1959’da Devlet Tiyatrosu’ndan ayrıldı.

100’ün üstünde oyun oynadı. 100’e yakın oyun sergiledi. Shakespeare, Çehov, Brecht, Inoesco, Pinter, Albee, Tennessee Williams, Alan Ayckbourn, Arthur Miller, Brian Freil, Neil Simon, Athol Fugard, Sergey Kokovkin gibi pek çok yazarların yanı sıra Melih Cevdet Anday, Necati Cumalı, Güner Sümer, Adalet Ağaoğlu, Zeki Özturanlı, Güngör Dilmen, Muzaffer İzgü gibi pek çok Türk yazarının oyunlarını da sahneye koydu, oynadı.

Röportajı
Anatoli Vassiliev 2016 Dünya Tiyatro Günü Bildirisi’nde “Niçin ihtiyacımız var tiyatroya?” diye soruyor. Bu sorunun cevabını herkes bir de sizden duysun istiyorum...

Tiyatro, insanın kafasını açmak için gerekli. İnsana dünyayı göstermek, değişik insanları anlatmak, onların ne  düşündüklerini, ne hissettiklerini, nasıl davrandıklarını göstermek için gerekli. Tiyatro insanı insana yaklaştırır. En çok da insana insanı sevdirmek için gereklidir.

Geleceğin tiyatrocularına nasıl seslenmek istersiniz?

“Aşk” diye! Yaptıkları işi sevsinler. Bir insan işini aşkla yapıyorsa başarısız olmasının imkânı yok. Tabii işini sadece gösteriş için yapanlar da çok! n Ünlü ile sanatçı kavramları da karıştı. Ne iş yaptıklarını kendileri bile bilmeyen ama tüm Türkiye’nin tanıdığı birçok ünlü var... Rezillik yaparak da ünlü olunabiliyor.

Anneniz tepki vermiş oyuncu olmanıza. Siz direnmişsiniz ve babanız gizlice kaydettirmiş sizi konservatuvara...

Kimbilir neden bu kadar çok istedim, bilinçli değildi ama benimkisi çocuklukta başlayan bir aşktı. Babam çok entelektüel bir adamdı. Annem de sanata bulaşık bir kadındı. O dönemde konservatuvarda kızlı erkekli yatılı kalınırdı. Annem konservatuvarda okuyan kızlara o...pu dendiğini duymuş. Ablam da konservatuvara gitmek istiyordu. Annem “Ben kızlarıma o...pu dedirtmem” demişti.

Adana Film Festivali her yıl kalitesini artırıyor. Festivalleri şöyle görüyorum; birkaç sene çok güzel bir festival yaparsın ama arkası gelmezse ona festival demem. Adana gittikçe iyiye gidiyor. Çıtayı sanatsal anlamda yükseltiyor. Onur ödülüne değer görüldüğüm için çok mutluyum.


Ayla Algan, Shakespeare'ın ünlü "Hamlet" oyununu sahnelendirmiş önemli bir değerimiz. Bu nedenle kendisine bu tecrübesi ile ilgili sorular sormayı da ihmal etmedik.

Hamlet’i canlandıran sayılı kadın oyunculardan birisiniz hem de Muhsin Ertuğrul rejisiyle.
O zaman Rumeli Hisarı’nda keçiler dolanıyordu. Şimdi cami yaptılar ama o sıralar keçiler bokluyordu orayı. Muhsin Ertuğrul 60’larda orayı kurtardı bu durumdan. O sırada biz Hamlet’i oynarken, “Hamlet’le Ophelia öpüşüyor. Orası cami avlusu bu yapılır mı” diye bize tepki gösterdiler. Halbuki Ophelia hiçbir zaman Hamlet’le öpüşmez. Uyduruyorlar. Muhsin Hoca da “Hamlet ve Ophelia hiçbir zaman öpüşmez, gözlük camlarınızı silin, numaralarını değiştirin” diyordu.

