Merhaba benim adım Eslem. Ben Haki Yener İlkokulunda 4/C sınıfında okuyorum.Evim okulumun tam karşısında.. İki kardeşiz. Bir ablam var. Annem ve babam hastanede çalışıyor. Bunları neden mi yazıyorum. Çünkü ben bir kahramanım. Bunu anlamanız için buradan başlamam gerekiyor. Kahraman olduğumu öğretmenim söyledi. Çünkü okullarımız salgından dolayı kapandığı günlerde ben uzaktan eğitime yani canlı derslere evde tek girmek zorunda kaldım. Annem  ve babam yoğun çalışmak zorunda kaldı.Ablam dershaneye gitti.

Dediğim gibi uzaktan eğitime başladıktan sonra evde tek kalmaya başladım. Annem ve babam işte ablam ise lise son öğrencisi olduğu için dershaneye gidiyordu. Annem bana bilgisayarda canlı derse nasıl gireceğimi anlattı. Bir de evde tek kaldığım için telefon bıraktı. Öğretmenim hadi çocuklar ders başladı dediği anda annemde her defasında telefon açarak" Eslem canlı derse girebildin mi" diye soruyordu. İlk günler bağlanamama sorunu yaşadım.Canlı derse giriyordum.Beni tekrar atıyordu.

Ama ben zamanla alışmıştım, canlı derslerimin hepsine düzenli olarak girdim. Sınıftaymışım gibi öğretmenimi çok dikkatli dinleyerek konuları öğrendim. Ama maalesef 10 dakika teneffüs aralarında çok sıkıldım oynayacak ya da konuşacak kimse yoktu yanımda. Olsun yinede her derse girerken heyecanlanıyorum öğretmenim beni de kaldıracak mı diye. EBA dan derslerimi yaptım. Hatta bilgisayarı düzenli olarak kullanmaya başladım. Öğretmenimin attığı etkinlikleri, düzenli internet kullanarak nasıl yapmam gerektiğini öğrendim, bazı konuları ailemden yardım almadan yapabiliyorum. 

Covid 19 sayesinde evde tek kalmaya alıştım annem yokken evde bir şeyler hazırlayıp karnımı bile doyurabiliyordum. Artık bu hastalık bitsin ve bir an önce öğretmenlerime ve arkadaşlarıma kavuşayım. Artık evde tek kalmaktan sıkıldım. Okuluma gitmek istiyorum. (Eslem ÇAYKIRAN - Haki Yener İlkokulu)

Merhaba ben Çaka Çaytepe Ortaokulu 8. Sınıf öğrencisi Fatma Yalçın.Ben de sizin gibi uzaktan eğitimle ders görüyordum ama şimdi bizim okullarımız açıldı,inşallah birgün sizin okullarınızda açılır.

Ben uzaktan eğitime ilk geçtiğim de çok korkmuştum en çok da  8. Sınıfa uzaktan eğitimle geçeceğim, konuları anlamayacağım diye çok korktum.Ama düşündüğüm gibi olmadı,öğretmenlerimizinde yardımıyla konuları anladım tekrarlarımı,derslerimi güzelce yaptım,aslında benim uzaktan eğitim günlüklerim her çocuk gibi kötü değildi ben uzaktan eğitimi sevmiştim.Size uzaktan eğitimde başıma gelen bir anımı anlatmak istiyorum:Türkçe dersinde soru çözüyorduk,sıra bana gelmişti benim bilgisayarımın internetin de bir sıkıntı varmış ben öğretmene soruyu anlamadığımı söylemiştim lakin öğretmen beni duyamamış ve "Fatma sesin gelmiyor cevabı işaretler misin?"demişti.Ben cevabı bulamadığım için uzun uzun ekrana"Öğretmenim ben cevabı bulamadım."diye yazarken öğretmen"Fatma sadece cevabı işaretlemen yeter"diyordu.Ben yazdıktan sonra öğretmen "Tabi cevabı bulamayınca hiçbir şıkkı işaretleyemez."demiş ve fazlasıyla gülmüştük daha sonra ben internetin çektiği bir yere gittim ve sesim bağlandı,biz de soru çözmeye devam ettik.

Aslında uzaktan eğitim ilk etapta korktuğum kadar zor ve sıkıcı olmadığı kadar eğlenceli ve çok keyifli geçmişti.Uzaktan eğitim her ne kadar eğlenceli bir alternatif olsa da yüz yüze etkileşimli öğretimin yerini tutmuyor. 

Biri bana 1 veya 2 sene önce okula gidemeyeceksin deseler olurmu öyle şey derdim. Ama şimdi okula gidemediğim bir gün saat yedide kalkmıştım. O zaman okulu çok özlemiştim içimden keşke okul olsada biz her gün erken kalksak demiştim. Bir pazartesi günüydü ilk canlı dersin olduğu gündü o gün birşey garibime gitti eskiden tabletime bir saatten fazla bakamaz ken şimdi günde dört saat tablatte bakıyordum buna üzülüyordum. Ama belki okul olmadığı için hoşlanmıyorum tablete bakmayı sevmiyorumdur.Ama okulu çok özlemiştim. Hiç düşünmemiştim okula gidemeden ders işleyeciğimi aklıma gelmezdi. Bir canlı derse giriyordum sıra bana gelmişti ve okumaya başladım ama bir süre sonra öğretmen bana sesimin kapalı olduğunu söyledi ve çok şaşırdım. Canlı dersler bitmişti tatile girmiştik ama ilk defa tatil olduğuna sevinmemiştim çünkü farkı yoktu sadece canlı dersler bitmişti. Eskiden okuldan karnelerimizi alırdık, o gün ders olmazdı heyecanlı bir şekilde karnelerimizi beklerdik, arkadaşlarımıza iyi tatiller derdim ve eve giderdik. İlk defa bir tatilde okulumu çok özledim. Her gün okulumun açılması için dua ediyordum. 

                Bir gün Sosyal Bilgiler dersinden sonra ders öğretmeni derste işlediğimiz konu ile ilgili soru çözdürüyordu. Sıra bir arkadaşımıza gelmişti. Ekranda gördüğümüz görüntüden soru çözmek istemediği belli oluyordu. O da sanki mikrofonu bozukmuş gibi el kol hareketleri yaparak kendini ifade etmeye başladı. Tüm bunlar olurken sınıf arkadaşımın odasına annesi girdi. Arkadaşıma şimdi hatırlamadığım bir şeyler söyledi. O mikrofonu bozuk olduğunu belirtmeye çalışan arkadaşımın annesinin sesi çok net geliyordu. Arkadaşımın foyası meydana çıkmıştı. Arkadaşım çok utandı. Yapacak bir şey yoktu.

                Tüm bu olanlardan sonra öğretmenimiz arkadaşım davranışını, tüm Sosyal Bilgiler sorularını, ona çözdürerek ödüllendirdi.
Ceylin Aslı ALBAZ           Adalet Ortaokulu 

Merkezefendi - DENİZLİ 

                Tüm bu olanlardan 1 hafta sonra Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi dersinde öğretmenimiz küsmenin çok kötü bir şey olduğunu belirten bir konu işledi. Derste, arkadaşım ismimi vermeden aramızdaki olayı anlatmaya başladı. Öğretmenimiz de nazikçe "Arkadaşının affetmemesi ona kalmış fakat affetmemesi kötü bir şey." dedi. Ben de biraz üzüldüm çünkü arkadaşım bu olayı üzülerek anlattı. Benle barışamadığı için çok üzülmüş. 

                Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi dersimizden sonra ders aramız oldu. Arkadaşım bana mesaj attı. Benden özür diledi; kıyamadım, tabi ki affettim. Ama "Bir daha böyle bir şey olursa arkadaşlığımız zedelenir." dedim. İşte benim de böyle bir anım var. Arkadaşımla Din Kültürü öğretmenimiz sayesinde barıştık. Hala arkadaşız ve küsme gibi bir düşüncemiz yok.
Hediye ECEOĞLU

  Merhaba ben Ceren. Yüzyüze eğitimde çok mutluydum ama sonra bir hastalık gelip bizi esiri altına aldı. Evden bir süre çıkmadık. Bir süre daha.Sabır bir süre daha derken bu süreler uzadıkça uzadı.Günler ay oldu,aylar ise yıl oldu.Evde kalmak ayrı bir stres.Sonra  çocuklar siz çıkmayın denildi.Neden mi çıkmayın denildi?Sen bana bu soruyu sorduğuna göre gelecekten biri olmalısın .Ben de yaşlı teyzen öyle mi?.Şöyle anlatayım çocuğum.Çin denilen ülkede bir laboratuvardan yayılan ölümcül virüs Corona insandan insana geçerek hızla yayılmaya başladı.İki ay içinde ise bizimde ülkemizi biz istemesekte ziyaret etti.Gitmesi için çok mücadele ettik.Ama arsız bir virüs çıktı.İstenmediği yerde kalmaya ısrar etti.Maske dedik ,mesafe dedik.Temizlik dedik.Yine de çok hızlı yayıldı.Okullarımız kapandı.Biz de canlı derslere uzaktan eğitim ile devam etmek zorunda kaldık.İlk duyduğumuzda hakkında hiçbir şey bilmediğimiz canlı dersleri öğrenmemiz tabiî ki zaman aldı.Bizim en büyük sorunumuz iki kardeşin aynı anda derse girme zorluğu oldu.Ben yine de şanslı çocuklardandım.Ablam vardı.Ablam bilgisayar ve telefonu kullanmayı çok iyi biliyordu.Derslere zoom ve EBA dan girmeye başladık.Kardesim 1.sınıfa ben ise 4.sınıfa gidiyordum.Annem , kardeşimi okula götürüyor.Kardeşim Ada orada derse girerken ben ablamla evde canlı derse giriyordum.Hatta ilk kim girdi diye yarış yapardık.Birkaç arkadaş benden önce girse de ben de bu konuda gayet iyiydim.Bu süreçte bir çok arkadaşımızın ailesi bu hastalığa yakalandı. Bir sürü anılar yaşadım.

