O Tul  faise envolvendo os fíos da trama arrededor dos fíos da urdime; deste xeito, obtense unha celosía ou rede con buraco  hexagonal que non se enrola nin se deforma polos fíos retorcidos da trama. Tampouco se desgasta. 

Pode empregarse para cubrir outras teas, e emprégase moito en pezas de roupa con transparencias, obtendo un resultado moi elegante e sofisticado.

Despois de despedirse da súa nai foron durmir. Pasaron días e descubriron  que o avó tiña unha granxa con cabras, cabalos, galiñas e o can dominante, Trufo.

Xosé, María e Sofía xogaban moito con Trufo. O avó don Pablo era leñador e ferreiro, e ía vender a leña ao pobo, e tamén sachas e potas que el mesmo facía.

A Sofía e María gustáballe montar no cabalo e a Xosé, xogar con Trufo.

O avó don Pablo pensou que debería ensinarlles aos rapaces as cousas que se fan no pobo. Entón decidiu ensinarlles a arte do ferro, como cortar leña, os coidados das plantas...

Entón os nenos preguntáronse por que non tiñan unha roupa abrigosa para o inverno e por que os zocos eran tan duros. 

- E se buscamos un tecido máis cómodo para os zocos?- Preguntou Sofía.

-De acordo, pero temos que facer as maletas- dixeron os nenos.

Emprenderon a busca, pasou o inverno e atoparon unha granxeira que tiña cabras do Himalaia. Preguntáronlle se podían coller un pouco de pelo e ela aceptou. Despois de investigar, conseguiron fiala e obter la, coa que fabricaron uns xerseis moi quentiños, decidiron chamala Cachemira. Agradeceron á granxeira e continuaron a súa viaxe.

Dúas semanas despois, atoparon unha granxa con todo tipo de animais de Europa: porcos, cabras, vacas...

-Din que en España empregan a pel dos animais para facer zapatos!- Dixo Xosé.

Como había unha vaca moi velliña, decidiron quedar alí un tempo para coidala. Cando faleceu, aproveitaron o seu coiro para facer  uns zapatos e uns bolsos. Viron que era un material moi cómodo e resistente, polo que volveron á casa do avó para contarlles os seus descubrimentos.

Foron as mellores vacacións das súas vidas!

O 14 de Febreiro, pola maña, díxome miña nai:
-Vai comprar unha Tea.
E marchei a mercería. Comprei raso e un pouco de la para ganchillar.
Despois fun ao supermercado, e ao saír roubáronme o raso (tea). Fun para a casa correndo a dicirlle a miña nai que me roubaran a tea, para que chamara á policía (911).
A policía interrogou ao vendedor e a min (comprador). A miña nai díxome que volvera á tenda, pero esta vez con máis coidado.
Esta vez non merquei raso, merquei piqué (tea).  Cando estaba chegando atracaron a tenda, entón o vendedor chamou á policía.
Esta vez chegaron moi pronto e capturaron ao ladrón das teas. 
Por fin compreille a tea a miña nai fixo e varios bolsos para que vender por todo o mundo. 
E por fin conseguimos moitos cartos, e percorremos todo o MUNDO ENTEIRO.

A Lúa encantáballe ir a un bosque tebroso, pero os seus pais non lle deixaban.

Sempre tiñan que ir con vestido rosa, mais Lúa, agachábase na súa habitación, e cambiábase a roupa por unha saia negra e unha camiseta a raias, tamén se maquillaba con cores moi escuras e escapaba ao bosque sen que ninguén a mirara.

Un día, cando se fora ao bosque, atopou unha serpe, e decidiu levala agochada ao castelo.

Unha noite o gato de Sol entrou no cuarto de Lúa, e atopou a serpe reptando polo chan .O gato foi correndo a habitación de Sol .Sol levantouse asustada e foi correndo á habitación da súa irmá, e berrou:

-Hai unha serpe na habitación de Lúa!

Os seus pais levantáronse e foron correndo á habitación da súa filla e miraron a serpe.

Lúa comezou a chorar, e díxolle:

-Eu non quero ser princesa!, quero ser unha nena coma calquera e saír cos meus amigos.

Os seus pais dixéronlle:

-Que parvada é esa?, sigue durmindo e esa serpe vaise fóra e punto final.

E Lúa foise moi triste a durmir.

Á mañá seguinte, Lúa, coma sempre, escapou ao bosque e alí atopou unha cabra, pero non era unha cabra calquera, era unha cabra de Mohair máxica. 

