A w czerwcu, drogie ludziska, 
życie pulsuje w Warszawie,
z radości w gardle aż ściska, 
w soczystej piętrzy się trawie.

Łagodna źrenica nieba
zza białej wygląda chmury,
prosząc, by wcale się nie bać
i z wiatrem lecieć do góry.

choćby się chciało pamiętać
swe strachy i melancholie,
trzeba te wyspy omijać
i tylko wąchać magnolie.

Upijać nosy jaśminem,
upajać usta uśmiechem,
rozbłyskać szczęścia promieniem,
być kwiatów i słońca echem.

Z upału serce omdlewa,
W głowie szał myśl kręci.
Śpiewać się o tym zachciewa,
jak bardzo życie nas nęci.

Kreta zabolały uszy,

Gdy podgryzał korzeń gruszy,

Więc się przeniósł na buraczki,

Lecz od tego dostał… (musiał w krzaczki)!

Chciał porzucić jarskie danie

I zjeść larwy na śniadanie…

Więc wykopał duży kopiec,        

W który się wpier… (zaplątał) chłopiec 

– Wyrżnął głową w kretowisko,

Aż zatrzęsło się tam wszystko.

Kret oazą był spokoju,

Lecz się zemścić chciał na gnoju.

Wypełzł zatem z kretowiny,

Aby wpuścić go w maliny,

 Lecz ujrzawszy słońca lśnienie,

Przeżył nagłe oślepienie:

Do swej dziury zgubił drogę

I o szkło skaleczył nogę.

Zaś chłopczyna twarz otrzepał,

W drogę ruszył i nie zwlekał, 

Nucąc: „Co mnie nie zabija,

Tylko wzmocni mego ryja”.

Z historyjki morał taki (znają go i przedszkolaki):

Gdy kto pod kim kopie kopce,

Może zabrnąć na manowce.

Gdy wzwyż piąć się chcesz z impetem,

Bądź człowiekiem, a nie kretem!

Ciepłem jesiennej aury zwiedziona

Myślała, że czas podły pokona

I wypasiona dostatkiem lata

Myślała, że se jeszcze polata.

 

Wzięła ze sobą kompankę chudą, 

By nie przepędzać dni pięknych z nudą.

Wpadła przez okno do pokoiku,

Stała się jednak przyczyną krzyku.

 

Nadmiarem własnej muchowatości 

Sprowokowała ludzi do złości.

Aby zaś szybko załatwić sprawę,

Przeprowadzono na nią obławę.

 

I choć latała chwilę z fasonem,

Nie zakończyła życia z rezonem.

By skrzydlatego trafić potwora,

Ela rozwalić komputer skora 

Waliła wszędzie jak oszalała,

Jednak – z wyroków losu – chybiała!

 

Pan Wojtek nie użył swej męskiej siły,

Aby proceder spełnić niemiły,

Gdyż zimnym dreszczem wciąż przeszywany,

W myślach dla Pięknej tworzył peany.

 

Owada chciała ucapić Basia,

Lecz wyprzedziła ją w dziele Kasia.

Gdy ikaryjskim zmęczony lotem,

Przysiadł na oknie – wnet padł pokotem,

Gdyż redaktorskim okiem strzeżony

Ambitnym drukiem został trafiony.

 

Dość smutny finał ma ta ballada,

Lecz oczywistą prawdę powiada:

Gdy chcesz polatać wysokim lotem,

Znaj czas i miejsce – rozkosze potem!

 

Płodzę ludzi, płodzę wiersze,

horyzonty coraz szersze…

Mijam kwiaty, mijam ludzi,

trochę mnie codzienność trudzi…

Piję kawę, piję wino, 

idę spać z potworną winą…

Piszę myśli, piszę słowa, 

w końcu po coś mi ta głowa…

Chłonę nastrój, chłonę wodę,

choć czas działa na mą szkodę…

Słyszę łkanie, słyszę granie,

milcząc, czekam, co się stanie…

Mażę kartki, marzę skrycie

nijak mija mi to życie…

Splatam rymy, splatam dłonie,

mijam – już się nie dogonię.