                    Birisini şimdi size anlatayım. Bir gün canlı derse girmiştim .Öğretmenimiz deftere yazı yazdırıyordu. Benim defterimin yanında su vardı. Su defterimin üstüne döküldü.Üzüldüm ama  öğretmenİme hiç çaktırmadım.Bu anım çok korkunçtu.

                     Şimdi bir tane anı daha aklıma geldi. Bir gün yeniden online dersteydim. Dersimiz  Fen Bilimleriydi.Öğretmenim bana soru okutucaktı .Kalktım okudum ,öğretmenim  yanlıs yeri okuyosun dedi . Halbuki ben doğru yeri okuyordum.Öğretmenimin  açtığı kitapla benim kitabım aynı ama cümlesi değişikti.Olayı böylece çözmüş olduk.Şimdi aşı zamanı, aşıyı olup okulumuza güvenle gidebilmeyi ,arkadaşlarıma ,öğretmenime sarılmayı çok istiyorum.Güzel günler çabuk gelin.Bizler de hayatın önemini ,yaşamın tadını daha iyi anlayalım.Kıymetini bilelim.                                                                                                                      

                  Corona neydi?Pandemi neydi?Salgın, maske,mesafe,temizlik…Hepsini evde kaldığım günlerde öğrendim.Bu günler artık kötü bir anı olarak kalsın. Uzaktan eğitimle ilgili aklımda kalanlar güzel anılar oldu.Sanırım dersi öğretmemiz ekran başında kalmamız için elinden geldiğince eğlenceli hale getirdi.Biz de bu nedenle çok güldük ve dersleriden zevk aldık. 
 Evet ,virüsünden dolayı yüzyüze eğitime ara vermiştik. Bu nedenle uzaktan eğitim yapıyorduk alışmıştık da.Yine uzaktan eğitimin olduğu günlerden biriydi. Matematik dersindeydik. Kuşlarım Şaşkın ile Boncuk her zamanki gibi tabletimin üstüne çıkmış Serpil öğretmenimin dersini dinliyordu.             Cevaplama sırası bana gelmişti. Bende mikrofonumu açtım. Tam konuşucaktım ki kuşlarım Şaşkın ile Boncuk bik bik bik konuşmaya başladı. Ben yinede konuşmaya devam ettim.            Öğretmenim;      -Nehir, o sesler nereden geliyor?
 Diye sordu. Bende cevap verdim;       “Öğretmenim kuşlarım dersi o kadar iyi dinledi ki biz yapıcaz banane diyerek bana kızıyorlar.” dedim. O sırada tüm sınıf kahkahalara boğuldu. Bir de kuşlarım Şaşkın ile Boncuk hala bik bik bik konuşuyordu.

         Öğretmenim ;”Çocuklar sizlerde kuşlarınızı getirin .”dedi. Nerde ise çoğu arkadaşımım kuşu vardı.Canlı ders o an kuşlarla o kadar güzelleşti ki.Hepsi renkli, hepsi ötüyor.Unutamayacağım bir anı oldu.

         Uzaktan eğitim günleri epey zor geçti. Ama bana çok şeyler kattı. Ailem ile güzel zaman geçirmeyi, bolca kitap okumayı ve fırsat buldukça bir şeyler yazmayı, dışarıda hayatın ne kadar güzel olduğunun değerini öğretti. 

               Okulumu, öğretmenimi ve arkadaşlarım ile zaman geçirmeyi çok özledim. Arkadaşsızlık çok kötü, dışarıda oyun oynayamamak daha da kötü.  Dilerim bu günleri en kısa zamanda atlatırız. Herkes sevdiklerine kavuşur.

                                                                                                                                                               

                                                                                                                                                                           

biriktirdim. Bu anılardan bir tanesini anlatmak isterim.          Bu anı öğretmenimiz bize ustalık ile alakalı bir etkinlik vermişti. Ben ise tornavida, çeki,pense v.b.

aletler istenmişti. Öğretmenimiz anneme bunları söyleyince annem bir telaşla bina içerisinde bu

aletleri aramaya başladı. En son büyük uğraşlar sonucunda site görevlisinden buldu, ve ben de etkinliğimi yerine getirmiş oldum.         Uzaktan eğitim bugüne kadar bu ve bunun gibi anılarla hayatımızda iz bıraktı. Bundan sonrasını

hiç birimiz tahmin edemiyoruz. 

                Uzaktanda olsa eğlenmekten öğrenmekten vazgeçmiyoruz.Bu günler bitecek  inşallah.Okulum,öğretmenim ve arkadaşlarım hepinizi özledim.

            

Her şey yolunda giderken bazen sorunlar çıkar.Bu sorunlar halledilir.Kaldığımız yerden devam ederiz.Ama bu öyle bir sorun değil sanırım.Hasta olurdum okula iki gün ara verirdim.Ama bu öyle olmadı.Günlerce,haftalarca ,aylarca süren bir süreç oldu.İleride bunu çocuklara ben anlatacağım.Biz salgın dönemini gördük.Biz bunları yaşadık diye.O günlere sağlıklı ulaşabileceğiz.Bunun için büyük bir mücadele verdik.

Her gün altı saat sandalye tepesinde öğretmenimizi dinledik.Canım öğretmenim bize ;”Bu dönemde ,bu zor şartlarda,sizler ders dinlediğiniz için birer kahramansınız .”derdi. Bu bizi çok mutlu ederdi.Canlı dersin ilk günlerinde yoğunluk olduğundan derslere katılırken zorluk çektiğim günler çok oldu.Hatta girmek bile istemediğim günler. Ama girmediğimde öğretmenim peşimi bırakmadı.Anneannemi ikna ediyordum,dışarı kaçıyordum ama annemi asla.Girmeyince öğretmenim annemi,annem de saatimden beni arıyordu.Annem çalıştığı için gündüzleri anneannemle kalırdım.Ama bu uzun sürmedi.Bunun tatil gibi olmadığını öğrendim. Canlı derslere zamanla alışmıştım artık dersler çok güzel ve eğlenceli geçiyordu. Öğretmenim ,canlı derste  bana soru sorduğunda kendimi okuldaki gibi hissediyordum ve içim kıpır kıpır oluyordu.

Bir gün dersi dinlerken sandalyeme oturmaya çalışırken geri düştüm.  Allah’tan kimse fark etmeden hemen kalkmıştım, bu başıma iki kez gelmişti ve ben kendime çok gülmüştüm. Yine bir gün canlı derste Kukuli canlandırması yapmıştık; o günde çok güzel ve eğlenceli geçmişti. Kitap anlatma günlerimiz de çok güzel geçiyordu .Ben artık canlı derslerden çok zevk alıyordum, zoru kolaylaştırmaya çalışıyorduk.

Bu virüs  sayesinde okulun ve dersin her yerde olabileceğini de öğrenmiş oldum. Ama ben okulumu, sınıfımı,canım öğretmenimi ve arkadaşlarımı çok özledim. Beni en çok üzen son senemi okulumda arkadaşlarım ve öğretmenim ile geçiremediğimdi.

                 2020 Mart ayı . 18 Mart Çanakkale Şehitlerini Anma Günü için görevli sınıf biziz.Şiirler ,marşlar için hazırlık yaptık.Çanakkale Şehitlerini Anma töreni için hazırız.Bir de büyük bir sergi hazırlığımız var.Şehitlik Abidesi maketlerimiz harika oldu.Heyacan dorukta.Ben Seyit Onbaşı oluyorum.Mermim de hazır.Kutlamaya iki üç gün gibi bir süre varken öğretmenim derse geldi .Okulumuza  salgın nedeni on beş gün ara verileceğini söyledi.İlk sorduğumuz soru sergi ve anma programı oldu.Okula dönünce yapma kararı aldık.Ama maalesef 3.sınıfın ikinci dönemi okul bir türlü açılmadı..Böylelikle canlı derslerle tanışmam  3.sınıf Nisan ayında oldu.Haftada iki gün canlı ders yaparak 3.sınıfı bitirmiş oldum..Sonra yaz tatili bitti. 

