• ค่าต่ำกว่า 7 = กรด

• ค่าเท่ากับ 7 = กลาง (เป็นกลาง)

• ค่าสูงกว่า 7 = ด่าง

น้ำดื่มควรมีค่า pH ประมาณ 6.5 – 8.5 เพื่อความปลอดภัยและดีต่อสุขภาพ.

pH คือค่าที่ใช้วัดระดับความเป็นกรดหรือด่างของสารละลาย มีค่าตั้งแต่ 0 ถึง 14

• pH < 7 = กรด

• pH = 7 = เป็นกลาง

• pH > 7 = ด่าง

2. น้ำดื่มควรมี pH ประมาณเท่าใด?

น้ำดื่มควรมีค่า pH อยู่ระหว่าง 6.5 – 8.5
ซึ่งเป็นช่วงที่ปลอดภัย ดื่มได้ และเหมาะสมต่อร่างกายมากที่สุด

• พันธะที่ยึดอะตอมในโมเลกุลน้ำ: พันธะโคเวเลนต์

• พันธะที่ยึดระหว่างโมเลกุลน้ำ: พันธะไฮโดรเจน

ตัวอย่างสารไฮโดรโฟบิก:

น้ำมัน: น้ำมันพืช (เช่น น้ำมันมะกอก, น้ำมันทานตะวัน), น้ำมันสัตว์, และน้ำมันแร่

pH คือค่าที่ใช้วัดระดับความเป็นกรดหรือด่างของสารละลาย มีค่าตั้งแต่ 0 ถึง 14

pH < 7 = กรด

pH = 7 = เป็นกลาง

pH > 7 = ด่าง

2. น้ำดื่มควรมี pH ประมาณเท่าใด?

น้ำดื่มควรมีค่า pH อยู่ระหว่าง 6.5 – 8.5

ซึ่งเป็นช่วงที่ปลอดภัย ดื่มได้ และเหมาะสมต่อร่างกายมากที่สุด

ในทางเคมี สารเหล่านี้มักจะมีโมเลกุลที่ไม่มีขั้ว

ยกตัวอย่างเช่น ขี้ผึ้ง

•คอแห้ง

•กระหายน้ำ

•ไปจนถึงอาการรุนแรง เช่น อ่อนเพลีย ปวดศีรษะ หน้ามืด เป็นลม

ยึดกันด้วย:

• พันธะโควาเลนต์ → ยึดไฮโดรเจนกับออกซิเจนในโมเลกุลเดียว

• พันธะไฮโดรเจน → ยึดระหว่างโมเลกุลน้ำหลาย ๆ โมเลกุล

มีประโยชน์ต่อพืช

ลำเลียงน้ำและแร่ธาตุไปเลี้ยงส่วนต่าง ๆ ของพืช

📌น้ำดื่มควรมี pH ประมาณ 6.5 - 8.5 เพื่อความปลอดภัยและรสชาติที่ดี

น้ำมี ความร้อนจำเพาะสูง

ความร้อนจำเพาะคืออะไร?

ความร้อนจำเพาะ (specific heat capacity) คือ ปริมาณพลังงานความร้อนที่ต้องใช้ในการทำให้อุณหภูมิของสาร 1 กรัม เพิ่มขึ้น 1 องศาเซลเซียส

• ความร้อนจำเพาะ คือ ปริมาณความร้อนที่ทำให้อุณหภูมิของสาร 1 กรัม เพิ่มขึ้น 1°C

• น้ำมีความร้อนจำเพาะสูง (ประมาณ 4.18 J/g·°C)

• หมายความว่า น้ำเปลี่ยนอุณหภูมิได้ช้า

• ช่วยควบคุมอุณหภูมิของสิ่งแวดล้อมและร่างกายได้ดี

มีประโยชน์ต่อพืชคือช่วยให้น้ำสามารถเกาะกับผนังเซลล์ของหลอดลำเลียงในลำต้นและใบได้

เกิดจาก พันธะไฮโดรเจน ระหว่างโมเลกุลน้ำ

ประโยชน์ต่อพืช:

