Antyczną ideę praw naturalnych kontynuowała średniowieczna filozofia chrześcijańska. Człowiek epoki średniowiecza miał z góry ustalony schemat postępowania, cała Europa opierała się na tych samych kanonach. Dewizą średniowiecza było „memento mori” – pamiętaj o śmierci. Ponadto swobodę życia człowieka, ograniczał również wszechobecny „danse makabre” – taniec śmierci. Przypominał on, że śmierć pochłonie każdego. Człowiek gdzie się nie obrócił widział śmierć, musiał o niej pamiętać. Nie mógł swobodnie rozwijać swoich pasji, cieszyć się życiem, doświadczać przyjemności.

Człowiek średniowieczny miał zarysowane w świadomości różne wzorce osobowe. Wzorce osobowe w średniowieczu preferowały ideał życia zakonnego, pełnego poświęceń dla innych, a wręcz ideałów człowieka ascety. Największym tego przykładem jest św. Aleksy.

Ludzie mieli także określoną pozycję na drabinie feudalnej, zdawali sobie sprawę z tego kim są, jakie mają obowiązki i prawa wobec władców, państwa. Żyli w myśl zasady „pańszczyznę odrabiać, papieża słuchać, cesarzowi dawać i modlić się”. Każda odważniejsza i sprzeczna z przyjętymi poglądami wypowiedź była skazana na niepowodzenie. 

Jednakże wolność człowieka w średniowieczu stopniowo wzrastała. Jednym z takich buntów możemy nazwać pojawienie się idei ochrony praw i wolności człowieka o prawo do oporu wobec złego władcy, gwałcącego prawo boskie, sformułowane przez Jana z Salisbury i pojęcie „praw jednostki”, które rozumiano, jako uprawnienia skuteczne wobec władzy publicznej (W. Ockham). 

Wielkim postępem na rzecz ograniczenia władzy monarszej okazały się średniowieczne ordalia, czyli tak zwane „sądy boże", szeroko rozpowszechnione w Europie Zachodniej. Aby stwierdzić o winie osoby oskarżonej o czyn karalny, poddawano ją próbie ognia lub wody. Jeśli ją przetrwała, miała dużą szansę na uniewinnienie. 

 

Epoka średniowieczna to również początek długiego procesu kodyfikacji praw człowieka. Pojawiły się dokumenty, które ograniczając władzę monarchy stały się podstawą swobód obywatelskich. Za pierwszy akt tego rodzaju uznaje się przywilej o nazwie Magna Charta Libertatum wydany przez Jana bez Ziemi. Powszechnie uważa się, że zapoczątkowała proces kodyfikacji w dziedzinie praw i wolności człowieka. Sformułowane w niej były dwa istotne ograniczenia władzy monarszej: w dziedzinie skarbowej – wymóg nakładania podatków za zgodą rady królestwa, oraz sądowej – zakaz więzienia, lub karania bez wyroku sądowego

Liderem w tej dziedzinie była również ówczesna Rzeczpospolita, której życiem publicznym kierowała zasada Neminem captivabimus nisi iure victum (nikogo nie uwięzimy bez wyroku sądowego) uzyskana przez szlachtę przywilejami z lat 1425-1433. 

Nie mniejszą rolę odegrała również doktryna tolerancji religijnej Pawła Włodkowica, rektora Wszechnicy Jagiellońskiej. W dokumencie zatytułowanym Tractatus de potestate papae et imperatoris respectu infidelium; postawił on tezę o możliwości pokojowego współistnienia państw chrześcijańskich i pogan.

Z kolei w Grecji powstała idea głosząca, że wolność jest naturalnym prawem człowieka. Równość i wolność były hasłami głoszonymi w Atenach. Greccy sofiści i stoicy byli pierwszymi, którzy sygnalizowali potrzebę odróżnienia naturalnych praw natury od praw stanowionych przez władzę. Sofiści podkreślali równość obywateli jak i również przyczynili się do ukształtowania idei podstawowych praw człowieka. Głosili, że człowiek jest istotą niezależną od państwa, człowiek nie może być właścicielem drugiego człowieka, wolność to władza do decydowania o sobie samym. Ponadto stoicy podkreślali wolność umysłu byli pierwszymi, którzy używali pojęć „godność ludzka”, „naturalna równość”, „wolność”. W starożytnej Grecji powstały koncepcje przyjmujące, że każdemu człowiekowi w jednakowym stopniu przysługują określone prawa przyrodzone, których nikt nie może go pozbawić. Z tymi poglądami nie korespondowały przyjmowane wówczas rozwiązania prawne. W starożytności jednostka mogła powoływać się na takie prawa, które wynikały z jej przynależności grupowej czy stanowej. 

Prawa III generacji:
prawa III generacji do prawa kolektywnego, solidarnościowego, czyli uprawnienia oferowane grupom, zbiorowości, narodom, łączeniu SIĘ Do Jakości Ich Życia.

 

Do praw III generacji przetwarzania:

 

Uwzględnione są obowiązkowe uwzględnienia I generacji, II i III w zakresie możliwości.

 

Warto również pamiętać o różnicach między zapisem „prawo” i „wolność”. Pierwsze pojęcia dotyczące uprawnień, które są ograniczone ograniczeniami prawnymi, a następnie drugie określają granice, które nie wolno przekroczyć. Ograniczanie praw i wolności może uwzględniać tylko czas i wyjątkowe wymagania. Nie można pod żadnym pozorem ograniczać praw I generacji, w tym prawa do życia.

2. ochronna - zapewnia ochronę wartości istotnych dla społeczeństwa, ochronę interesu publicznego,

3. wychowawcza - w wyniku sankcji następuje resocjalizacja jednostki; prawo ma na celu wyrabianie u jednostki odpowiednich skłonności, nawyków, dzięki którym zachowania społeczne są obliczalne i przewidywalne,

4. organizacyjna - dla wykonywania zadań publicznych potrzebne są

różne urzędy i instytucje publiczne; zasada legalizmu nakazuje tworzenie tych urzędów na podstawie przepisów prawa i wymaga odpowiedniego prawnego unormowania zasad i trybu ich działania,

5. represyjna - prawo ustanawia podstawy do karania za naruszenie norm prawnych,

6. redystrybucyjna - prawo stara się poprowadzić do wyważenia interesu dobra wspólnego i dobra jednostki; (stosowanie podatków i ubezpieczeń),

7. kulturotwórcza - stoi na straży przestrzegania pewnych wartości, również je tworzy,

8. rozstrzygania konfliktów - prawo cywilne jest instrumentem rozstrzygania sporów pomiędzy różnymi podmiotami,

9. stabilizacji i dynamizacji życia publicznego - s.> zachowanie i utrwalanie istniejącego ładu politycznego, społecznego i gospodarczego, d.> prawo zmienia się poprzez dostosowywanie do zmian zachodzących społeczeństwie.