               2020/2021 Eğitim Öğretim yılı başladığında yüz yüze eğitimden Covit-19 (Pandemi) nedeniyle uzaktan eğitim görmeye yine devam ettik.. Artık derslerimizi EBA veya Zoom üzerinden yapıyorduk. Canlı derslerin yeni başladığı günlerde başımızdan çeşitli olaylar geçiyordu. Benimde başımdan geçen bir olayı sizlerle paylaşmak istiyorum. O gün günlerden çarşamba günüydü. Kameralarımızı açtık öğretmenimiz bize "Günaydın Çocuklar" diyerek dersi başlattı. Ben dersin Fen Bilimleri olduğunu zannederek Fen Bilimleri kitabını açtım. Öğretmenim bana;” İlk soruyu sen  okur musun Kuzey? dedi.       Ben de:
—Öğretmenim bu soru ben de yok dedim.

   Öğretmenim:
—Kuzeyciğim  tekrar kontrol eder misin? dedi.

Kontrol ettiğimde bir türlü öğretmenimin okumamı istediği soruyu bulamıyordum. Aradan biraz zaman geçtikten sonra Sosyal Bilgiler dersinde olduğumuzu anladım. O an çok utanmıştım.Öğretmenim beni anlayışla karşıladı.Fen kitabı sayfasını söyledi.Ben de okumaya başladım.Bu günlerin bir an önce bitmesini istiyorum.

  Benim adım Yusuf.Haki Yener İlkokulu 4/C sınfında  okuyorum. 2020 Mart ayında ne olduğunu bile tam anlayamadan Corona adlı virüsten dolayı okulumuz  tatil oldu.On beş gün okul olmayacağını duyduğumda okulun olmaması fikri beni memnun etti.Köye dedemin yanına gidebilirdim.Ama zamanla öğrendiklerim  hayallerimin önüne geçti.Bu salgın hastalıktan dolayı dedemlerle çok sık görüşemedik.Tabiki okulda on beş gün sonra açılmadı.Biz 23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramında görevliydik.Ne güzel oyunlar yapacaktık. Folklör kursumuz vardı.Tiyatro çalışıyorduk.Her şey bir anda bitti.Öğretmenim bizi nisan ayında zoom ile tanıştırdı.İlk günler öğrenmekle geçti.Ama yine de biz 3.sınıfta canlı dersler ile tanışmış olduk.Yaz tatili bitti.Okul açıldı .4.Sınıf olduk derken yok maalesef …

      Okul ekim ayında nihayet açıldı derken tekrar kapandı.Canlı derslere yani uzaktan eğitime devam ettik.İnsanlar her ortama alışır derdi annem.Alıştık da.Sınıfta sıra ,burada sandalye  başında dersleri dinledik.Bazen de yatak da.Tabi ki de öğretmenim görene kadar .Öğretmenim sınıfta ders dinler gibi dinleyin derdi.Tuvalete giderken sınıfta gibi izin aldık.Teneffüs olmadan su içmedik.Sürekli masa başında sandalyede oturmak inanın çok zordu.Bunubazen  başaramadığım oldu..
      Günlerden bir gün çarşambaydı ,köydeydik. Saat 14.30’ a geliyordu. Hemen bilgisayarın başına geçtim. Canlı ders yapacaktık 2. ders yaptık, 3. derse girecektim.  On dakika aradan sonra hemen derse girdim de ama bir baktım başka bir dersteyim. Derste bizim sınıftan olan Ömer Çelik vardı. Tabi birde ben vardım. Derste neden hiç kimsenin olmadığını merak etmiştim. Öğretmenimiz bile yoktu. Çok şaşırmıştık. Ömer Çelik ‘ e sordum o da bilmiyordu nasıl yaptığını. Yani sizin anlayacağınız Ömer Çelik öğretmen ben öğrenci olmuştum. Sonra dersi kapatıp normal derse girdik. Bu da benim için unutamayacağım bir anı oldu. 

         "Öğretmenim biz köye gidiyoruz onun için hazırlanıyoruz. Kameramı ve sesimi kapatıyorum .Yolculukta açarım öğretmenim."dedim.          Öğretmenim:      "Tamam."dedi.  Sonra öğretmenim bana Sosyal Bilgiler dersinde (yani ilk derste)bir paragraf okutacaktı. Ben köye gitmek için hazırlanıyordum. Öğretmenim "Elif."dedi. 
 Ben telaşlanmıştım. Elim ayağıma dolaşmıştı. Telaştan elime aldığım telefonu tekrar yere düşürdüm. Sonra kendimi toparlayıp öğretmenime durumu anlattım, paragrafı okudum hazırlanıp yola çıktık. Giresun Tirebolu’da bulunan köyümüze doğru yol alırken arabada telefon bir çekiyor bir çekmiyordu. Öğretmenimin sesi kesik kesik aaa,uuu, eee gibi garip garip geliyordu. Ben de inşallah öğretmen beni kaldırmaz diye dua ediyordum ve bir yandan da tam olarak sesleri anlayamadığımdan kaldırırsa ne cevap veririm diye telaşlanıyordum.  Ayrıca arabada telefona bakmaktan midem de bulanmıştı. Babam da öğretmenimden izin alarak derse girmeyebileceğimi söyledi. Ben de öğretmenimden izin alıp dersten çıktım. 

Bir arkadaşımla boş bir nedenden dolayı küsmüştük. Ara tatile girmeden önce İngilizce öğretmenimiz bizimle konuşmak istedi. İkimizde ne olduğunu anlayamadık ve çok şaşırdık tabi. Bizim bir İngilizce grubumuz var. Arkadaşımla orada küçük bir atışma yaşadık. Birbirimizi incitecek sözler söyledik. İngilizce öğretmenimiz de bu mesajları okurken bu yazışmalarımızı görmüş. Ve ikimizin arasını düzeltmek istemiş.

İngilizce öğretmenimiz, durumu ortaya koydu ve konu açıldı. Biraz konuştuktan sonra öğretmenimiz, "Benim sizin tatile küs girmenizi istemiyorum." dedi. Her ikimizde yapmış olduğumuz hatayı kabullendik ve derste birbirimizden özür diledik.

İçinde olduğumuz duruma şahit olan bir arkadaşım görüntülü arama yaparak küs olduğum arkadaşımla beni buluşturdu ve barıştık.    Ceylin Naz B.       Adalet Ortaokulu      Merkezefendi - DENİZLİ

             Bir gün ders esnasında matematik öğretmenimize, arkadaşlarımız ısrarla dersten proje ödevi almak istediklerini dile getirdiler. Öğretmenimiz de bu ısrar dayanamayarak "Eğer dersle ilgili üç proje hazırlarsanız. Size bir hediyem olacak. Proje bitiminde kitapları okuldan alacaksınız." dedi. Öğretmenimizin bu motive edici konuşmasından sonra ben de proje ödevi hazırlamaya karar verdim.

              Ben de kendimi biraz zorlayarak dört tane proje ödevi hazırladım. Okula gittim; Matematik, Türkçe, Sosyal Bilgiler  ve Fen Bilimleri derslerinden kitaplarımı teslim aldım. "

              Bu benim için büyük bir ödüldü. Şimdi zevkle bu kitaplardan ders çalışıyorum.             

                Okulların kapandığı için çok üzülmüştüm. Artık dersleri online yapıyorduk ama biraz da olsa da ders yaptığımız için evde canım sıkılmıyordu.Bu da beni biraz da olsa teselli etmeye yetiyordu. 

                 Birkaç hafta sonra uzaktan eğitime alışmaya başladım. Online olsa da derslerimi yapabiliyor ve arkadaşlarımla sohbet edebiliyordum ve eğlenebiliyordum. Yaz tatilinin sonunda ise COVİD-19 vakaları arttığı için okullar açılmadı ama evde ailemle olduğum için mutluydum. Okul online olarak açıldığında ise yeni arkadaşlarım oldu; yeni öğretmenlerim sayesinde derslerde daha önce hiç öğrenmediğim şeyler öğrendim. ve öğretmenlerimi de çok sevdim.

                Benim uzaktan eğitimimin ilk günleri böyle geçti. En yakın zamanda okulların açılması dileğiyle. Hoşça kalın.                     Süleyman Alp KIZILOĞLU Adalet Ortaokulu Merkezefendi - DENİZLİ

Merhaba Ben Asya 

Tüm dünyayı eve kapatan bir salgın,küçük bir virüs kocaman bir dünyayı ele geçirmiş bizim kapımıza gelene kadar haberimiz olmamıştı.Taaki  yasaklar geldi, okullarımız kapatıldı,evlere hopsolana kadar…Adını sadece haberlerde duyduğumuz ,sayısız ölümlere yol açan virüs,salgın. Adı:Covid-19 Salgını.