Ela díxolle que se a trasquilaba, coa súa lá podía facer un vestido que, cando estivera fronte aos seus pai fora rosa e longo, como o dunha princesa de conto, e cando ela estivera soa cambiara á súa roupa favorita. Ela accedeu.

-Pois mans á obra! Vou chamar a uns gnomiños e a unhas fadas, que farán o vestido máxico. So necesito que ti me trasquiles para conseguir a lá.

Lúa foise contentísima a súa casa, pero non se decatou de que se fixera de noite. Cando chegou, ceou e meteuse na cama .Pero de repente.... Tocaron á súa ventá cunha pedra!!!.

Eran as fadas que viñan avisarlle de que o seu vestido xa estaba listo.

-Vale, deixa que me cambie e xa vou.

-Dixo Lúa 

Cando xa estaba no bosque, Lúa probou o seu vestido.

-Encántame, e perfecto!!!.

Cando llo ensinou aos seus pais encantoulles, e así foi como todos os problemas de Lúa se solucionaron.

É por iso que a la de Mohair é considerada coma unha das máis exclusivas.

Cando chegou á súa casa, triste, díxolle á súa nai o seu problema.

A súa nai foi costureira e, aínda que a nosa protagonista non o sabía, conservaba algunhas cousas nun faiado segredo. Pero ela non sabia que iso existía ata que a nai a levou alí.

Era como entrar nun paraíso de teas. A nai deulle un vestido moi especial para ela e, moi contenta, probouno e encantoulle.

Foi á casa da súa amiga con moito gusto e mostroulle o seu vestido e díxolle:

-Mira o meu vestido! Regaloumo a miña nai- dixo Ema.

-Moi bonito, estou moi ocupada, así que vaite- dixo a súa “amiga” Mónica.

Chegou a noite do baile. Ema vestiuse, arreglouse, e por primeira vez, maquillouse. A súa nai levouna ao baile, estaba nerviosa, ansiosa e emocionada.

Todo estaba xenial, todo o mundo o estaba pasando ben, bailando. Ela desfrutada da noite ata que... A súa suposta “amiga” Mónica se acercou con cara de asco e díxolle:

-Ema, perdóame, pero este é o baile da coroación da Raíña do Baile- e mirouna de arriba abaixo- Ese vestido non é adecuado, polo tanto, eu gañarei- dixo cun ton fachendoso.

Ema foi correndo triste ao baño, angustiada e alborotada. 

De repente escoitou unha voz que dicía: “damas e cabaleiros, chegou o momento que todos esperaban, a coroación do baile”.

Houbo un silencio moi ansioso, e Ema asomouse á porta do baño e... de súpeto o presentador volveu a falar despois dunha longa pausa. Colleu un sobre que tiña detrás, abriuno, leuno e dixo: a raíña do baile é... EMA GARCÍA FRAGA! Que saia ao escenario porfavor.

Ema, colorada e feliz, foi ao escenario e o presentador dixo: Ema gañou cun vestido feito de seda amarela, cuns retoques dourados de tule nas mangas.

De súpeto, Mónica subiu ao escenario enfadada, cun vaso cheo de ponche e Ema empezou a falar e razoar con ela, pero non o logrou. 

E de súpeto... flack! Tiroulle o ponche deixándolle o vestido pingando. 

E díxolle: -E sabes que?- Antes de que lle dese tempo a reaccionar cuspiulle nos zapatos. Como Mónica estaba mareada, caeu do escenario.

Unha nena moi amable acercouse a Ema e preguntoulle se quería cambiarse. Ela, pingando, díxolle que si desesperada.

A nena invitouna á súa casa, que resultou ser o palacio, e prestoulle un dos seus mellores vestidos. 

Ema, agradecida e case chorando, deulle as gracias e preguntoulle o seu nome.

-Eu chámome Clara. E ti?

- Eu chá... chá... chámome E... Ema. Non podo crer que estea falando coa princesa.

Ema viu o vestido pingando e empezou a chorar. Explicoulle que era da súa nai. 

-Non me vai berrar, pero se llo devolvo así sentireime culpable toda a vida!

Clara non o pensou dúas veces e díxolle que se tranquilizase, que o ían arreglar ; e chamou para pedir que lle arreglasen o vestido. En menos dun vestido veu o mordomo  a recollelo nunha bolsa de plástico e levoullo á modista, pedíndolle que o arreglase antes da noite seguinte.

Ao día seguinte, a princesa Clara, devolveulle o vestido a Ema, que non puido conter as bágoas de ver o bonito que estaba.

Abrazáronse e foron amigas por sempre!