W trakcie nauki Żeromski traci rodziców, podobnie jak główny bohater „Syzyfowych prac”. Najpierw matkę – 1879 rok, zaś 4 lata później (1883) młodemu pisarzowi umiera ojciec. Po śmierci rodziców Żeromski utrzymuje się głównie z udzielanych korepetycji.

Kielce w tamtym czasie znajdowały się w zaborze rosyjskim, więc powszechna była silna rusyfikacja. Uczono jednak też języka polskiego, ale książki były trudno osiągalne, więc Żeromski wymieniał się nimi z kolegami. Badacze ustalili, że w ciągu lat nauki w gimnazjum przeczytał około 256 pozycji.

Trudności finansowe i kłopoty zdrowotne sprawiły, że Żeromski nie zdał matury i jesienią 1886 roku wyjechał do Warszawy, gdzie rozpoczął naukę w Szkole Weterynaryjnej. Szkoły nie ukończył. Po dwóch latach zrezygnował z nauki i utrzymywał się z pracy korepetytora.

Więcej na ten temat znajdziesz w naszym przewodniku, str. 133.

         Stefan Żeromski poślubił Oktawię w 1892 r. Żona pomagała mu w korekcie, zbieraniu materiałów do książek. Razem z nim przeprowadziła się do Szwajcarii, gdzie pomagała mu w prowadzeniu biblioteki w Raperswilu, gdy Żeromski ciężko chorował.

         W „Ludziach bezdomnych” Żeromski opisał Nałęczów jako Cisy, które odwiedzał Judym. Jego chata stała się letnią pracownią, którą wybudował w 1905 r. za honorarium, które otrzymał za powieść „Popioły”. Nazwał ją „Popiołówką” i nie spodziewał się, że będzie to zapowiedź tragicznych wydarzeń. W mauzoleum w ogrodzie spoczął bowiem jego syn Adam, który umarł na gruźlicę.

Więcej na ten temat znajdziesz w naszym przewodniku, str. 136.

Od początku w środowisku zakopiańskim żywe były tradycje patriotyczne. W latach 90. XIX w. rozwinął się zwyczaj uroczystych obchodów świąt narodowych, takich jak rocznice wybuchu powstań narodowych – listopadowego i styczniowego czy uchwalenia Konstytucji 3 maja. Niezwykle uroczysty charakter miały obchody setnej rocznicy powstania kościuszkowskiego w 1894 r. oraz setnej rocznicy urodzin Adama Mickiewicza w 1898 r. 

Więcej na ten temat znajdziesz w naszym przewodniku, str. 140.

Żeromski uważał Konstancin za miejsce niezwykłe. Po śmierci pisarza w 1925 r. willa została przekazana żonie oraz córce. 

Więcej na ten temat znajdziesz w naszym przewodniku, str. 144.

Zamku Królewskiego, mieszkanie Żeromskiego zostało dokładnie odtworzone jeszcze z żyjącą wtedy (zmarłą w 1984 r) żoną pisarza Anną Żeromską. W mieszkaniu znajdują się pierwsze wydania dzieł, przekłady, egzemplarze utworów z dedykacjami autora, fotografie i pamiątki rodzinne, m.in. odznaczenia przyznane pisarzowi. 

Więcej na ten temat znajdziesz w naszym przewodniku, str. 145.

Podczas swojego pobytu chciał Żeromski zorganizować w Oleśnicy czytelnię dla chłopów. Trudności ku temu robił mu tamtejszy ksiądz, który nie godził się na to, aby czytelnia znalazła się na plebani. Dalsze trudności dostarczyła mu choroba, która uniemożliwiła doprowadzenie pomysłu do końca.

Więcej na ten temat znajdziesz w naszym przewodniku, str. 135.

[1] Tamże, str. 6.

W dniu 25 października 1908 r. Stefan Żeromski został aresztowany i osadzony w więzieniu. Najprawdopodobniej było to pokłosie jego działalności w Komitecie Obywatelskim, którego głównym zadaniem było noszenie zapomogli dla strajkujących robotników w wyniku rewolucji z 1905 r. Trafiając do więzienia stał się więźniem politycznym. Różnie mogłyby potoczyć się jego losy, ale w więzieniu zachorował – dostał zapalenia wyrostka robaczkowego. Rosjanie obawiali się, że śmierć znanego pisarza w więzieniu zostanie źle odebrana, więc wypuścili Żeromskiego, ale skazali go na banicję i kazali niezwłocznie opuścić teren Królestwa Polskiego. Wiązało się to też z tym, że jego książki, które ukazywały się w kraju, musiały otrzymać zgodę cenzury, książki publikowane za granicą jej jednak nie potrzebowały.

Więcej na ten temat znajdziesz w naszym przewodniku, str. 142.