Τα ‘δυνατά’ σημεία της παράστασης είναι το επιμελημένο κείμενο, το οποίο, σε συνδυασμό με την ερμηνεία των ηθοποιών, στη συγκεκριμένη περίπτωση με την αφηγηματική τους ικανότητα καθοδηγημένη από στοιχειώδη σκηνοθεσία, στηρίζει την παράσταση, η οποία είναι λιτή ως προς το σκηνικό, τα κουστούμια, τη μουσική υπόκρουση, καθώς και τη σκηνοθεσία συνολικά.

 Μέρος της συμβολικής ατμόσφαιρας της παράστασης φαίνεται να είναι ο τίτλος, ο οποίος μπορεί να προσδιορίζει με σαφήνεια τον έναν από τους δύο μονολόγους, δεν παύει όμως να συνδέεται και με τον άλλο, ο οποίος αρχικά δεν φαίνεται αλληλένδετος με τα υπόλοιπα θέματα. Ο τίτλος, λοιπόν, ΄Λαμπεντούζα’ αναφέρεται στο παραδείσιο νησί που αποτελεί φυσικό σύνορο-μετάβαση από τον Τρίτο Κόσμο στην ανεπτυγμένη Ευρώπη. Μόνο ο τίτλος αρκεί στο να διακρίνουμε πως η Λαμπεντούζα αποτελεί μία μεταβατική κατάσταση, ένα δύσβατο πέρασμα που θα οδηγήσει ανθρώπους στη δικιά τους ευτυχία, ενώ παράλληλα η ‘ευτυχία’ τους αποτελεί για άλλους μαρτύριο. 

 Ο κοινωνικός χαρακτήρας του έργου και ο ρεαλισμός που επικρατεί σε όλη του την έκταση αναδεικνύουν τα ποικίλα θέματα που θίγονται σ’αυτό. Τα θέματα που θίγονται έχουν ως θεμέλια τον πόλεμο, από τη μία μεριά, και τις διακρίσεις, από την άλλη. Είναι το προσφυγικό ζήτημα, η ανθρωπιστική καταστροφή, η κρίση αξιών αλλά και η οικονομική κρίση, η περιθωριοποίηση, οι ανθρώπινες σχέσεις, η εγκατάλειψη, τα οικονομικά προβλήματα. Αλλά και άλλα, όπως η αλληλεγγύη, ο εθελοντισμός, η αξία του να προσφέρεις και η ελπίδα.

 Θεωρώντας το σενάριο θεμέλιο της παράστασης, η πιο αποκαλυπτική φράση του έργου ήταν, κατά τη γνώμη μου, η εξής: «Το άλλο είναι ότι τα κρύα νερά φέρνουν πιο πολλά ψάρια. Οι πνιγμένοι πλέουν στην επιφάνεια μπρούμυτα, με τη μούρη προς τα κάτω, και τα ψάρια πάνε και τσιμπάνε ό,τι βρίσκουν πιο εύκολο». Η φράση περιέχει ακατέργαστο ρεαλισμό, ο οποίος σοκάρει τον θεατή και τον βάζει σε σκέψεις.

 Τα πιο χαρακτηριστικά κοινά στοιχεία των μονολόγων είναι τα κοινά θέματα που θίγονται, δηλαδή η αλληλεγγύη, ο εθελοντισμός, η αξία του να προσφέρεις και οι ανθρώπινες σχέσεις. Και οι δύο μονόλογοι τελειώνουν με την αναφορά τους στα παραπάνω θέματα γεγονός που αφήνει στον θεατή μια αισιόδοξη στάση απέναντι στην πραγματικότητα, παρ’όλα αυτά δεν θεωρώ πως επικρατεί μία αισιόδοξη στάση και ούτε πως ο συγγραφέας δίνει έμφαση σε αυτήν, καθώς το έργο είναι ρεαλιστικό και δεν προσπαθεί να καθησυχάσει, αλλά να αφυπνίσει.

 Το έργο θίγει μεγάλα κοινωνικά προβλήματα και φανερώνει πώς αυτά επηρεάζουν ολόκληρη τη ζωή ορισμένων ανθρώπων. Ο ρατσισμός κατά των ξένων και ιδίως των γυναικών που εργάζονται σε χώρες διαφορετικές από τη χώρα καταγωγής τους και οι χιλιάδες πρόσφυγες που ‘ξεβράζονται’ καθημερινά σε νησιά της Ευρώπης, χωρίς να τους βοηθάει κανείς, είναι τα βασικότερα θέματα που θίγει η θεατρική παράσταση. Ωστόσο, έμμεσα θίγονται πολλά ακόμα θέματα, όπως ο πόλεμος, η αδικία, η ανισότητα των δύο φύλων και ο φόβος που ωθεί τους ανθρώπους σε βίαιες συμπεριφορές.

 Κατά τη γνώμη μου, από τους δύο μονολόγους περισσότερο άξια σχολιασμού είναι η φράση του πρωταγωνιστή: ‘Μου τη δίνουν που μπορούν ακόμα να ελπίζουν’. Ο συγγραφέας θέλει να δείξει πως οι άνθρωποι οι οποίοι υποδέχονται τους πρόσφυγες στα νησιά της Ευρώπης είναι πολλές φορές περισσότερο απαισιόδοξοι από τους ίδιους τους ανθρώπους που βλέπουν καθημερινά συγγενείς και συμπατριώτες τους να χάνονται στη θάλασσα. Πιστεύω πως αυτή η φράση αντικατοπτρίζει τη στάση των ευρωπαϊκών χωρών απέναντι στο προσφυγικό ζήτημα. Οι Ευρωπαίοι, θεωρώντας ότι δεν μπορεί να συμβεί τίποτα για την καταπολέμηση του προβλήματος, ρίχνουν ευθύνες για ό,τι συμβαίνει ο ένας στον άλλο, ενώ την ίδια στιγμή οι πρόσφυγες προσπαθούν να ελπίζουν σε μια καλύτερη και ασφαλέστερη ζωή. Δυστυχώς, η στάση των Ευρωπαίων το μόνο που καταφέρνει είναι να γκρεμίζει τις ελπίδες των προσφύγων.

 Ίσως έμμεσα η φράση αυτή δείχνει το σημείο στο οποίο συναντιούνται οι δύο μονόλογοι. Όσο ο μονόλογος της γυναίκας τόσο και ο μονόλογος του άνδρα φανερώνουν την κατάσταση που αντιμετωπίζει η Ευρώπη του σήμερα με όλους τους μετανάστες, οι οποίοι ποτέ στην ουσία δεν γίνονται πλήρως αποδεκτοί. Στην ουσία όλοι, μετανάστες και πρόσφυγες, είναι θύματα των ίδιων διεθνών οικονομικών πολιτικών.