Bu nedenle evlerimizde kaldığımız şu dönemde ben de bütün öğrenciler gibi okulumdan ayrı kaldım.Çünkü salgın nedeniyle okullarımız da kapatıldı.Salgın hayatımızı değiştirirken eğitim sistemimizi de online(çevrimiçi) sanal dünyaya dönüştürdü. Derslerimize  Eba Tv ve Eba canlı dersler ile devam ettik. Bu duruma alışmak ilk başlarda biraz zordu, tabi ki okulda işlediğimiz dersler gibi olmamakla birlikte okula gitmek kadar da kolay  değildi. Canlı derslerde parmak kaldırmak, ses ve kamera açmak hiç alışık olduğumuz bir durum değildi. Kısacası derslere katılmak uyum sağlamak da pek kolay olmadı.

Bu süreçte benim gibi hepiniz canlı derslerde birçok anı biriktirmişizdir.Şimdi ben de sizlere yaşadığım bir anımı anlatmak isterim. Derslerimiz çevrimiçi ve “Zoom” diye  bir programda yapılmaya başlandı.Her öğretmenin kendi dersine ait ders şifresi ile canlı derslere giriyorduk.Bir gün Türkçe dersimiz vardı. Ancak ben ders programında yanlış yere baktığım için, dersi Matematik zannetmiştim. Bu yüzden Matematik dersinin şifresiyle derse girdim.Aynı saatte de matematik dersi varmış hem de  8.sınıfların. Bende yanlışlıkla 8.sınıfların dersine girmiş bulundum bir süre dersi dinledim ama ben hala farkında değildim durumun ; neticesinde okuldaki  sınıfa girip yanlış sınıfta olduğumu anlardım, şimdi ise böyle olmadı.Allah’tan  Matematik öğretmenim o kadar kişinin içinde beni fark etti ve beni uyarmasıyla olayın farkına vardım. Öğretmenimden özür dileyip dersten çıktım fakat içimde pişmanlıklarla değişik duygular içinde keşke diye başlayan cümleleri  beynimde sıralarken bilgisayarda doğru şifre ile kendi dersime ,Türkçe dersine  girdim. İleride dönüp baktığımda asla unutamayacağım bir dönemde asla unutamayacağım bir “an”ı yaşamış bazı şeylerin değerini daha iyi anlamıştım.Keşke okuluma gidip sınıfımda ders yapabilseydim ,dedim.Uzakta kalan okulum ,sınıf arkadaşlarım , bahçesinde güldüğüm, koşup oynadığım günlerin değeri çok büyüktü artık benim için.

Bu süreçte bazı şeylerin kıymetini  ve daha çok kıymetli olduğunu daha iyi anladım.Özellikle sağlık gibi,nefes almak gibi… Bu zorlu günlerin bittiği birbirimize sarılıp güldüğümüz günlere kavuşmak dileğiyle , hoşca kalın.

Merhaba  Ben Beren U.,
Tüm evreni hastalığa boğan bir virüs ,salgın ,bizi avucunun içine aldı,evlere hapsetti.Cov-19 Salgını beni de diğer ülkelerdeki çocuklar gibi gökyüzüne özgürce  bakmaya , yüzümü güneşe dönmeye korkmadan nefes almaya hasret bırakırken okulumdan da ayırdı.

Malesef hala atlatamadığımız çok tehlikeli bir virüs ile hayatımıza devam etmek zorundayız.  Bu virüs nedeniyle işyerleri kapanırken yasaklarla evde kaldık.Evlerde kapandık . Bir de okulların kapanmasıyla uzaktan eğitim ile tanışmış olduk. İşte her şey o zaman başladı… Adına alışmak dedim yeni hayata yeni döneme yeni korkulara …                                            

Değişen hayatımda ,uzaktan dediğimiz canlı dersler ve Eba Tv ile eğitim yaşantım da değişti.Artık okula gitmiyordum.Tüm alan derslerimiz çevrimiçi yapılmaya başlandı.Bu duruma  alışmak bir tarafa teknolojiyi kullanmak da zordu.Alışırken yaşadıklarımdan ders çıkardım.Şöyle ki uzaktan eğitimde ilk dersim , canlı dersim olan İngilizce dersime girmiştim. Tabiki  daha bir şey bilmediğim için öğretmenim benim sesimi ,öğretmenimin de sesini ben nasıl duyacağımı bilmiyordum. Okulda olsak böyle olur muydu ?,diye düşünüp geçmiş günlere özlemim içimde yara açarken İlhan Öğretmenim bizim duymamız için neler ,neler yaptı ama nafile.Seslerimizi duyamıyorduk.Bu teknoloji bilmek kadar yaşamanın ,tecrübe etmenin de kolay olamadığını anladım. Sonra öğretmenimiz  bilgisayardan ekran paylaşımı yaptı. Biz de sesimizi açamadığımızı ekran paylaşımında sanal tahtaya yazdık.En azından yazabiliyorduk. En sonunda sesimizi nereden açacağımızı bularak sesimizi açtık.Açana kadar da ders süresi bitmişti.Bundan sonraki canlı derslerde  neler yaşayacağız diye düşünürken bu olayda uzaktan eğitimde bana bırakacağı hem üzücü hem de güldürücü bir günü hediye bıraktı..      

Bazı şeyleri öğrenmek için denemek ,yaşamak lazım. Ben de öğrendim.Neyi mi diyeceksiniz? ,hemen diyeyim,teknolojiye sahibiz ;telofonumuz ,bilgisayarımız vardı ama varlığını biliyorduk. Yeni sanal sınıfa, okula alışmak teknolojiyi kullanmaktan geçtiğini anladık. Zorluklara, hastalıklara mücadele etmek bir tarafa bu da benim gibi bütün öğrencilere tecrübe oldu.

Merhaba Ben Masal,

Geçen  yıl mart ayıyla başlayan  Cov-19 salgını tüm dünya ülkelerine yayılmışken virüs ülkemizde de aynı zamanda yayıldı. Bu virüsün yayılmasıyla,diğer ülkelerde olduğu gibi ülkemizde de eğitim sürecini önemli ölçüde etkiledi. Virüsün yayılmasını önlemek için okulların kapatılması kararı alındı ve online(çevrimiçi) sisteme geçildi.

Yine günlerden bir gün Fen Bilimleri öğretmenimiz, Mustafa Öğretmenim, hafta sonu telafi dersi yapacağını söylemişti. Benim de Samsun’da göz doktorunda randevum vardı, gözlerimdeki rahatsızlık nedeniyle yılda iki defa doktora kontrole gidiyordum Samsun’a. Randevum Fen Bilimleri öğretmenimizin telafi dersini yapacağı gündü. Ama Fen Bilimleri dersini de hiç kaçırmak istemiyordum.Çok üzülüyordum bu duruma.Annem üzüldüğümü fark etmiş olmalı ki onun gözünden hiçbir şey kaçmaz ,yolculuğa başlamadan “Üzülmene gerek yok telofondan da canlı derse  katılabilirsin .”deyince çok sevindim.Hep evde bilgisayardan canlı derse girmeye alışmışım ki aklıma telofon gelmemişti .Neşem de yerine gelmişti artık yola çıkmaya hazırdım.Kitaplarımı ve defterlerimi de  yanıma aldım . 

Yolculuk başlasın .Derdim üzüntüm gitmiş artık yerini sevinç almıştı.Zaten okula gidemiyorduk yüz yüze de ders yapamıyorduk.Bu duruma alışamamışken bir dersi,canlı dersi kaçırmak demek benim için okuluma gidemeyişimi  ,öğretmenimini ,arkadaşlarımı, sınıfımı göremeyişimi  hatta ders zili duymanın bir nimet olduğunu hatırlatıyor üzüntüm katlanıyordu.Kim derdi ben dahi “Okullar tatil olsun.” diyen bu kadar milyona aşan öğrencinin hep bir ağızdan “Okullar açılsın .” diye dualarının olacağını …Gelelim canlı dersimize .

 Yola çıktık. Derse yolculuk esnasında telofondan bağlandım, öğretmenime ve arkadaşlarıma doktora gittiğimi derse yoldan katıldığımı ara ara internetin çekmeyebileceğini, söyledim. Arkadaşlarım ve sevgili öğretmenim geçmiş olsun dileklerini iletti ve öğretmenim derse katılabildiğim için teşekkür etti.Ben de onlarla görüşebildiğim için heyacandan yolculuğumu bile unutmuş sanki sınıfta dersteymişim gibi hissedip rahatlamıştım ,belki de hayal ettim ve bu hayalimin gerçekmiş gibi  arabada annem, babam ve kardeşim olduğunu, kardeşimin sesini ve arabanın sallanmasını unutmuş sınıfta Fen Bilimleri dersine girmiş gibiydim. Öğretmenimin sorularına cevap verdim ,notlar aldım ve dersi dinledim.Ders bitmişti.Birden yolculukta olduğum gerçeğiyle yüzleştim.Şunu anladım her şeye kötümser bakmamak lazım çünkü “Uzaktan Eğitim” sürecinin en iyi katkılarından biri de derse her şekilde katılmam oldu.Bu da benim için en iyi öğrenmeydi.

Yıl 2020, zaman teknoloji zamanı, bilim zamanı ama insanlar çaresiz ,insanlık çaresizlik içinde umut beklerken ben de “Uzaktan Eğitim”in hayatıma uzaktan da olsa yankısını duyuyor ,değişime alışmaya çalışıyordum.  