- ช่วยลำเลียงน้ำจาก รากสู่ใบ ผ่านท่อ xylem

- ทำให้น้ำสามารถเคลื่อนที่ขึ้นไปยังยอดพืช โดยไม่ขาดตอน

- ทำงานร่วมกับแรงแอดฮีชัน เพื่อให้น้ำไหลไปทั่วทั้งต้นพืช

ไฮโดรโฟบิก = ไม่ชอบน้ำ, ไม่ละลายน้ำ, มีขั้วน้อยหรือไม่มีขั้ว

• รู้สึกกระหายน้ำ

• ปากแห้ง คอแห้ง

• ผิวแห้ง

• ปัสสาวะน้อยลง และสีเข้ม

• เหนื่อยง่าย อ่อนเพลีย

"อาการขั้นรุนแรง"

• หัวใจเต้นเร็ว หายใจเร็ว

1. กระหายน้ำแบบสุดๆ

2. ปากแห้ง ลิ้นแห้ง พูดแล้วไม่ลื่น

3. เหนื่อยง่าย ไม่มีแรง

4. เวียนหัว ตาลาย

5. ปัสสาวะน้อยลง สีเข้ม

6. ผิวพรรณไม่สดใส

ประโยชน์ต่อพืช

ช่วยให้น้ำ ไหลขึ้นจากรากไปถึงใบ ได้ไม่ขาดตอน

ทำงานร่วมกับแรงจากการคายน้ำของใบ

ส่งเสริมการลำเลียง น้ำและแร่ธาตุ ไปเลี้ยงทุกส่วนของพืช

ความร้อนจำเพาะคืออะไร?

ความร้อนจำเพาะ (specific heat capacity) คือ ปริมาณพลังงานความร้อนที่ต้องใช้ในการทำให้อุณหภูมิของสาร 1 กรัม เพิ่มขึ้น 1 องศาเซลเซียส

มีประโยชน์ต่อพืชโดยช่วยในการลำเลียงน้ำและแร่ธาตุจากรากไปยังส่วนต่างๆ ของพืช

-แรงโคฮีชันของน้ำ คือ แรงยึดเหนี่ยวระหว่างโมเลกุลของน้ำ ด้วยกันเอง

-เกิดจากแรงไฮโดรเจน ทำให้น้ำสามารถเกาะกันเป็นสายได้

ประโยชน์ต่อพืช:

-ช่วยลำเลียงน้ำจากรากขึ้นไปยังใบ ผ่านท่อ xylem

-ทำงานร่วมกับแรงแอดฮีชัน ช่วยให้ น้ำเคลื่อนที่ในลำต้นได้ต่อเนื่อง

-แรงโคฮีชันจึงสำคัญต่อการดำรงชีวิตและการเจริญเติบโตของพืชมาก

และน้ำมีความร้อนจำเพาะสูง

ตัวอย่าง

1. น้ำตาลกลูโคส (Glucose)

→ เป็นน้ำตาลที่มีหมู่ไฮดรอกซิล (-OH) หลายตำแหน่ง ทำให้ละลายน้ำได้ดี

2. เกลือแกง (โซเดียมคลอไรด์ - NaCl)

→ แตกตัวเป็น Na⁺ และ Cl⁻ เมื่อละลายน้ำ

3. แอลกอฮอล์ (Ethanol)

→ มีหมู่ -OH ทำให้สามารถละลายน้ำได้

4. ยูเรีย (Urea)

→ ใช้ในเครื่องสำอาง มีความสามารถในการดูดซับน้ำได้ดี

5. โปรตีนบางชนิด (เช่น อัลบูมิน)

→ มีโครงสร้างที่ชอบน้ำ จึงละลายในน้ำเลือดได้

6. ผงซักฟอก (Detergent)

→ มีส่วนหัวที่เป็นไฮโดรฟิลิก ช่วยให้ละลายสิ่งสกปรกออกด้วยน้ำ

ตัวอย่างของสารไฮโดรฟิลิก

1. น้ำตาล (เช่น กลูโคส, ซูโครส)

ละลายในน้ำได้ดี เพราะมีหมู่ไฮดรอกซิล (-OH) จำนวนมากที่สามารถสร้างพันธะไฮโดรเจนกับน้ำได้