Ik heb het boek De zee van monsters gelezen. Dit boek is geschreven door Rick Riordan, hij bracht dit boek uit op 1 april 2006. Het thema is jeugdliteratuur. Het perspectief van dit boek is de ik-perspectief, in het boek zitten we in het hoofd van Percy Jackson. Ik vond het boek super spannend! Ze maken heel veel gevechten mee, op bladzijde 223 valt er bijna een dode. Percy krabbelde weg maar hij wist dat hij van Luuk niet kon ontsnappen. Het boek was ook zielig, doordat mensen afscheid moesten nemen wanneer ze dat niet wilden. Zoals bij Percy Jackson. Hij moest gedag zeggen zegen zijn Halfbroer Tyson, hij was verdwenen bij een ontploffing op bladzijde 148. 

Vandaag hebben we het over onze super stoere Percy Jackson.  In het boek is hij een hele stoere vent, maar op sommige momenten kan hij ook wel hulp gebruiken. Hij denkt dat zijn vader hem niet helpt, maar zonder dat hij het weet gebeurt dat eigenlijk best vaak. Hij is goed in vechten en hij weet wat hij doet. Maar onze Percy heeft ook een zachte kant, het liefst doet hij niemand wat aan.  

Op pagina 198/199 zie je heel goed hoe erg hij niemand pijn wil doen en daar verdrietig van wordt: ’Mijn hernieuwde kracht kracht golfde door mijn lichaam. Ik hief mijn zwaard en viel aan, zonder erbij stil te staan dat ik geen schijn van kans maakte. Ik stak Doemtij in de buik van de cycloop. Toen hij dubbelklapte liet ik het gevest van mijn zwaard op zijn neus neerdalen. Ik hieuw, stootte en schopte totdat Polyphemus met gespreide armen en benen verdwaasd en kreunend op zijn rug lag, en ik boven op hem stond, du punt van mijn zwaard trillend boven zijn oog. ‘Hè-hè-hè-hè’, jammerde Polyphemus. Grover hapte naar adem. ‘Percy hoe heb je ...?’ ‘Néé-héé-héé, alsjeblieft’, jammerde de cycloop, terwijl hij zielig naar me opkeek. Zijn neus bloedde. In de hoek van zijn halfblinde oog welde een traan op. ‘M-m-mijn schapies hebben me nodig. Ik probeerde alleen maar mijn schapies te beschermen!’ hij begon te snikken. Ik had gewonnen. Ik hoefde alleen maar te steken - één snelle stoot. ‘Dood hem!’ gilde Clarisse. ‘Waar wacht je op?’ de cycloop jammerde hartverscheurend, net als... als Tyson. ‘Het is een cycloop!’ Zei Grover waarschuwend. ‘Hij is niet te vertrouwen.’ Ik wist dat hij gelijk had. Ik wist dat Annabeth hetzelfde zou hebben gezegd. Maar Polyphemus snikte... en voor het eerst drong het tot me door dat hij ook de zoon van Poseidon was. Net als Tyson. ... ‘ik doe nu heel langzaam een stap naar achteren ... ‘Domme sterveling!’ bulderde hij. ... ‘Ik eet je eerst op!’ 

Op pagina 49 en 50 gebeurt er iets tragisch. De beschermende boom van het kamp is vergiftigd. Als dat gebeurt is het kamp zeer onveilig. Het kamp haalt zijn kracht uit deze boom, maar ligt er nu tragisch bij. Begeleiders zijn met wapens bezig en aan de rand van het bos staan dryaden te praten. Het bos ziet er ongezond uit, het gras is vaalgeel en de sporen van het vuur steken scherp af als lelijke littekens. 

We gaan de tijden bespreken. Het boek speelt zich af in het heden, omdat er plekken in voorkomen die er nu ook zijn en de gebouwen die in het boek staan, bestaan nog steeds. De verteltijd van dit boek is 254 bladzijdes. En de vertelde tijd van het boek is 10 dagen, omdat ze een deadline hebben om een opdracht te voltooien. In het boek zitten geen flashbacks of flashforwards. We blijven altijd in dezelfde tijd.  

Ik heb het superleuk gevonden om jullie over mijn gelezen boek te vertellen. Ik heb veel uit het boek besproken en gebeurtenissen herhaald. Ik hoop natuurlijk ook dat jullie ervan genoten hebben, ik in ieder geval wel.  

Dag lieve lezers, ik hoop jullie snel meer te vertellen.