฒนาการให้ต้านยาปฏิชีวนะ ทำให้เราต้องพัฒนายาใหม่อยู่เสมอ

2. การอนุรักษ์สัตว์ – เข้าใจการปรับตัวและความหลากหลายของพันธุกรรม เพื่อนำไปใช้ในการอนุรักษ์พันธุ์สัตว์ที่เสี่ยงต่อการสูญพันธุ์

3. การเกษตร – ใช้หลักวิวัฒนาการคัดเลือกพันธุ์พืช/สัตว์ที่ทนโรค ทนแล้ง หรือให้ผลผลิตสูง

4. การศึกษาและวิจัย – เข้าใจความเชื่อมโยงระหว่างสิ่งมีชีวิต เช่น การใช้สัตว์ทดลองที่มีสายวิวัฒนาการใกล้กับมนุษย์ เพื่อศึกษาผลทางชีวภาพ

ชื่อ นภัสกร ทองหล่อ 4/3 เลขที่4

น.ส.อภัสรา โพธินา ชั้นม.4/3 เลขที่24

กระบวนการผลิตอินซูลินในร่างกาย:

1. 1. การสร้างอินซูลิน:

   เซลล์เบต้าในตับอ่อนจะสร้างอินซูลิน โดยกระบวนการเริ่มต้นจากการถอดรหัส mRNA ของอินซูลินเป็นโปรตีนชนิด preproinsulin

2. 2. การปรับเปลี่ยนโปรตีน:

   ส่วน signal peptide จะถูกตัดออก ทำให้เกิด proinsulin ซึ่งประกอบด้วยสาย A, สาย B และส่วน C peptide

3. 3. การสร้างอินซูลินที่สมบูรณ์:

   Proinsulin จะถูกตัด C peptide ออก โดยเอนไซม์เฉพาะ ทำให้ได้อินซูลินที่สมบูรณ์

4. 4. การหลั่งอินซูลิน:

   เมื่อร่างกายต้องการอินซูลิน เซลล์เบต้าจะหลั่งอินซูลินออกมาจากเซลล์และเข้าสู่กระแสเลือด 

แหล่งที่มาของอินซูลินทางการแพทย์:

1. 1. การสกัดจากตับอ่อนของสัตว์:

   สามารถสกัดอินซูลินจากตับอ่อนของหมูและวัวได้ 

2. 2. การสังเคราะห์โดยวิธีพันธุวิศวกรรม:

   นิยมใช้กันอย่างแพร่หลายในปัจจุบัน โดยมีการตัดยีนอินซูลินจากมนุษย์แล้วนำไปใส่ในแบคทีเรีย (เช่น E. coli) เพื่อให้แบคทีเรียผลิตอินซูลิน 

ความสำคัญของอินซูลิน:

• อินซูลินเป็นฮอร์โมนที่สำคัญในการควบคุมระดับน้ำตาลในเลือด โดยช่วยให้กลูโคส (น้ำตาล) จากเลือดเข้าสู่เซลล์เพื่อใช้เป็นพลังงาน 

• ผู้ป่วยเบาหวานชนิดที่ 1 จะไม่สามารถสร้างอินซูลินได้เอง ทำให้ต้องได้รับอินซูลินจากภายนอก 

• ผู้ป่วยเบาหวานชนิดที่ 2 อาจมีภาวะดื้ออินซูลิน ทำให้ร่างกายไม่สามารถใช้อินซูลินได้อย่างมีประสิทธิภาพ หรืออาจสร้างอินซูลินได้ไม่เพียงพอ 

ข้อควรทราบ:

• การฉีดอินซูลินเป็นวิธีการรักษาเบาหวานที่สำคัญ โดยเฉพาะในผู้ป่วยเบาหวานชนิดที่ 1 และผู้ป่วยเบาหวานชนิดที่ 2 บางราย 

• การใช้ยาอินซูลินควรอยู่ภายใต้การดูแลของแพทย์อย่างใกล้ชิด 

• การเลือกชนิดของอินซูลินและการปรับขนาดยาอินซูลินต้องพิจารณาตามความเหมาะสมของแต่ละบุคคล

• “ น.ส.ปวริศา คะหาญ ชั้น 4/3 เลขที่ 14

นาย พุฒิพงศ์ โยธี ม.4/3 เลขที่7

วิธีการและกลไกของชีวโมเลกุล:

