Akt dotknięty wadą nieistotną nadal wiąże adresata. Jego wady można usunąć poprzez rektyfikację, tzn:

1. Sprostowanie, art. 113 § 1 KPA
Sprostowanie dotyczy błędów pisarskich powstałych np. mylną pisownię, opuszczenie jakiegoś wyrazu, błędy rachunkowe oraz inne omyłki pod warunkiem, że są one oczywiste. Z oczywistością mamy do czynienia, gdy błędy te są natychmiast poznawalne, wynikające niedwuznacznie z treści samej decyzji lub z akt sprawy. Przedmiotem sprostowania nie mogą być za to mylne ustalenia faktyczne organu administracji ani mylne zastosowanie przepisu prawnego.

2. Uzupełnienie, art. 111 KPA
Uzupełnienie dotyczy rozstrzygnięcia zawartego w akcie oraz pouczenia o możliwości wniesienia środków zaskarżenia.
Rozstrzygnięcie musi być kompletne w ukształtowaniu wyniku sprawy, a więc musi dotyczyć wszystkich żądań zgłoszonych przez strony oraz rozstrzygać o wszelkich prawach i obowiązkach, o których mówią przepisy prawa materialnego, na podstawie których wydano akt administracyjny.

3. Wykładnia treści aktu administracyjnego, art. 113 § 2 KPA
Wykładni dokonuje się, gdy istnieją wątpliwości co do treści aktu. Wykładnia nie może prowadzić do merytorycznej zmiany treści rozstrzygnięcia, np. na skutek nowej oceny sprawy.

W przypadku wystąpienia wady istotnej możliwe jest wznowienie postępowania, uchylenie lub zmiana aktu bądź stwierdzenie nieważności. Rozróżnia się tym samym wzruszalność aktu administracyjnego (=możliwość zmiany lub uchylenia) oraz jego nieważność. Przyczyny wzruszalności nie zostały jasno wyliczone. Natomiast przyczyny nieważności aktu administracyjnego (a dokładnie decyzji) wymienione są w art. 156 § 1 KPA(czytać!). Przyjąć więc można, że pozostałe wady, te które powodują możliwość wznowienia postępowania (art. 145 KPA i art. 145a KPA) oraz te, które nie są wadami nieistotnymi oraz nie powodują nieważności aktu, będą skutkowały wzruszalnością aktu administracyjnego.

Procedura stwierdzenia nieważności ma na celu ochronę podatników przed konsekwencjami niektórych decyzji. Z tego powodu unieważnienie ma skutek od dnia wydania wadliwej decyzji (zob. wyrok NSA z 20 grudnia 2005 r., II FSK 275/05).

Podstawą wycofania decyzji z obiegu prawnego są poważne wady wymienione w art. 247 o.p.

Organy podatkowe zobowiązane są do przestrzegania właściwości miejscowej oraz rzeczowej. Właściwość rzeczowa oznacza, że organ jest uprawniony do załatwienia spraw danego rodzaju. Właściwość miejscowa wiąże się z kolei z zakresem terytorialnym organu podatkowego. Uchybienie właściwości jest podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji, niezależnie od tego czy rozstrzygnięcie jest poprawne merytorycznie.

W tym przypadku chodzi o sytuację, w której w ogóle nie istnieje podstawa prawna upoważniająca organ do wydania decyzji w danej sprawie. Na przykład gdy daną kwestię załatwia się w formie innej niż decyzja. Przesłanki tej nie można mylić z sytuacją, gdy podstawa prawna istnieje, ale została jedynie błędnie wskazana (zob. wyrok NSA z 7 stycznia 2008 r., I FSK 115/07).

Jest to przesłanka najczęściej spotykana w praktyce postępowań dotyczących stwierdzenia nieważności ostatecznych decyzji podatkowych. Z orzeczeń sadów administracyjnych wynika, że z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia, „gdy decyzja nim dotknięta wywołuje skutki prawne niedające pogodzić się z wymaganiami praworządności i nie chodzi przy tym o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny."(wyrok NSA z 4 marca 2008 r., II OSK 116/07).

Nie można rozstrzygnąć tej samej sprawy dwukrotnie, inaczej zasada trwałości byłaby fikcją. Podatnik nigdy nie miałby pewności, że korzystne rozstrzygnięcie nie doczeka się kolejnej negatywnej decyzji.

Znaczenie tej przesłanki łatwo sobie uzmysłowić, biorąc pod uwagę możliwość wydania decyzji niewłaściwej osobie (na przykład ze względu na zbieżność nazwisk). Osoba, która zostanie obciążona „cudzym podatkiem" i nie zgłosi tego w terminie przewidzianym na odwołanie, będzie zobowiązana do zapłaty podatku do czasu stwierdzenia nieważności decyzji.

Ordynacja podatkowa przewiduje jeszcze trzy przypadki dotyczące nieważności decyzji:

- niewykonalność w dniu jej wydania;

- nieważność na mocy wyraźnie wskazanego przepisu prawa;

- w razie wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą.

Wszystkie trzy przypadki łączy to, że nie występują w praktyce. Pewne wątpliwości może jednak budzić niewykonalność decyzji. Z orzecznictwa sądów administracyjnych wyraźnie wynika, że nie chodzi tu o sytuację, gdy zobowiązanie znacznie przewyższa możliwości płatnicze podatnika (wyrok WSA w Lublinie z 21 grudnia 2010 r., II SA/Lu 611/10).