“Benim mesleğim başkalarına hikayeler anlatmak. Bu hikayeleri ille de anlatmalıyım. Anlatmadan yapamam. Birilerinin hikayelerini diğerlerine anlatırım. Bazen de kendi hikayelerimi, kendi kendime ya da başkalarına anlatırım. Bu hikayeleri insanların da bulunduğu ahşap bir sahne üzerinde bir takım eşyaların ve ışıkların onasında anlatırım. Ahşap bir sahne olmasaydı, yerde, herhangi bir meydanda, bir sokak köşesinde, ya da bir balkondan, bir pencerenin arkasından anlatırdım. Yanımda insanlar olmasaydı, tahta parçalarıyla, kumaş parçalarıyla, kesilmiş kağıtla, tenekeyle, ya da dünyanın bana sunduğu herhangi bir şeyle anlatırdım. Şayet hiçbir şey olmasaydı, yüksek sesle konuşarak anlatırdım. Sesim olmasaydı, ellerimle, parmaklarımla konuşurdum. Ellerim, parmaklarım olmasaydı, vücudumun geri kalan bölümleriyle anlatırdım. Sessiz anlatırdım, kıpırdamadan anlatırdım, bir ramp ışığının önündeki ekrana bağlı ipleri çekerek anlatırdım. Ne yapar ne eder anlatırdım, çünkü benim için önemli olan bir şeyleri birilerine anlatmak, beni dinleyenlere. Bundan ötesinin hiçbir anlam ifade etmediğini anlamıyor musunuz? Anlamıyor musunuz ki içinizdeki şeyleri başkalarına anlatmak için seçilen yol sadece bir araç, sadece bir nesne, bir bahane. Bir de gelip bana tiyatrodan, sinemadan, daha birçok şeyden söz ediyorsunuz! Bir meydanın ortasında yerden yirmi metre yüksekte bir ipin üzerinde sandalyeye oturmuş bir adam bile orada, yukarıda, iskemlesiyle tek başına neler yapabileceğini anlatabilir. Var olduğunu, dengesini koruduğunu, düşebileceğini ama düşmediğini, korktuğunu ama korkusunu göstermediğini ve daha neler, neler anlatabilir. Bütün bunları anlamıyor musunuz? O zaman siz zaten hiçbir zaman, hiçbir şey anlamadınız. Ama, artık benim için önemli olan anlaşılmak değil. Beni dinleyin yeter.” 

Hababam Sınıfı’nda hepimizin Hafize Ana olarak tanıdığı ve Türk sinemasının annesi Adile Naşit’in adı Adela Özcan aslında. Bir dönemin çocuklarını “Uykudan Önce” masalları ile büyütmüş olan Adile Naşit iki oyuncunun kızıydı. 17 Haziran 1930’da doğdu. Dedesi kemancı, anneannesi de kantocu olunca Adile Naşit kariyerini doğuştan seçti demek yanlış olmaz. Sanatçı bir ailede büyüyen küçük kız, 14 yaşında babası ölünce okulu bırakmak zorunda kaldı ve İstanbul Şehir Tiyatroları Çocuk Tiyatrosuna girdi. Halide Pişkin Tiyatro Grubu ile ilk kez ‘’her şeyden biraz’’ oyuncularından biri olarak çıktı sahneye. Oynadığı ilk oyundaki performansıyla İstanbul turnesine çıkan Adile, sonra da Muammer Karaca Tiyatrosuna girdi. 1948’de, Adile artık 18 yaşına gelmişken, Aziz Basmacı ve Vahi Öz ile birlikte kurdukları bir tiyatro grubu ile turnelere çıkmaya başladılar. Adile artık profesyonelleşiyor ve de ünü artıyordu. 1954’te Muammer Karaca Tiyatrosuna döndü ve 6 yıl daha burada kaldı.1947’de “Yara” filmiyle sinemaya adımını attı. 1948’deki “Lüküs Hayat” ise Adile için bir dönüm noktasıydı. 1950 yılında, Ziya Keskiner ile evlendi. Bu birbirini seven ve mutlu çiftin iki yıl sonra bir oğulları oldu: Ahmet. Ahmet’in 8 yaşındayken kalbinin delik olduğunun öğrenilmesiyle aile büyük bir üzüntü yaşadı. Uzun yıllar okula gidemeyen Ahmet’in ameliyat olup iyileşmesi gerekiyordu ve sanat camiasında çok sevilen Adile’nin 100.000 TL bulabilmesi için dostları seferber oldular. İstanbul Tiyatroları bir gecelik gelirini bağışladı. Üstüne bir de ‘’Gece Yarısı Tiyatrosu’’ düzenlendi. 1966’da bir oyun öncesi oğlunun ölüm haberini aldı ancak gözyaşlarını içine akıtarak sahneye çıktı ve her zamanki enerjisiyle performansını sergiledi. Kendini tiyatro ve sinemaya adadı. Müzikallerde de yer alıyordu aynı zamanda. 1970’li yıllarda sinemada daha çok yer almaya başladı. 1976’da ‘’İşte Hayat’’ ile Antalya Altın Portakal Film Festivali’nde “En İyi Kadın Oyuncu Ödülü”nü aldı. Hababam Sınıfı’nda Hafize Ana olarak herkesin kalbinde yer edindi ve Münir Özkul ile başrolleri paylaştığı filmlerindeki anne karakteriyle daha da ünlendi. 1980’de TRT’de “Uykudan Önce”de yer aldı ve 1985’te “Yılın Annesi” seçildi. Temmuz 1982’de kaybettiği biricik oğlunun babası, sevgili eşi Ziya Keskiner öldü. Bu ölümün ardından 16 Eylül 1983’te Adile Naşit, Cemal İnce ile gizlice evlendi. Özel hayatını her zaman saygılı ve gizli yaşadı. Adile Naşit, bağırsak kanseri sebebiyle 11 Aralık 1987’de hayatını kaybetti ancak o hep kalbimizde.