วิธีการ:การศึกษาชีวโมเลกุลเกี่ยวข้องกับการวิเคราะห์โครงสร้าง, การทำงาน, และปฏิสัมพันธ์ของโมเลกุลเหล่านี้ภายในเซลล์และสิ่งมีชีวิต

กลไก:ชีววิทยาโมเลกุลศึกษาถึงวิธีการที่โมเลกุลเหล่านี้มีปฏิสัมพันธ์กันและควบคุมกระบวนการทางชีววิทยาต่างๆ เช่น การจำลอง DNA, การถอดรหัสพันธุกรรม, การสังเคราะห์โปรตีน, และการส่งสัญญาณภายในเซลล์

ตัวอย่าง:คาร์โบไฮเดรต: เป็นแหล่งพลังงานหลักและเป็นส่วนประกอบของโครงสร้างเซลล์

ไขมัน: ทำหน้าที่เป็นแหล่งสะสมพลังงาน, เป็นส่วนประกอบของเยื่อหุ้มเซลล์, และเป็นฉนวนความร้อน

โปรตีน: มีหน้าที่หลากหลาย เช่น เป็นเอนไซม์, โครงสร้าง, และระบบขนส่ง

กรดนิวคลีอิก (DNA และ RNA): ทำหน้าที่เก็บและถ่ายทอดข้อมูลทางพันธุกรรม

ความสำคัญของชีววิทยาโมเลกุล:

ความเข้าใจพื้นฐาน:ช่วยให้เราเข้าใจถึงกลไกพื้นฐานของสิ่งมีชีวิตในระดับโมเลกุล

การประยุกต์ใช้:สามารถนำความรู้ไปใช้ในการพัฒนาเทคโนโลยีทางการแพทย์, การเกษตร, และอุตสาหกรรมต่างๆ เช่น การวินิจฉัยโรค, การพัฒนาวัคซีน, และการปรับ

ปรุงพันธุ์พืช

น.ส.ภาวินี กฤษวี ชั้นม.4/3เลขที่17

อธิบายกระบวนการได้ดังนี้

เทคโนโลยี CRISPR-Cas9 เป็นเครื่องมือตัดต่อยีนที่ล้ำสมัยมากที่สุดในปัจจุบัน ถูกพัฒนามาจากระบบป้องกันไวรัสในแบคทีเรีย โดยหลักการทำงานของมันเริ่มต้นจากการออกแบบสายอาร์เอ็นเอชนิดหนึ่งที่เรียกว่า “gRNA” หรือ guide RNA ซึ่งมีหน้าที่ในการนำทางเอนไซม์ Cas9 ไปยังตำแหน่งที่ต้องการบนสายดีเอ็นเอของสิ่งมีชีวิตที่เราต้องการแก้ไขพันธุกรรม โดย gRNA นี้จะจับคู่เฉพาะกับรหัสพันธุกรรมเป้าหมายแบบจำเพาะเจาะจง

เมื่อ gRNA จับกับ Cas9 แล้ว มันจะกลายเป็น "ชุดเครื่องมือ" ที่สามารถเลื่อนตัวไปตามสาย DNA ภายในเซลล์ เมื่อพบตำแหน่งที่ตรงกับรหัสเป้าหมาย gRNA ก็จะพา Cas9 ไปเกาะที่จุดนั้น และ Cas9 จะทำหน้าที่เหมือนกรรไกรโมเลกุล คือ “ตัด” สาย DNA ออก ทำให้เกิดการขาดของสาย DNA สองเส้นในตำแหน่งที่ต้องการ

หลังจากการตัด DNA แล้ว ร่างกายหรือเซลล์จะรับรู้ว่ามีความเสียหายเกิดขึ้น จึงเปิดใช้ระบบซ่อมแซมพันธุกรรมของตัวเอง ซึ่งมีอยู่สองแบบหลัก ๆ แบบแรกคือ การซ่อมแซมแบบต่อเองมั่ว ๆ (NHEJ – Non-Homologous End Joining) ที่อาจทำให้รหัสพันธุกรรมเสียหายหรือขาดหายไป ซึ่งผลคือทำให้ยีนนั้นหยุดทำงานได้