2020 Mart ayinda TV ‘de duyduğum  virus artık  kapımıza kadar gelmişti.Ve okullar kapanmıstı.Tv’de duydugumuz virus şehrimizdeydi. Artık hasta olanları duymaya baslamıştık hatta evimize kadar girdi…Girmekle de kalmadı bize,bana, aileme en acı tecrübeyi yaşatıp bırakıp gitti.

Bir gün  babam kuaförden gelmiştiBabam hasta gibiydi kuru kuru öksürüyor nefes alırken zorlanıyordu ;bir gün sonrada annemde aynı belirtiler vardı  annem şüpelendi ama  bir gün  bekledi.Bu bekleyişin nedeni her gün duyduklarının gerçek oluşunun verdiği korku, üzerine yaşattığı  tedirginlik vardı. “Sonra ne oldu?” dersiniz,  o  gece ben de titreyerek uyandim hasta gibiydim.Annem benim de hasta oldugunu görünce test yaptırmaya karar verdi; sonra annem ve babam akşam test yaptırmaya gitti.Üzerinden bir gün geçti, annem ve babam testlerine baktılar korkulan oldu annem ve babamın testi pozitifti.Tuhaf bir duyguydu korku,telaş,tedirginlik neyi yaşıyordum çocuk halimle anlayamadım anlam da veremedim.Sevdiklerime bir şey olmasından korkuyor ,dua ediyordum. Sonra teyzemin kocasının ,eniştemin, covit olduğunu öğrendik .Doktorlar kapımız kadar gelip annem ve babama ilaç verip ilacları  kullanmalarını  istediler. Bana test yapmadılar .Ama benim için de aile hekimi her gün telefonla arayıp durumumu  soruyordu.Evde artık biribirimizden de uzaklaştık. Çocuktum yaşamadan da bilemezdim.İşte o zaman “Karantina” nın ailenden,annenden,babamdan,sevdiklerinden uzak ;okulundan arkadaşlarından uzak , uzakta kalmak olduğunu öğrendim. Çocuk halimle yalnız kaldım.Korktuğun hep başına gelirmiş. Bir gün ben açtım telofonu .Doktor bana “Nasılsın ?”diye sorduğunda “Bomba gibiyim !”dedim. Karantinadaydık …Aslında  biraz korkuyordum ama annem ve babamı üzmemek için söyleyemedim, anneme babama bir sey olur diye korkmustum.14 gün sonra bizim karantinamız bitmiş,  iyileşmiştik.Ama eniştemi yoğun bakıma aldılar,bir süre sonra da teyzemin kocası vefat etti.Ailede herkes cok üzüldü.Herkes bizimle aynı üzntüyü paylaştı.

Karantinanın bana öğretttiği şey şuydu: vatanımda büyük mücadele verilirken  milletçe birlik beraberlik içinde olmalı,hiçbir çocuk yalnız bırakılmamalıdır çünkü bu süreçte herkesin birbirine ihtiyacı vardı.

Annem ve babam ile birlikte aynı evin içinde yaşayıp kimseyle görüşememekten, dışarı çıkamamaktan çok sıkılmıştım. Taaki aklıma bir fikir gelene kadar. Aileme bu düşüncemi söylemeye karar verdim. Fakat bu düşüncemi söyledikten sonra kabul etmemelerinden çekiniyordum. Aileme bir konuşma yapmaya karar verdim. Bu konuşmayı önce bir kağıda güzelce yazdıktan sonra karşılarına geçip okumaya başladım.” Okulumdan, öğretmenlerimden ve arkadaşlarımdan uzakta geçirdiğim bu günlerde evde tek başıma kalmaktan çok sıkıldım. Hiçbir arkadaşımla dışarı çıkıp ne oyun oynayabiliyorum , hadi dışarı çıksam da maske ve mesafe kuralları beni çok mutsuz ediyor. Evde yalnızca bir kedim olsun istiyorum. Bu isteğimi açıklamak için bu yazıyı yazmak istedim. “deyip anne ve babamın suratına baktım. Annemin gözleri dolmuştu ve babam ile birbirlerine bakıyorlardı. Annem bir şeyi istedi mi babama kabul ettirmeden bırakmazdı. Babam da bunu bildiği için ne yaparsanız yapın, dedi. Sonra şu sözleri ekledi “Oğlum ,Covid-19 salgını bizi bile bu kadar sıkmış ve bunaltmışken senin de bu kadar sıkılmış olabileceğini hiç düşünmemiştim.” dedi. Covid-19 hayatıma girdiğinden bu yana güzel olan tek şey bir kediye sahip olabilmekti.  Annem ile araştırmalara hemen başladık. Fakat salgın dolayısıyla atladığımız bir şey vardı. Her yer de hastalık vardı. Dışarı maskesiz çıkamazken kedi sahiplenmek riskti. Düşündük taşındık bir tanıdığımızın kedisini sahiplenmek geldi aklımıza. Annem hemen telefona sarıldı hararetli hararetli konuştuktan sonra telefonu kapattı. Kalbim yerinden çıkacaktı beklerken ,annemin bu kötü günlerde iyi bir şey söylemesi için dua ediyordum ki annem “Tamam bu iş! “dedi. O anda çok sevindim.Yavru bir kediydi. Önce yavrunun fotoğraflarına baktım. Beyaz tüylü mavi gözlü bir kediydi. Anneme Online(çevrimiçi) derslerimi aksatmayacağıma söz verdim. Anlaşmamız buydu. Ders demişken maalesef okula gidemiyorum. Evde bilgisayar başında çevrimiçi olarak dersleri işlemeye çalışıyorum. Bu biraz moralimi bozuyor. Çünkü bu yıl ortaokula yeni başladım. Hiçbir öğretmenimle ve arkadaşımla yüz yüze tanışamamışken şimdi ders işlemeye çalışıyorum Uzaktan Eğitimde. Annem ve ben evde oyun oynamaya çalışsak da arada bana ders  anlatmaya çalışsa da hiçbirisi okuldaki arkadaş ve öğretmenlerimin yerini tutmuyor. Yine de bu zamana kadar bu salgında büyük yol kat ettiğimizi düşünüyorum. Ben ve ailem şükür bu zamana kadar hastalanmadık.

    Umarım tüm dünya ve öncelikle ülkemiz bu salgından bir an önce kurtulur ve eski güzel günlerimize geri dönebiliriz. Bu arada unutmadan kedimin adını Alfa koydum.

Okulda güzel günler geçiriyorduk. Arkadaşlarımla top oynuyorduk. Bir gün geldi, evlere kapanmak zorunda kaldık. Okulda geçirdiğimiz güzel günler geride kaldı ama şimdi de ekran başında güzel anılar biriktiriyoruz.

Bir gün canlı derste, İngilizce dersi işlerken öğretmenimiz dersle ilgili bir soru sordu. Arkadaşım biraz duraksadı. Kekeledi. Daha sonra görüntüsü yavaşça aşağıya kaymaya başladı. Öğretmenimiz ve biz onu “Masanın altından çık.” Diye ısrarla  söylerken o masanın altından çıkmadı. Tüm bu olanlardan sonra, bugün bile beni güldüren, öğretmenimizin o sözü hala kulaklarımdadır: “Aferin, canlı derste bile kaçmayı başardın.”

 Ali BAYTAK Adalet Ortaokulu

             Yanlış hatırlamıyorsam mart ayının ilk günleriydi. Çok sevdiğimiz ve zamanımızın büyük bir kısmını beraber geçirdiğimiz öğretmenimiz çok yakın bir zamanda bebeği olacağı için izne ayrılmak zorunda olduğunu bize söyleyince çok üzülmüştüm. Okul bitmeden bizi bırakmasını istemiyordum. Ancak öğretmenimiz bunun zorunlu bir durum olduğunu, bizlerin de diğer şubenin derslerine girerek okulu bitireceğimizi söyledi. Ben bu sefer daha çok üzülmüştüm. Diğer şubeyle birlikte derse girmeyi hiç istemiyordum. O günün akşamında ben bu isteğimi ailemle konuştum. Onlarda yapılacak bir şey olmadığını söyleyip dikkatli bir şekilde haber programı izliyorlardı. Haberlerde Çin’de başlayıp dünyayı yayılan Covid-19 adlı bir salgından bahsediliyordu. Salgının artığı ülkelerde sokağa çıkma yasağı ilan ediliyor, okullar tatil ediliyordu. Ben de bizim ülkemizde de salgın artarsa okullar tatil olur mu diye düşündüm. Böylece diğer şubeyle birlikte derse girmeyecektim. Öğretmenimiz izne ayrıldı ve biz diğer şubeyle birlikte bir gün ders yaptık. Ders yaptığımız günün akşamı salgın dolayısıyla ülkemizde de okulların tatil edildiğini öğrenince birazcık sevinmiştim. 
Evet, neredeyse salgının üzerinden bir yıl geçti. Şu an beşinci sınıf öğrencisiyim. Okulumuza gidemiyor, derslerimizi çevrimiçi olarak yapıyoruz. Okulumu çok özledim. Bu arada yeni okulumda yeni arkadaşlarım ve yeni öğretmenlerimle birlikte olmayı çok istiyorum. Salgın BİTERSE!

