Przyszła żaba do bociana
 - rzecz to przecież niesłychana!
 Lecz odważną żaba była ,
 przed bocianem się skłoniła.
 
 Boćku miły, bardzo proszę,
 włóż czerwone swe kalosze.
 Chodź na łąkę gdzie czekają
 żaby, które prośbę mają.
 
 Bociek oczy swe przeciera
 i ukradkiem łżę ociera...
 Rzecz to dziwna, niesłychana
 - by tak żaba do bociana?
 
 Ubrał bociek swe kalosze,
 chodźmy żabko, bardzo proszę.
 Inne żaby już czekały,
 o petycji rozprawiały.
 
 Drogi boćku, prośbę mamy!
 wszyscy wiosnę już witamy,
 więc nie chcemy z tobą zwady.
 Zmieńmy wszystkie złe zasady!
 
 Niech z przyjaźni łąka słynie!
 W twoim dziobie już nie zginie
 - żadna żabka , choćby mała,
 O to prosi łąka cała!
 
 Osa z pszczółką, świerszcz z biedronką,
 i na niebie jasne słonko,
 mała myszka i przepiórka,
 chrząszcze, mrówki i jaszczurka.
 
 Bociek z oczu łzy ociera,
 a wzruszenie w sercu wzbiera.
 i do wszystkich tak powiada-
 Żyć w przyjaźni mi wypada.
 
 Bądźcie przyjaciółmi mymi!
 zawsze sercu oddanymi!
 Prośbę waszą chętnie spełnię
 i w pokorze ją wypełnię.

Na brzegu stawu żyją, z wieczora czy te z rana,

do wody dają nura, gdy słyszą krok bociana. (żaby)

Zbiera miód z kwiatów wśród łąk i pól, 

Kiedy użądli, sprawi ci ból. (pszczoła)

Tu cytrynek, tam paź królowej, wszędzie piękne, kolorowe.

Lekko unoszą się nad łąką, gdy tylko zaświeci słonko. (motyle)

O nocleg nie prosi, wędrując po świecie, 

Bo swój domek nosi na własnym grzbiecie. (ślimak)

Choć są bardzo małe, pracują wytrwale,

Zbierają nasionka, nie męczą się wcale. (mrówki)

Powrócił do nas z dalekiej strony,

Ma długie nogi i dziób czerwony. (bocian)

Lata nad łąką w czerwonej kapotce, 

A na tej kapotce jest kropka przy kropce. (biedronka)

Zapewne znacie takiego konika, 

Choć nie jest zegarkiem, jednak w trawie cyka. (konik polny)

Na łące panował niespokojny gwar. W trawie aż huczało od krzyków. 

 – Co to za hałasy? Co się z wami dzieje? – spytał przysadzisty żuk. 

 – Ktoś nam ukradł kropeczki ze skrzydeł! – wykrzyknęły przestraszone biedronki. – Bez nich nie jesteśmy już takie same. Kto teraz będzie chciał wypa­trywać nas w trawie? Czyje oko ucieszymy naszym widokiem…? – zawiesiła głos najstarsza z biedronek. 

Kto śmiał to zrobić?! – oburzył się żuk i ze zdziwienia aż postawił swoje róż­ki na sztorc.

Tu, na łące, wszystkie owady mieszkają razem i sobie pomagają – zauważył pasikonik. 

 – To znaczy, że zakradł się do nas jakiś intruz – odparł żuk po chwili namysłu. – Czy ktoś widział coś podejrzanego? 

 – Ja! Wczoraj przelatywały tędy te pomarańczowe niby-biedronki – zabzycza­ła pszczoła. 

 – Tak – zamyślił się żuk. – Te psotnice już nieraz dały się nam we znaki. Pew­nie to one ukradły kropki biedronkom i przyczepiły do swoich skrzydeł. 

 – I co teraz, żuku? Musimy jakoś wspomóc nasze przyjaciółki! – odezwał się pasikonik. – Czy ktoś ma pomysł? 

Zapadła cisza. Mimo że owady bardzo chciały pomóc swoim koleżankom, żaden z nich nie wiedział, czym zastąpić skradzione kropeczki. Całej rozmowie przysłuchiwały się polne rośliny, szumiąc z oburzenia. Wtem nad rozmówcami pochylił się kwiat maku. 

 – Wiem, że do biedronki mi daleko, ale w moim kwiecie są czarne nasiona, które mogę oddać biedronkom – zasugerował nieśmiało mak. 

 – Naprawdę? Zrobiłbyś to dla nas? – z niedowierzaniem spytała najstarsza biedronka. 

 – Z przyjemnością i zaszczytem – radośnie odparł kwiat. 

Na łące rozległy się wesołe okrzyki. Owady ochoczo wzięły się do pracy i po­mogły nalepić nowe kropki na czerwonych skrzydłach. A kiedy już skończyły, biedronki znowu wyglądały tak jak zawsze.

Jestem sobie mały krecik, 

chcę by dzieci mnie poznały. 

Bardzo miękkie mam futerko, 

nim pokryty jestem cały. 

Najśmieszniejsze moje łapki, 

ciągle ziemię wypychają. 

Silne, płaskie, jak łopatki, 

zawsze w pracy pomagają.

Swoim ryjkiem bardzo lubię 

korytarzy drążyć wiele. 

Spulchniać zbite bryły ziemi, 

wiercić przejścia i tunele. 