ส่วนอีกแบบคือ การซ่อมแซมแบบใช้แม่แบบ (HDR – Homology Directed Repair) ที่เปิดโอกาสให้เราแทรก “ยีนใหม่” หรือชิ้นส่วน DNA ที่เราเตรียมไว้ล่วงหน้าเข้าไปแทนที่ยีนเดิมได้อย่างแม่นยำ เท่ากับว่าเราสามารถ “เขียนโค้ดชีวิต” ใหม่ลงไปในร่างสิ่งมีชีวิตเลยนั่นเอง

ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นในระดับโมเลกุลภายในเซลล์ และทำให้เราสามารถแก้ไขยีนได้อย่างตรงจุด แม่นยำ และมีผลถาวรต่อเซลล์นั้น ซึ่งต่อมาอาจนำเซลล์ที่ผ่านการตัดต่อกลับเข้าไปในร่างกาย หรือนำไปเพาะเลี้ยงเพื่อผลิตเซลล์หรือสิ่งมีชีวิตที่มีลักษณะทางพันธุกรรมแบบใหม่ตามต้องการได้เลยมีบทบาทโดยเฉพาะในด้านการแพทย์ เช่น การรักษาโรคทางพันธุกรรมที่เคยรักษาไม่ได้อย่างธาลัสซีเมีย หรือโรคเลือดผิดปกติอื่น

นายธีรเดช ปัญญา เลขที่3 ม.4/3

        อินซูลินชนิดฉีดในระยะแรกผลิตจากตับอ่อนของวัว หมู เนื่องจากอินซูลินของคนต่างจากอินซูลินของหมูเพียงกรดอะมิโนหน่วยเดียว อินซูลินของวัวต่างจากของคน 3 หน่วย แต่ก็ยังพบว่ามีอาการแพ้ เช่น เป็นผื่นทั่วร่างกาย หายใจขัด ชีพจรเต็นเร็ว ความดันโลหิตลดลง ในปัจจุบันอินซูลินส่วนใหญ่สังเคราะห์จากแบคทีเรีย ชื่อ อี โคไล (E.coli) ซึ่งทำให้มีการแพ้อินซูลินสังเคราะห์น้อยลงมากโดยใช้วิธีเทคโนโลยีของยีน

นายศักดิธัช สอนสุข เลขที่9 ม.4/3

• ตับอ่อน:

  ตับอ่อนเป็นอวัยวะหลักในการผลิตอินซูลิน. 

• เซลล์เบต้า:

  เซลล์เบต้าในตับอ่อนทำหน้าที่ผลิตฮอร์โมนอินซูลิน. 

• การหลั่งอินซูลิน:

  เมื่อระดับน้ำตาลในเลือดสูงขึ้น ตับอ่อนจะหลั่งอินซูลินออกมาเพื่อช่วยนำน้ำตาลเข้าสู่เซลล์การผลิตอินซูลินสังเคราะห์:

  • วิธีการทางพันธุวิศวกรรม:

    การผลิตอินซูลินสังเคราะห์ในปัจจุบันส่วนใหญ่ใช้วิธีการทางพันธุวิศวกรรม โดยการนำยีนอินซูลินของมนุษย์มาใส่ในแบคทีเรีย หรือยีสต์ เพื่อให้แบคทีเรียหรือยีสต์ผลิตอินซูลินออกมา. 

  • อินซูลินสังเคราะห์:

    อินซูลินสังเคราะห์มีหลายชนิด เช่น อินซูลินออกฤทธิ์เร็ว, อินซูลินออกฤทธิ์ปกติ, อินซูลินออกฤทธิ์ปานกลาง, และอินซูลินออกฤทธิ์ยาว. 
    นางสาวณิชนันทน์ เนรทัย ม.4/3เลขที่28

โดยกระบวนการนี้มีขั้นตอนหลัก ๆ ดังนี้:

🧬 ขั้นตอนการผลิตอินซูลินจากแบคทีเรีย

1. ตัดยีนอินซูลินจาก DNA ของมนุษย์

ใช้เอนไซม์ตัดจำเพาะ (เช่น restriction enzyme) ตัดยีนที่ควบคุมการสร้างอินซูลินออกจาก DNA มนุษย์