Merhaba Ben BerenT.,

   Biliyorsunuz ki Covid-19 salgını ile mücadelemiz devam ediyor.Bu süreçte hayatımızda bazı değişiklikler oldu,sokağa çıkma yasakları, iş yerlerinin kapatılması vb. bunlardan bizi en çok etkileyen ise yüz yüze eğitimden uzaktan eğitime geçmemiz oldu.Bu eğitim sistemindeki değişikliklere alışmakta uzun bir süre aldı.Ben de bu süreçte komik ,üzücü birçok anı biriktirdim.İşte hepimizin alışmakta zorlandığı uzaktan eğitimde ben de biriktirdiğim  hem komik hem de üzücü  bir anımı anlatacağım. 

Canlı derslerin başladığı ilk zamanlardı.Bilgisayarıma dersin yapılacağı bilgisayar programını kurmuştum.Ama herkes gibi ben de programın özelliklerini yeni yeni öğreniyordum, programı  kurmak ayrı kullanmak ayrı bir işti.Id ve şifre ile girişİ dene olmadı mı,linkle girmeyi dene canlı derse ; bunlar benim de sizin de yabancı olduğunuz konulardı.Haliyle ben de bu konuda talihsizlik yaşayacaktım.Bir gün  zor olsa da Sosyal Bilgiler  canlı dersine girmiştim fakat farkında olmadan görüntülü, kameramı dalgınlıkla kapatmamışım , kamera açık girdim sınıfa  ve derste bir süre durumdan habersiz görüntüm açık derse devam ettim. İşte, ben bir  an saçımı topluyordum ki... Arkadaşlarımın uyarması ile açık olan kameramı hemen kapattım, şaşırmış ve utanmıştım. Başıma ilk defa böyle bir şey geliyordu ve kameramın açık olduğunu fark etmemiştim.Bu da benim  ilk kez “Uzaktan Eğitim”de teknolojiye alışmak bir tarafa canlı dersin bize getirdiği farklılıkları anlamaya çalıştığım bir  “anı”m oldu. Eskiden, diye başlar oldum artık  cümlelerime…

Eskiden okulda birbirimizi gördüğümüz de yüzümüzü kapatmaz , birbirimize sevgiyle ,tebessüm ederek bakardık. “Şimdi mi?” kararttık ekranlarımızı sevgilerimiz o karanlığın arkasında kaldı.

Merhaba Ben İrem C.,

Çin'in Vuhan kentinde ortaya çıkan Covid-19 salgını tüm dünyayı etkisi altına almıştı.Ekonomik,kültürel,sosyal ve eğitim alanlarında etki göstermişti.Salgından dolayı iş yerleri , okullar  kapatılmıştı.Annem ve babam evden çalışıyor , ablam ve ben uzaktan eğitim alıyorduk . Artık hepimiz evdeydik.

Ben ve tüm arkadaşlarım artık uzaktan eğitime geçiş yaptık.Uzaktan eğitime alışmamız çok zor oldu.İlk başta okul yoktu,sınıf yoktu bunu anlayıp kabul edemezken canlı ders,canlı sanal sınıfa alışmak zor olacaktı. Zoom’da canlı derse nasıl bağlanacağımızı, sesi açıp nasıl kapatacağımızı ,nasıl parmak kaldıracağımız hakkında hiçbir şey bilmiyorduk.Uzaktan eğitime biraz da olsa artık alıştık,ama hala başımıza komik ya da kötü durumlar gelebiliyor.

Covid-19 salgını tüm düzenimizi alt üst etti.Okula giderken,akşam erken yattığımız için sabah erken kalkabiliyorduk.Şİmdi ise geç yatıyoruz ve sabah erken kalkamıyoruz.Ablamla aynı odayı paylaşmak benim için ayrı bir zorluktu.Aynı odada ders dinlemek ve çalışmak hiç de kolay değildi.Hele bir de öğretmenlerimiz aynı anda soru sorduysa siz düşünün artık.Sesler birbirine karıştığında hiçbir şey anlamıyorduk .Şimdi sizlere komik bir anımı paylaşmak istiyorum.Sabah 8.30 'ta dersim vardı .Annem yanıma geldi beni uyandırdı , elimi yüzümü yıkadım ve tabletten derse bağlandım ama hala uyanamamıştım. Sımsıcak yatak bana bakıyordu ben de yatağa . Kendimi yatağa attım ve müzik dersini dinlemeye başladım . Sonra bir anda “İrem, İremmm” diye sesler duymaya başladım ,rüya görüyordum sanırım .Bir taraftan  öğretmenim , bir taraftan annem bana sesleniyordu.Ne olduğunu anlamamıştım şaşırıp kaldım , meğer uyuyakalmışım. ‘Uzaktan Eğitim’in birçok yeniliğine  alışmanın yanında “evde okulu yaşamak “ daha zordu. Artık bu süreçte evde olsam da ders saatinde okuldaymışım gibi hayal etmeye alıştım.Zorlanmamak için en iyi yaptığım şeydi bu.

 Derslerime elimden geldiğince özen gösteriyorum .Okulumu , arkadaşlarımı ve öğretmenlerimi  çok özlüyorum. Öğretmenlerimin gözünün içine bakarak ders dinlemeyi, arkadaşlarımla el ele  tutuşarak oyun oynamayı ve maskesiz, mesafesiz özgürce yaşamayı istiyorum .Çalışmak iş yerinde , öğrenmek  okulda ,oyun oynamak parkta olmalı.Büyüklerimiz her şey yaşında güzel derlerdi , ben de her şey yerinde daha güzeldi diyorum .Sağlıklı güzel günlere kavuşmak dilklerimle…Hoşça kalın.

Merhaba ben Altınordu Mehmet Akif Ersoy Ortaokulu 6/C Sınıfı öğrencisi Tutku Tuana TEKNECİ, Kovid-19 salgınından beri evlere kapandık bu durum herkesi üzüyor. Bu süreçte canlı derslere başladık. Bize Türkiye’ de ilk vakanın çıktığını Çarşamba günü müzik öğretmenimiz söylemişti. Öğretmenimizin bu konuşmalarını dinlerken arkadaşlarımdan ayrılacağım diye çok üzülmüştüm. İşte Cuma günü iki haftalık tatile çıktık, bu pek mutlu bir tatil değildi benim için.

İki haftalık diye çıktığımız tatil 1 sene sürdü. Ben o tatile çıktığımda 5. Sınıfın ikinci dönemindeydim. Tatilin ilk günlerinde canlı ders yapmıyorduk. Senenin son zamanlarına doğru az da olsa canlı ders yapıyorduk. 

Artık yaz tatili başlamıştı, dopdolu bir yaz tatili planlamıştım ama salgın bu işe engel oldu. Ve yaz tatilimi sitedeki arkadaşlarımla geçirdim. Yaz tatili bitip eylül ayı gelince herkes okul açılacak, okula gidilecek diye mutluydu ama salgın buna yine engel oldu. Artık uzaktan eğitime tam anlamıyla adım atmıştık. Canlı derslerde kimisi saçma kimisi komik olaylar yaşandı. Mesela matematik dersinde mikrofonumun açık olduğunu unutup şarkı söylemiştim.  Sınıfımızı ve okulumuzu artık evimde benim odamda yaşıyorum, tüm okulu odama sığdırdım. En kısa zamanda okulumuza kavuşmak için gün sayıyorum. Bu süreci hep birlikte sağlıklı bir şekilde atlatırız inşallah.

Okullar ilk kapandığında arkadaşlarımla 2 hafta sonra görüşürüz diyerek ayrılmıştık. Ama 2 haftanın 49 hafta olacağından habersizdik. Baktım okul açılacak gibi değil, vaka ve vefat sayısı artıyor, ben tedirgin olmaya başladım. Ve Milli Eğitim Bakanımızın açıklamalarını televizyondan seyrettim. Bir süre sonra Eba Tv kanalları ve uzaktan eğitim diye bir şeyle karşılaştık. Buna alışmak kolay olmadı. Derslere bir ekran başında girmek çok sıkıcı ve zordu. Hiç bilmediğimiz bir sistemle devam ediyorduk. Hangi tuşa basarsak ne olacağını bilmiyorduk. İnternete bağlanma, bilgisayarın donması, mikrofonun bozuk olması birçok problemle karşılaştık. Zamanla yavaş yavaş alıştım. Hayatımızın her anı ekran başında geçiyordu. Bunun faydadan çok zarar verdiğini de biliyorduk ama dünyamızı ve ülkemizi esir alan bu hastalıktan kurtulmak için katlanmak olduğumuzun bilincideydik. Bayramlar, doğum günleri, okullarımız, akrabalarımız ve daha nicesi hepsinden uzak kalmıştık. Daha düzenli bir hayatımız olacağını düşünürken hayatımız daha da zorlaştı. En kötüsü ve en çok tedirgin eden de beni; bu sürecin ne kadar süreceğini hala bilmiyoruz?