Gdy na dworze silne mrozy, 

w milej norce, wśród zapasów 

siedząc, marzę o przetrwaniu 

do wiosennych lepszych czasów

Łąka
^{Olga Masiuk}

Wiosna była coraz bardziej wiosenna. Słońce grzało tak przyjemnie, że moż­na było pozbyć się bluzy, a nawet skrócić spodnie! I chciało się tylko wystawiać twarz w stronę promieni i pozwalać, żeby pachnący wiatr hulał we włosach. Ale dzieci siedziały w swojej sali. 
 – Kisimy się tu jak ogórki – powiedział zrezygnowany Staś. 
 – Jak to? – zdziwił się Supełek. 
 – Tak to – Staś wskazał ręką na duże okna, których nie można było otworzyć. Słońce ślizgało się po szybie, podnosząc temperaturę w sali niczym w piecyku. A wietrzyk, który przyjemnie poruszał gałązkami drzew za oknem, nie był w sta­nie wpaść do środka. 
 – Nie możemy być ogórkami! – szybko podchwyciła myśl Marysia. 
 – O nie! – dołączyła Blue. 
 – Trzeba walczyć – podsumował Jacek. – Idziemy do Pani. 
Pani siedziała przy biurku i wachlowała się gazetą. Dzieci stanęły przed nią w szeregu. 
 – Nie zgadzamy się na bycie ogórkami – powiedział mocnym głosem Staś. 
 – Nie chcemy mieszkać w słoiku – dodała Blue. 
 – Ani się kisić – uzupełnił Supełek. 
 – Cudownie! – Pani klasnęła w ręce. – Cieszę się, że to mówicie. Właśnie miałam wam zaproponować wyjście na łąkę. Jest dziś tak gorąco. A podczas naszej nieobecności pan Tomek naprawi okna, żeby można je było szeroko otwierać. 
 – Hurra! Hurra! – krzyknęła Blue. – Odkręcamy nasz słoik i wyskakujemy! 
W ciągu dwóch minut wszyscy byli gotowi do wyjścia. Przedszkole mieściło się na skraju miasta. Wystarczyło przejść niewielki lasek i wychodziło się na piękną łąkę. 
 – Jak wspaniale! – Blue rozpostarła ramiona i wciągnęła mocno powietrze. – Ale pachnie – powiedziała. 
Pani rozłożyła na ziemi koce i Supełek natychmiast ułożył się na jednym z nich. 
 – Nie wiedziałem, że jesteś taki długi – Pak przypatrywał mu się z góry. – Chyba urosłeś na wiosnę. 
 – Bardzo możliwe – odpowiedział Supełek i ułożył się na boku na skraju koca. 
 – Co to?! – wykrzyknął nagle. 
 – Co? – zdziwił się Pak. 
Supełek przyłożył jeszcze raz ucho do ziemi. 
 – W trawie coś piszczy – powiedział cichutko, jakby nie chciał zniszczyć jakiejś wielkiej tajemnicy. 
Blue także przyłożyła ucho do trawy. 
 – Rzeczywiście, coś słychać – potwierdziła poważnie. 
Więc wszyscy umościli się na kocach i zaczęli nasłuchiwać. Zielone łodyżki przyjemnie łaskotały w nos i uszy. 
 – Coś bzyczy, szeleści i chrobocze – powiedziała Marysia. 
Supełek rozchylił kępkę trawy. Wśród listków toczyło się intensywne życie. Mrówki przedzierały się przez chaszcze, niosąc na plecach tobołki z jakichś drobinek. Żuczek kroczył ospale, jakby musiał co kilka kroków rozciągać nie­używane przez zimę łapki. Biedronka wdrapywała się na wiotką łodygę i na szczycie prostowała pogniecione skrzydełka. 
 – Tam – Supełek wskazał na ziemię – jest ukryta cała kraina. 
 – Tam też – Pak leżał teraz na plecach i spoglądał w niebo. Podniósł łapkę. 
Wszyscy ułożyli się na plecach. Nad ich głowami bardzo wysoko leciały ptaki. Niżej, barwnie i dostojnie, wirowały w powietrzu motyle. Czasem warczący bąk zawisał w przestrzeni. 
 – W górze też jest cała kraina – powiedziała Blue. 
 – Jakby świat był piętrowy – rzekł Staś. 
 – Właśnie. Przecież jest nawet piętro minus jeden – zaśmiała się Blue. 
 – Jak to? – Supełek nie zrozumiał. 
 – No pod ziemią. Tam się budzą krety – chichotała Blue. 
 – I cebulki kwiatów zaczynają pęcznieć i nasiona pękają – podpowiedziała Pani. 
 – Zobaczcie! – wykrzyknął Supełek. – Przeniosłem się na piętro plus sto. I chodzę po niebie. 
I rzeczywiście, leżąc na plecach, machał nogami i zdawało się, że stawia kro­ki po niebie. 
 – Nie zdepcz tej chmurki – powiedziała Blue, która do niego dołączyła. 
I wszyscy, leżąc na łące, zaczęli chodzić po niebie. 
 – Widzę, że na dobre wyszliście ze słoika z kiszonymi ogórkami – zaśmiała się Pani.

Waży żaba smar,

pełen smaru gar.

Z wnętrza gara 

bucha para,

a pieca bucha żar.

Smar jest w garze

gar na żarze .

Wrze na żarze smar.

W kolejnym tygodniu, zgodnie z rozkładem materiału w grupie sześciolatków zaplanowano realizację materiału kompleksowego NA ŁĄCE (tematy dni: Rośliny na łące; Zwierzęta na łące; Owady; Na łące – rozwój motyla; Nad stawem) 

W tym czasie dzieci powinny