2. ใส่ยีนอินซูลินเข้าสู่พลาสมิดของแบคทีเรีย

พลาสมิดคือ DNA วงแหวนเล็ก ๆ ที่อยู่ในเซลล์แบคทีเรีย

ใช้เอนไซม์ ligase เชื่อมยีนของมนุษย์กับพลาสมิด

3. นำพลาสมิดที่มีรหัสอินซูลินใส่เข้าไปในเซลล์แบคทีเรีย

ขั้นตอนนี้เรียกว่า (Transformation)

แบคทีเรียที่รับพลาสมิดเข้าไปจะมีความสามารถสร้างอินซูลิน

นายภานุวัฒน์ ก้งทอง ม.4/3 เลขที่6

ออกซิน (Auxin) เป็นฮอร์โมนพืชที่สร้างขึ้นจากกลุ่มเซลล์เนื้อเยื่อบริเวณยอดใบอ่อน ก่อนถูกลำเลียงไปยังเซลล์เป้าหมาย มีหน้าที่กระตุ้นเซลล์ของเนื้อเยื่อให้เกิดการขยายตัว ส่งผลให้พืชเจริญเติบโตสูงขึ้นเพิ่มขนาดใบและผล ออกซินยังมีผลต่อการยับยั้งการเจริญเติบโตของตาข้าง และช่วยป้องกันการหลุดร่วงของใบ ดอกและผล อีกทั้งยังส่งผลต่อการควบคุมการเคลื่อนไหว การตอบสนองต่อแสงและแรงโน้มถ่วงของพืชอีกด้วย

ไซโทไคนิน (Cytokinin) เป็นสารกระตุ้นการแบ่งเซลล์และการเปลี่ยนแปลงของเซลล์ โดยเฉพาะในส่วนของลำต้นและราก ส่งเสริมการสร้างและการเจริญของตาข้าง การแผ่กิ่งก้านสาขา และการงอกของเมล็ด อีกทั้งยังช่วยป้องกันการสลายตัวของคลอโรฟิลล์ (Chlorophyll) ช่วยให้พืชผักผลไม้มีอายุยืนและสามารถรักษาความสดใหม่เอาไว้ได้ยาวนาน

เอทิลีน (Ethylene) เป็นก๊าซที่เกิดขึ้นในกระบวนการเมแทบอลิซึม (Metabolism) ของพืชโดยส่วนมากเอทิลีนถูกสร้างขึ้นเมื่อพืชมีบาดแผลหรือเข้าสู่ภาวะร่วงโรย มีส่วนช่วยเร่งการสุกของผลไม้ กระตุ้นการออกดอก การผลัดใบตามฤดูกาล และการงอกของเมล็ดพืชบางชนิด รวมไปถึงการกระตุ้นการผลิตน้ำยาง และการเกิดรากฝอยและรากแขนงของพืชอีกด้วย

กรดแอบไซซิก (Abscisic acid) เป็นสารที่ถูกสังเคราะห์ขึ้นได้ในทุกส่วนของต้นพืช กระตุ้นการหลุดร่วงของใบและผลแก่ ยับยั้งการเจริญเติบโตและการยืดตัวของเซลล์บริเวณตาข้าง รวมไปถึงยับยั้งการงอกของเมล็ด การแตกใบอ่อน และการเปิดออกของปากใบ (Stomata) ส่งผลให้พืชสามารถทนทานต่อสภาพอากาศแห้งจัดหรืออยู่ในภาวะขาดน้ำได้ยาวนานขึ้น

จิบเบอเรลลิน (Gibberellin)เป็นสารที่ถูกสร้างขึ้นบริเวณยอดใบอ่อนและราก ส่งผลต่อการเจริญเติบโตของเซลล์พืช กระตุ้นการขยายตัวของเซลล์ช่วงระหว่างข้อทำให้ลำต้นยืดยาว กระตุ้นการงอกของเมล็ด การเจริญเติบโตของผล และควบคุมการเกิดเพศในดอกของพืชบางชนิด

ควบคุมการเจริญเติบโตของพืช” (Plant Growth Regulator) ซึ่งเป็นสารอินทรีย์ที่มีคุณสมบัติคล้ายคลึงกับฮอร์โมนพืชตามธรรมชาติ ทั้งคุณสมบัติในการกระตุ้นและยับยั้งกระบวนการต่างๆ

น.สกัญญาพัชร ไขกลางดอน ชั้น มี.4/3 เลขที่27