Altınordu/Ordu

OKULUMUZDAN UZAKTA
Merhaba, Batuhan KURUL . Altınordu Mehmet Akif Ersoy Ortaokulu 7/A sınıfı öğrencisiyim. Covid 19 salgını tüm hayatı etkilediği gibi bizim eğitim hayatımızı da bambaşka bir hale getirdi. Okulumuza arkadaşlarımıza tam alıştığımız süreçte ayrılmak zorunda kaldık. Uzaktan eğitim başladığında yeni hiç tanık olmadığımız çalışmalar teknolojiyi seven ve zaman geçirmekten çok hoşlanan bana eğlenceli gelmişti. Öğretmenlerimiz ilk günden itibaren öğrenme eksikliği bizlere yaşatmadı. Konuları anlattılar etkinlikleri yaptırdılar. Evden derslere katılmak kolay hatta eğlenceli geldi. Zamanla hayatımın ne kadar sıradanlaştığını fark ettim. Artık sınıfta arkadaşlarımla esprilerimizi, birbirimize takılmalarımızı, teneffüs saatlerinde haylazlıklarımızı özlemeye başladım. Bekledim umutla okulumuza döneceğimiz günü… Maalesef tam bir yıldır tüm alışkanlıklarımızı sevdiklerimizi hayatımızdan uzaklaştıran bu virüs belasıyla uğraşıyoruz biz ve tüm dünya insanlığı… Sınıf arkadaşlarımın çoğu derslere katılamıyor kimin ne yaşadığı ile ilgili bir fikrim yok onlardan bilgi alamamak beni tedirgin ediyor. Eski güzel günlere döneceğimiz günleri iple çekiyorum.

Merhaba ben Ecem Su, Altınordu Mehmet Akif Ersoy Ortaokulu 7/B sınıfı öğrencisiyim. Birçoğumuzun hayatında ilk defa duyduğu salgın (pandemi)  kelimelerini duyduk. Hiçbirimiz bu derece hayatımızı saracağını etkisi altında bırakacağını düşünmemişti bile. Vakanın görülmesinin ardından ilk olarak okullar kapanmıştı sonrasında Eba Tv ve  canlı ders diye bir şey ile karşı karşıya kaldık. İnternet yani Eba üzerinden derslere girmeye başladık ama pek alışık olduğumuz bir durum değildi çünkü ben hiç böyle bir durumla karşı karşıya kalmadık ve duymadık da. İlk günlerde bu duruma alışmak çok zor geldi ayrıca derslere odaklanamadık. Günler hızlıca geçtikçe artık alışmaya başladık. Şu anda bile canlı derslere devam ediyoruz herkes hemen hemen bu duruma alıştı.  Bence sonrasında günler hep aynıydı derse gir dersten çık verilen ödevleri yap. Bir de farklı farklı aktiviteler olabiliyordu bazen şu an İkinci bir döneme başladık bu dönemin bize çok iyi geleceğini düşünüyorum  ve tüm arkadaşlarıma sağlıklı günler diliyorum.

Merhaba Ben Ece, Herkesin bildiği üzere Covid-19  salgını ile mücadele ediyoruz. Bu nedenle çoğu iş yerleri kapatıldı , sokağa çıkma yasakları uygulandı ve malesef okullarımız da kapandı, böylece uzaktan eğitime geçiş yaptık.

Benimle birlikte bütün öğrencilere  garip gelmişti bu sistem ,alışmakta çok zorlandık.Artık sınıf sanal , dersler canlı , okul uzakta kalmıştı.Gerçek ile sanal bir durumun içinde eğitim sistemi değişim göstermişti.Bunun en iyi tarafı ise  sonunda düzenli bir şekilde derslere başlayabilmemizdi.Haliyle bu sistem yeniydi ve alışma döneminde başımıza komik ya da üzücü bir çok olay geldi.Çünkü sınıfa girmek ,el kaldırmak, konuşmak okulda bizim için kolaydı .Ama iş canlı derse geldi mi öyle olmadı , hele” Zoom”a bağlanmada,bekleme odasından sanal  sınıfa girmede ,görüntü ve ses açmada,el kaldırmada ve bunun gibi bir çok şeyde zorlandık.Sen zorlanmadın mı?, diyeceksiniz  şimdi .Tabiki ben de zorlandım. Sizlere de matematik dersinde başıma gelen bir olaydan bahsetmek isterim.Canlı dersin olduğu bir gün, matematik dersindeyken soru çözüyorduk.Ben de sorumu çözmüştüm.Sesimi kapatmayı unutmuş ,soruyu çözmenin mutluluğu ile soru çözme  sırası  diğer arkadaşımızdayken ben şarkı söylemeye başlamışım  farkında olmadan sanki sınıfta değil de konserdeymişim gibi hem de !Ben neşe içinde şarkımı  söylerken  birden , Mustafa Öğretmenimin sesiyle irkilip derste olduğumun farkına varıp sesimin açık kaldığını anladım. Bir taraftan çok utanmış ve mahcupken Mustafa Öğretmenim ; bu durumun herkeste olabileceğini bunun bir sorun yaratmayacağını çünkü ses kapatmanın ne olduğunu yeni öğrendiğimizi bu nedenle üzülmeme gerek olmadığını söyleyince gerçekten rahatlamıştım. Dersime içim rahat bir şekilde devam ettim.Evet ,gerçekten de bu olaylar herkesin başına gelebilir.Bugünden sonra okula , sınafa yürüyerek girmediğimiz ,bekleme odasında beklediğimiz ,elimizi kaldıramadığımız ,kolay kolay konuşamadığımız “Uzaktan Eğitim”e canlı derslere  alışmanın zor olacağını anlamıştım.

Ben de bu kişilerden biri oldum , kolay kolay alışamadım.Başta da söyledim uzaktan eğitime alışmak zor ,teknolojiye, değişime alışmak zor.Okullarımızın açılmadığı, evde kaldığımız  bu dönemde biraz da olsa yüzünüzde tebessüm bırakabildiysem  ne mutlu bana .Bu salgının bir an önce bitmesini temenni ediyorum.Okulumuza kavuştuğumuz , sağlıklı günlerde görüşmek üzere hoşça kalın.

Merhaba sevgili günlüğüm, uzaktan eğitim hayatımıza ve bana çok şey kattı. Tabi ki yüz yüze eğitim çok daha güzel ve faydalıydı çünkü o zamanlar okulumuzda, sınıfımızda ve arkadaşlarımızlaydık. Ama uzaktan eğitimin başlayacağını ilk kez duyduğumda çok tedirgindim. Nasıl olacaktı ve ne yapacaktık? Sorularıyla mücadele vermeye başladım bir anda. Süreç başladıktan sonra babamla bir akşam haberleri izlerken “Yüz yüze sınavlar yapılmayacaktır.” diye bir haber geçti. Hemen okulların açılmayacağı aklıma geldi ve derdin bir üzüntüye kapıldım. Günler geçti haftalar geçti ve artık aylarda geçiyordu. Karne notlarımızı ders içi katılım performans notu olarak alacağımızı öğrendik. Bir dönem daha geride kalıyordu. Ben de elimden ne geliyorsa yaptım. Karne zamanı gelmişti virüs yüzünden karne heyecanımızı da yaşayamadık. Karnemizi okula gidip alamadık ve e okul üzerinden baktım takdir belgesi almıştım yine de mutlu etti beni o belgeyi görünce. Bu süreçte çeşitli zorluklarla karşılaştık ama yine de derslerimize olan ilgimizi eksik etmemeye çalıştık. Emeğimizin karşılığını da almış oluyorduk aslında. Şimdi ikinci döneme başladık bu dönem açılacağına dair umudumu yine de koruyorum. Türkçe öğretmenimiz bize bu projeden bahsetti hemen istekli ve heyecanlı olarak katılmak istedim. Yazmayı ve okumayı çok seviyorum tam bana göre olduğunu düşündüm. Şuan iyi ki katılmışım, hayatımıza renk kattı diyorum. Ayrıca bizlere bu süreçte çok büyük destekte bulunan yüz yüze eğitimmiş gibi uzaktan eğitim yapan bütün öğretmenlerime de çok teşekkür ediyorum. Bazen hayatımıza zorluklar çıkabilir. Bu zorluklar karşısında boyun eğmeyip mücadele etmek bize aslında yaşadığımız dünyanın şartlarını anlatır. Bu süreç bana bunları öğretti sizlere de tavsiyem önümüzdeki engelleri sabırla ve mücadele ederek aşmalıyız. İnşallah bu dönem içerisinde sağlıklı bir ortamda okullarımıza döneriz öğretmenlerimize ve arkadaşlarımıza kavuşuruz.

 

Uzaktan eğitimden önce öğretmenlerimizle çok güzel çalışmalar yapıyorduk. Sonra Covid-19’un ülkemize girdiğini duyduk. Okullarımız maalesef kapandı. Okulların kapanmasına çok üzüldüm. Çünkü en sevdiğimiz çalışmalar o ay içinde gerçekleşiyordu. Ankara’ya gezi düzenleyecektik. Okulumuzda ilk defa böyle gezi olacaktı. 23 Nisan da çok güzel ve eğlenceli geçerdi. Okullar kapanınca bunların hiçbirini yapamadığımız için çok canım sıkıldı. Evlerimize kapanmak zorunda kaldık. 

Vakalar ülkemizde görülmeye başladıkça ve sayılar arttıkça çok korkmaya başladım. Sonuçta ben bu yaşıma kadar pandemi nedir bilmiyordum. Karantina nasıl olur hiç duymamıştım. Hani insan görmediği, bilmediği şeyden korkar ya bende öyleydim. Günler çok sıkıcı geçiyordu. Arkadaşlarımdan uzak olduğum ve öğretmenlerimi göremediğim için çok üzgündüm. Hatta bir gün bunun için ağladığımı hatırlıyorum. Bu süreçte okulumun değerini daha iyi anladım. Her gün aynı şeyi yapmak çok sıkıcıydı. Bir gün annemin telefonunda EBA’dan ders dinlerken WhatsApp’tan mesaj geldi. Köy okulu olduğu için okulumuz açılıyordu. O kadar mutlu oldum ki… Çok şükür artık okuldayım ve okulumun değerini daha iyi biliyorum.

Koronavirüs yüzünden okullar kapandığında çok büyük bir şok yaşadım. Ödevlerden bazen yorulsam da okulumu, arkadaşlarımı ve öğretmenlerimi çok seviyordum. Her sabah okul için hazırlanmaya, arkadaşlarımla tenefüslerde oyunlar oynamaya o kadar  alışmıştım ki bu süreç bana çok zor gelmişti. Bir iki ay böyle geçti. Sonra canlı dersler başladı. İnternet çekmedi bazen, bazen de ben giremedim. Ama yine de imkanlar elverdiğince girmeye çalıştım.

 İlk dersimizde biraz heyecanlıydım, işlediğimiz konuları hatırlamak için test çözdük. Sonra kitabımızda kaldığımız sayfadaki etkinlikleri yaptık. Öğretmenimiz bizlere ödev verdi. Sonraki derste kaldığımız yerden devam ettik. Yüz yüze eğitimde olduğu gibi keyif vermiyordu ama hiç yoktan iyiydi. Konularla ilgili videolar izliyorduk. Ardından sorular çözüyorduk. Kimi biliyor, kimi ise bilemiyordu. Bilenlere öğretmenimiz artı veriyordu. Daha ilk dersten dört tane artım olmuştu. Bazı sabahlar uyanamadığım için derslere giremedim. Ödevini yapmayan öğrencilere öğretmen çok kızıyordu. “Neden yapmadınız?” diye sorunca “Yok elektrik kesildi, yok misafir geldi.” gibi türlü bahaneler buluyorlardı. Tabii öğretmenlerimiz hiç inanmıyordu ama elden ne gelir? Uzunca bir süre uzaktan eğitime devam ettik. Çok şükür ki köy okulu olduğumuz için yüz yüze eğitime geçtik. Bu süreçte okulumuzun kıymetini daha iyi anlama fırsatımız oldu. 

Uzaktan eğitime Koronavirüs sebebiyle başladık. Derslerimize EBA canlı ders uygulamasıyla giriyorduk. İlk dersime girmeden önce kitaplarımı, kalemlerimi ve defterimi hazırlamıştım. Heyecanlıydım çünkü nasıl olacağını bilemiyordum. Öğretmenimin ve arkadaşlarımın sesini duyunca çok rahatladım. Dersim güzel geçiyordu. Hala sınıftaymışım gibi hissediyordum. Derste öğretmenim İnternet’ten bir sayfa açtı. Kaldığımız konudan devam ediyorduk ama tek farkı sınıfta sesini açıp kapatamıyordun veya görüntünü kapatamıyordun. Oradaysa sesini ve görüntünü açıp kapatabiliyordun. Çok güzel geçiyordu derslerimiz.

 Arkadaşlarımı ve öğretmenimi göremesem de buradalarmış gibi hissediyordum. Evde daha iyi bile oluyordu. Yatağımda oturup dersimi yapabiliyordum. Bir günde yedi ders görüyorduk. Ders aralarında film izleyebiliyordum. Çok eğlenceliydi ama yine de okulun yerini tutamazdı. Okulda olduğum zamanlar çok mutluydum ama Koronavirüs döneminde böyle de olsa derslerden uzak kalmadığım için seviniyordum. Bir yandan derse girip bir yandan da ailemle zaman geçirebiliyordum. Arkadaşlarıma ve öğretmenlerime kavuşacağım günleri iple çekiyorum. İnsallah en kısa zamanda maskesiz, mesafesiz günlerde onlarla buluşabilirim.

Bir mart günüydü, okullar Koronavirüs yüzünden kapanmıştı. Derslerimiz EBA üzerinden olacaktı ama ben derslerin EBA'dan pek verimli olmayacağını düşünüyordum. Canlı derslerimiz başladı. Birkaç arkadaşımız dışında kimse derslere girmiyordu. Ödevlerimiz de fazla olmuyordu. 2020 Nisan ayından, 2021 Şubat ayına kadar canlı derslere girdik. Ben de bu dönem içerisinde şunu daha iyi anladım ki arkadaşlarım, öğretmenlerim ve okulum da benim ailem yuvammış.

Biliyor musunuz bizim okullarımız açıldı? Diliyorum ki sizinkiler de bir an evvel açılır. Size bu dersler sırasında yaşadığım bir anımı anlatayım. Okulların tatil olduğu ilk zamanlarda canlı dersler basladı. Canlı derslerin ilk bir haftasında çok zorlandım. Bir gün kendimi derslere kaptırdığım bir sırada mikrofonumu açık unutmuşum. Hiç farkında değildim. Öğretmenim ders anlatırken birdenbire durdu ve “Kendi kendine şarkı söyleyen kim?” dedi. Galiba benim dalga geçtiğimi düşündü. Kızmayacaktı belki ama “Ben söyledim.” demeye utandım ve dersten çıktım. Benim arkamdan arkadaşlarım gülmüşler. Çok darılmıştım onlara. 

Merhaba ben Sudenaz. Şehit Mitat Eren Ortaokulu öğrencisiyim ve 7. sınıfa gidiyorum. Benim en sevdiğim ders matematik. Bizim okullarımız köy okulu olduğu için açıldı. İnşallah ülkemizin tamamında okullar açılır da çocuklar arkadaşlarına ve öğretmenlerine bizim gibi kavuşur. Şimdi size uzaktan eğitimde yaşadığım ve beni de çok üzen bir anımı anlatmak istiyorum. Aslında olay benim başımdan geçmedi ama arkadaşımla empati yaptığım için onun adına üzüldüm. 

Bir ocak  günüydü. Okullar çoktan kapanmış, canlı dersler devam ediyordu. EBA’ya hiç girmeyen ben EBAdan çıkmaz olmuştum. Herkes gibi ben de zorlanıyordum. Hatta ilk hafta derse girmeyi bir türlü başaramamıştım ama sonraları nasıl olacağını öğrenmiştim. Aradan bir ay geçti. Canlı derslere hep üç kişi giriyorduk. Bir gün sosyal bilgiler dersinde derse girmeyen bir arkadaşımız girdi. Annesi  telefonu alıp arkadaşımız ile ilgili konuşmaya başladı. Onu öğretmene şikayet ediyordu. Bence arkadaşımız çok utandı. Ben de onun yerinde olsam çok utanırdım. Arkadaşımız bütün bir ders boyunca neredeyse hiç konuşmadı. Öğretmenimiz de anlamıştı onun üzüldüğünü. Üstüne hiç gitmedi fakat arkadaşımız o olaydan sonra bir daha derslere girmedi. Bazen ailelerimiz bizim iyiliğimiz için bazı şeyler yapsa da bunu başkalarının yanında yapınca çok üzülüyoruz. Sadece üzüldüğümüz kameranın arkasında olduğumuz için yüzümüzden anlaşılmıyor.

Covid 19 pandemiyası ilk yayıldığı zaman məktəblər 3 mart tarixində bağlandı. İlk həftələr yaxşı gedirdi, hallar artdıqda isə komendant saatı ilə evlərimizə qapandıq. O vaxtlar çox darıxırdım, nə edəcəyimi bilmirdim. Canlı dərs yox idi, dostlarla görüşə bilmirdim . Təhsilimdən dərslərimdən geri qaldığım  üçün qorxmağa başladım.Bir necə gün sonra Azərbaycan Təhsil Naziri Dərs vaxtı verlişini çıxartdı və Youtube-da da  həmin dərslərin təkrarına baxa bilirdim. Təxminən bir aydan sonra Microsoft teams ile canlı dərslər başladıq. Çox sevinmişdim o gün.ilk dərs çox həyacanlı idim.Müəllimlərim,SİNİF RƏHBƏRİM və  dostlarım..... hissləri ifadə etmək olmurki....İlk dərslərdə problem yaşamadım, amma dostlarımın çoxu problem yaşadılar